ටී. එම්. ජී. චන්ද්‍රසේකර: මර්වින් සිල්වාගෙන් ගුටි කෑ අහිංසකයාගේ වර්තමාන කතාව

main8pic42007 දෙසැම්බර් මාසයේ දිනෙක, තමන් මෙරට බුදුන්ට පමණක් දෙවැනි මිනිසාය සිතා සිටින මර්වින් සිල්වා නම් මැරයා, තම තග් සහචරයන්ද කැටුව රූපවාහිනි සංස්ථා ගොඩ නැඟිල්ලට කඩා වදින්නේය. ඒ ඉන් පෙර දිනයෙහි ඔහු මාතරදී මංගල සමරවීරයන්ගේ මෑණියන් ගැන කී කුණු කතාවක් රූපවාහිනියෙහි ප්‍රචාරය නොකළැයි කේන්තියෙනි. විනය හා හැදියාව ගැන නිතර පොර ටෝක් දෙන කුරක්කන් රජ්ජුරුවන්ද මුල්පෙළෙහි තියාගෙන, මර්වින් සිල්වා කරන මේ ප්‍රකාශය මේ රටේ රජයේ මාධ්‍යයකින් පවා ප්‍රචාරය නොකළ හැකි අන්දමේ, ඔහුටම අපූරුවට ගැළපෙන වනචර කතාවකි.

මේ ඓතිහාසික රූපවාහිනි ගමනේදී මර්වින් සිල්වා හා ඔහුගේ තගයෝ රූපවාහිණියේ ප්‍රවෘත්ති අධ්‍යක්ෂ ටී. එම් ජී. චන්ද්‍රසේකරට පහර දෙති. මර්වින් සිල්වා, චන්ද්‍රසේකර කමිස කොලරයෙන් ඇදගෙන සභාපතිවරයාගේ කාමරයට ඇද ගෙන යන්නට තැත්කරන මුත් ඒ උත්සාහය අසාර්ථක වේ. මේ අතර තම සගයාට නිරපරාදේ පහර දෙනු දකින රූපවාහිනී සේවකයෝ මර්වින් සිල්වාට අමතක නොවන පාඩමක් උගන්වති. තම ජීවිතයේ ප්‍රථම හා විශාලතම පරාජය මර්වින් සිල්වා ලබන්නේ එදිනය. හිසින් ලේ පෙරාගෙන, රෝස පැහැති තීන්ත නා ඔහු සංස්ථා භූමියෙන් පිට වන්නේ තෙමිච්ච කුකුළකු ලෙසිනි.

මින් සති කිහිපයකට පසු වරින් වර රූපවාහිනී සේවක පිරිසට මැර ප්‍රහාර එල්ල වේ. ඒවා පිටුපස සිටින්නේ කවරකුදැයි කිසිවකුට රහසක් නොවේ. අවසානයේ ජනාධිපතිවරයාගේ මැදිහත් වීමෙන් මේ සිද්ධි මාලාව නතර වේ. අරුමයකි. කිසිදු වරදකරුවෙක් දඬුවම් නොලබති. ඒ කුරක්කන් රජ්ජුරුවන්ගේ විජිතයේ නීතියය.

ඒ අතීත කතාවය.

වර්තමාන කතාව මීට වඩා ශෝචනීයය. මර්වින් සිල්වාගේ මැර ක්‍රියාවට සැබැවින්ම දඬුවම් ලබන්නේ ඒ අවාසනාවන්ත සිද්ධියට මැදි වූ අහිංසකයාමය. සිද්ධිය වන අවස්ථාවේ රූපවාහිනියේ ප්‍රවෘත්ති අධ්‍යක්ෂකගේ පුටුවේ වාඩිවී සිටි ටී. එම්. ජී. චන්ද්‍රසේකර මේ වන විට කාර්ය භාරයක් නැති නිලධරයකුගේ තත්ත්වයට ඇද දමා ඇත. ඔහු Eye චැනලයට මාරුකර යවා ඇති එකම නිලධරයා වේ. එහි ඔහුට කරන්නට යමක් නැත. වරෙක ශ්‍රී ලංකාවේ හොඳම ප්‍රවෘත්ති වාර්තාකරුවකු වූ චන්ද්‍රසේකර දැන් උදෑසන වැඩට පැමිණ පොත අස්සන් කොට නැවත සවස පොත අස්සන් කර ගෙදර යයි. ඔහුට වැටුප් ලැබෙතත් කරන්නට වැඩක් නැත.

මෙය ටී. එම්. ජී. චන්ද්‍රසේකරට පමණක් සීමාවූ දඬුවමක් නොවේ. මර්වින් සිල්වා සිද්ධියට සම්බන්ධ හැම කෙනකුටම මෙවන් දඬුවම් මාරු ලබා දී ඇත. ඒ ඔවුන්ගේ හැකියාවට කිසිසේත් නොගැළපෙන අංශ වලටය. මූල්‍ය අංශයේ නිලධරයන් පරිපාලන අංශයට මාරුකර යවා ඇත. ගණකාධිවරයකු පර්යේෂණ අංශයට යවා තිබේ. මේ කිසිම කෙනකුට තම නව පදවි යටතේ රූපවාහිනියට හෝ රටට කළ හැකි සේවාවක් නැත. එක අතකින් එය ඔවුන්ගේ කාලය වැනසීමකි. අනෙක් අතින් රටේ ජාතික ධනය වැනසීමකි.

