Anandians, let us do our national duty together!

Recently a business magazine cover portrayed 50 Sri Lankan business leaders. Inserted to the photos were the miniature sized school flags. Bit snobbish, but the message was clear. The only Anandian was Ashok Pathirage of Softlogic fame. Nearly 20 were from either Royal or St. Thomas.

What does this mean? Are Anandians not talented as Royalists or Thomians? Was anything wrong with the education we received?

I do not think so. Anandians have excelled in every field including business and politics. Especially in arts and science. Still no Anandians reached the top in either business or politics. No matter how talented they were, it was always till the second tire they could climb. Why?

Sad, but the class formation during the colonial period was the culprit. Royal and missionary schools were not just educational institutions. They were social entities that created the neo-bourgeois class in the late nineteenth and early twentieth century. That was a huge network, and exclusive club, more powerful than we ever imagined. The old school ties helped the Royalists, Thomians, Peterites, Josephians and Trinitians climb the corporate ladders. We were left out. Even the much hyped ‘Revolution of 1956’ didn’t bring anything to Anandians. If the 1956 reforms gave Anandians their deserved position in Sri Lankan society we would not have ended up with jokers like Dullas Alahapperuma and Rajitha Senaratne, whose only job is to run errands for their master.

True. There were N. M. Pereras, Philip Gunawardenas, S.A. Wickremasinghes and Karu Jayasuriyas. For different reasons none of them reached to the top. Certainly not because they were not capable. There are also Gotabhaya Rajapaksas and Basil Rajapaksas. But they were not self made. They are there because their brother was there. Pedigree should not count.

Gen. Sarath Fonseka is the first Anandian Presidential aspirant. He is not there because of his pedigree. He is there because he is smart and worked his way to the top. He is there because he put a full stop to the thirty year ‘unending war’ with the able help provided by few more Anandians. (The two troops that pinned the last nail in Prabhakaran’s coffin were led by two Anandians, Brigadier Prasanna De Silva – ‘Prasanna aiya’ to us – and Major General Kamal Gunaratne – ‘Gunaratne aiya’ to us – Both were 5-6 years senior to me at college. They were doing Advanced Level when I was in Grade 6 or 7 in early 1980s.)

Gen. Sarath Fonseka is honest. Having led the army when it did procurements of unprecedented levels, Gen. Fonseka could have made fortunes for seven more generations, even with 1% cuts. He did not. All he owned at retirement were a 15 perch land at Bokundara, Piliyandala with a house – that cost LKR 1.2 million for construction, a Mercedes Benz, and LKR 641,000 in bank. His wife has bank balances of LKR 23,307 and USD 2,952 and jewelry worth a little more than LKR 1.6 million. He is much poorer than Wimal Weerawansa, MP.

Given the opportunity, Anandians have always done their share to the nation. Unlike others we have never attempted to build our own private networks blocking everyone else. That is what makes us different. Being Anandians we have learnt to respect the plurality of the society. We have provided leadership to multiple communities. We don’t condone religious extremism. That is why you do not find a single Anandian among religious extremists like Jathika Hela Urumaya.

Gen. Sarath Fonseka is an Anandian who have learnt such qualities from Ananda matha. He is guided by Metta, Karuna, Muditha and Upekkha – the qualities of a good leader. Given what his achievements and what he did for all of us, nearly sacrificing his very life for the nation, he certainly deserves and opportunity. Frankly, I cannot think a better person to lead us at this moment.

I am sure all true Anandians will do their duty. Not only voting him, but doing whatever they can ensuing his victory, with the highest percentage of votes ever received in a Presidential Election.

සොයුරු ආනන්දියයනි, අනඳ මවුන් වෙනුවෙන් ඔබේ යුතුකම ඉටු කරන්නට කාලයයි මේ!