රටේ මාධ්‍ය සියල්ලක්ම තමන්ගේ පෞද්ගලික දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රය ක්‍රියාත්මක කිරීම උදෙසා නිර්ලජ්ජි ලෙස යොදා ගත යුතුය සිතන මෝඩ නායකයකු යටතේ මේවා සිදුවීම එක අතකින් පුදුමයට කාරණාවක්ද නොවේ. එය මේ කාලකණ්ණි පාලන තන්ත්‍රයේ තවත් අවාසනාවන්ත පැතිකඩක් පමණය.

SRI LANKA-MEDIA-KIDNAP-RESCUE

Advertisements

Why Sirasa TV badly needs re-strategizing/re-branding

On a recent visit to Rupavahini, I noticed something weird. Apart from the central TV at reception, the others (notably the ones in the makeup division and canteen) were tuned to Sirasa TV. Oblivious to their own channel broadcasts, the employees of Rupavahini were blissfully glued to ‘Minisun Athara Minisek’ – a feature movie from Sirasa TV, with Gamini Fonseka playing the hero.

This speaks volumes about Sirasa TV’s popularity. Use of one’s product by the very employees of main competitor’s is a rare achievement. It is like Pepsi Cola selling more at the canteen of Coca Cola employees.

My congratulations go to Sirasa TV but let that not deviate me from my premonition, that Sirasa TV badly requires a re-strategizing exercise. It is almost overdue.

I am certain Sirasa TV understands the two key components of the Sri Lankan Sinhala audience of the day. I prefer calling them Children of ’56 and ’77 respectively. Not that everyone belongs to these two groups – but they drive all of us from time to time. A little overlap might be possible but mostly they are two distinct forces.

Group No.1: Children of ’56

This is a largely Sinhalese Buddhist (a small percentage of Sinhalese Catholics/Christians) group. They represent the key force that brought the current government into power. They are eager to send their children to Dhamma schools on Sundays. They resist Western culture or anything even vaguely associated with it. They also do not tolerate any deviations from what they term as ‘Sinhalese Buddhist culture’, in reality a Victorian product. One may also call them the ‘local Taliban’.

The post independent history of Lanka records several instances this force became prominent. The most recent one was in 2003, the aftermath of the death of Ven Soma thero, when it was powerful enough to make the reelect ion of an already unpopular government, of course under a different and more nationalistic leadership. This group might be smaller in size, but better not underestimate their strength.

Group No. 2: Children of ‘77

This group is larger in size and includes sections of lower middle class to semi-poor. (‘lower’ in social status, not necessarily income-wise) These have recently beaten poverty, mainly thanks to the socio economic developments in the post ’77 era by the UNP governments of J R Jayawardena and R Premadasa . Many of these families have someone working in Middle East or doing a small business of their own.

Their lives are uncomplicated and they look for simple entertainment. On an average basis their level of education may be lower compared to Group No 1. This is mainly an apolitical group but I am not surprised if majority still votes for the UNP.

Apart from these two groups, there are others but they are too diversified to be treated as a third cluster.

From its inception it was the second group that Sirasa TV focused. It was a wise decision. Both state channels focus on Group 1 so there was a huge vacuum for Sirasa TV to enter. Most of its popular programs (Sirasa Super star, Ran Depeya, Hina Ina, Kageda gee nada, Looks like, Sirasa Dancing Star, feature movies of popular actors/actresses) directly caters to children of 77 who like simple entertainment. Others have unsuccessfully tried capturing portion of its audience, but by default Sirasa TV still rules.

On the other hand, there is no way Sirasa TV can ignore the first group. It would be too risky, both financially and politically. With the anti-govt image it has already earned not catering to the nationalistic audience would be suicidal.

So what Sirasa TV does now it to insert special segments for children of ’56 into its schedule aimed mainly for children of ’77. That is how we hear monthly Buddhists sermons from temple trees, in the same channel that broadcasts bizarre dances of rural teenagers – one of the core items of criticism in such sermons!

No need to say, this antagonises both groups. Who wants to watch something not customized for them?

This largely explains the anti-Sirasa TV feelings of the day. A massive audience enjoys watching Sirasa TV but they are annoyed when some of its programs challenge their hardcoded value systems. The simple solutions of putting off the TV or changing channels are not available because they still want to watch it. (though they may not want to admit) This starts a special ‘love and hate’ relationship with the channel.

That is why I think Sirasa TV needs to re-strategize/re-brand. This is the time to start another Sinhalese channel. (Sorry, I am not fully aware of financials or spectrum issues. I know this can be costly, but no idea how costly) They can be like ‘Palamuveni Sevaya’ and ‘Deveni Sevaya’ of the good ole SLBC. The first had more serious stuff while the second was commercially oriented. It was the second channel most listened to, but still if anybody wanted they had an option of more ‘advanced’ or ‘patriotic’ content. Finally both groups were satisfied.

The danger of Sirasa TV not having a channel for less commercial serious stuff to cater children of 56 is them completely losing the credibility of the station. This, in fact, has already stared happening. That is what makes Sirasa TV the most hated TV channel. A little hostility is inevitable, but if that continues Sirasa TV needs to take it seriously. After all, even Mervin Silva is a prospective audience. There is no need to impose self barriers when expansion is still possible.