වසරකට පමණ පෙර එක්තරා ව්‍යාපාරික සඟරාවක් ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රමුඛ ව්‍යාපාරිකයන් පනස් දෙනකු මුල් කර ගනිමින් කවරයේ කතාවක් කළේය. එහි මුල් පිටුවෙහි පළ කරන ලද මේ පනස් දෙනාගේ ඡායාරූප වලට පසෙකින් ඔවුන්ගේ පාසල් කොඩි කුඩාවට යොදා තිබිණි. පුදුමයකට මෙන් ඉන් ආනන්දියයන් වූයේ එක් අයෙකු පමණකි. ඒ සොෆ්ට්ලොජික් ව්‍යාපාර ජාලයෙහි කළමනාකාර අධ්‍යක්ෂක අශෝක් පතිරගේය. පනස් දෙනා අතුරින් විස්සකට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් වූයේ එක්කෝ රාජකීයයන්ය. නැතිනම් ශාන්ත තෝමසුවන්ය.

මින් අදහස් කෙරෙන්නේ කුමක්ද? ආනන්දියයන් වන අප රාජකීයයන් හෝ ශාන්ත තෝමසුවන් සේ දක්ෂ නොවන බවද? නැතිනම් අප ලබා ගත් අධ්‍යාපනයේ යම් ලුහුඬුතාවයක් ඇති බවද?

අනඳ මවුන් තුරුළෙහි අප ලද අධ්‍යාපනය අන් කිසිවකු ලැබූ අධ්‍යාපනයට දෙවැනි වේ යැයි මම විශ්වාස නොකරමි. ආනන්දියයෝ ව්‍යාපාර කටයුතු හා දේශපාලනය ඇතුළුව හැම ක්ෂේත්‍රයකම දස්කම් පළ කොට සිටිති. මින්ද විද්‍යා හා කලා ක්ෂේත්‍රයන් ප්‍රධානය. එහෙත් තවමත් කිසිදු ආනන්දියයකුට ව්‍යාපාර හෝ දේශපාලන ක්ෂේත්‍රවල මුදුනටම ළඟා වන්නට පිළිවන්කම ලැබී නැත. ඔව්හු කෙතරම් දක්ෂ වුවද දෙවන තලයෙහි නතර වී සිටිති. කිසියම් අදිසි හස්තයකින් ඔවුන් නතර කළාක් සේය.

මේ සංසිද්ධිය අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා දහනවවන සියවසෙහි මැද භාගයෙන් පටන් ගෙන විසිවන සියවසෙහි මැද භාගය දක්වා දිවෙන යටත් විජිත අධ්‍යාපන සමය වෙත ගමන් කළ යුතුව ඇත. මේ යුගයේදී රාජකීය විද්‍යාලය, ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලය, ශාන්ත පීතර විද්‍යාලය, ශාන්ත ජෝශප් විද්‍යාලය හා මහනුවර ත්‍රිත්ව විද්‍යාලය ප්‍රමුඛ එවකට ‘කිතුණු’ විද්‍යාල බිහි වන්නේ අධ්‍යාපනායතන ලෙසින්ම නොවේ. (දැන් වන විට මේ මුහුණුවර මේ සමහර විද්‍යාල සම්බන්ධව වෙනස් වී ඇත.) මේ අධ්‍යාපන ආයතන ශ්‍රී ලංකාවේ ඉංගිරිසි උගත් මධ්‍යම පංතිය නිර්මාණය කරති. මෙසේ බිහිවන බටහිරකරණයට නැඹුරු මධ්‍යම පංතිය ඉතා පරිස්සමෙන් තම අනන්‍යතාව සුරකිති. ඔවුන් එක්තරා ආකාරයක Exclusive Club එකකි. ඊට පිටතින් ඇතුළුවීම දුෂ්කරය. නිදහසින් දශක හයක් ගතවීත් තවමත් මේ පංතිය දැඩි බලයක් ඇතිව අප පාලනය කරනු ලබයි. එතුළ ආනන්දියකුට ඉහළ නැඟීමට දුෂ්කර වී ඇත්තේ එනිසාය. ලොකුවට කෑගැසූ 1956 පෙරළියෙන් පවා ආනන්දියයන්ට තවමත් අපේ සමාජය තුළ ලැබිය යුතු තැන ලැබී ඇති බවක් නොපෙනේ. ආනන්දියයන්ට එසේ ලැබිය යුතු තැන ලැබුණා නම් අනුන්ට කඩේ යන ඩලස් අලහප්පෙරුම, රාජිත සේනාරත්න වැනි ජෝකරයන් ආනන්දය තුළින් බිහි වන්නේ නැත.

ඇත්ත. ආනන්දයෙන් එන්. එම්.පෙරේරලා, ෆිලිප් ගුණවර්ධනලා, එස්. ඒ. වික්‍රමසිංහලා, කරු ජයසූරියලාද බිහිවූවෝය.එහෙත් මෙ කිසිම කෙනකුට රටේ ඉහළම තැන දක්වා ගමන් කළ නොහැකිවිය. ඒ ඔවුන්ගේ දුර්වලතාවයකිනියි මම නොසිතමි. එසේම ඒ ආනන්දයෙන්ම ගෝඨාභය රාජපක්ෂලාද, බැසිල් රාජපක්ෂලාද බිහිවූහ. ඔවුන් යම් මට්ටමකට බලයක් ලබා ගැනීමට සමත් වුවද ඒ ස්වශක්තියෙන් නොව තම සහෝදරයාගේ බලපුළුවන්කාරකම් මතය. දේශපාලන ඥාති සම්බන්ධතා මිස අන් කිසිවක් නැති මොවුන් ජීවිතයේ යම් වැදගත් ඉලක්කයක් අත්පත් කරගත්තවුන් සේ සිතීම වැරදිය.

සේනාධිනායක සරත් චන්ද්‍රලාල් ෆොන්සේකා වූ කලී රටේ නායකත්වයට තරග වදින පළමු ආනන්දියයාය. ඔහු එතැනට පැමිණ ඇත්තේ රාජපක්ෂ සහෝදරවරුන් මෙන් පවුල් බලයෙන් නොව ස්වශක්තියෙනි. ‘ලෝකයේ හොඳම සේනාධිනායකයා’ සේ විරුදාවලි ලත් සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා වසර තිහක කාලයක් තිස්සේ දිග් ගැසුණු නොවිසඳිය හැකියැයි උපකල්පිත යුද්ධයක් නිමාකළ සෙන්පතියාය. (තවත් ආනන්දියයන් ගණනක් මේ මෙහෙයුමේදී ඔහුට සහාය වෙති. ඉන් දෙදෙනෙක් ප්‍රභාකරන් හා මධ්‍ය LTTE නායකත්වය අල්ලා ගැනීමේ මහඟු මෙහෙවරක් කළ බ්‍රිගේඩියර් ප්‍රසන්න ද සිල්වා – අපට ප්‍රසන්න අයියා – හා මේජර් ජනරාල් කමල් ගුණරත්න – අපට ගුණරත්න අයියා – ය. මේ දෙදෙනාම ආනන්දයේදී මගේ ජ්‍යෙෂ්ට සොහොයුරන් වූහ. ඔවුන් උසස්පෙළ පන්ති වල සිටින අවස්ථාවෙහි මා සිටිවේ සයවන හෝ සත්වන ශ්‍රේණියේය සිතමි.)

සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා අවංකය. ඔහු යුද හමුදාව මෙහෙය වන්නේ එය අන් කිසිදු කාලයකට වඩා යුද අවි මිළට ගත් සමයකදීය. ඉන් සියයට එකක් කොමිස් ගත්තේ නම් ඔහුට පහසුවෙන් පරම්පරා හතකට ධනය උපයා ගන්නට තිබුණේය. එහෙත් මේ අවංක රාජ්‍ය නිලධරයා විශ්‍රාම යන්නේ නිශ්චිත දේපළ ලෙස පිළියන්දල, බෝකුන්දර (කොළඹ හතේ නොව) ඉදි කිරීමට රුපියල් ලක්ෂ 12 වැයවූ නිවසක් සහිත, පර්චස් 15ක ඉඩමකටද මර්සිඩීස් බෙන්ස් රථයකටද පමණක් හිමිකම් කියමිනි. බැංකුවේ තැන්පත් මුදල රුපියල් 641,000 කි. භාර්යාව සතු වත්කම් බැංකු ගිණුම් වල රුපියල් 23,307 ක් හා ඩොලර් 2,952 කි. ඇගේ ආභරණ රුපියල් ලක්ෂ දහසයකි. දේශපාලකයන්ගේ වත්කම් හා සංසන්දනයේදී මේ ඉතාම පහළ, ‘දුප්පත්’ මට්ටමකි. කොටින්ම කෝටිපතියකු වන විමල් වීරවංශ පවා මින් කිහිප ගුණයක ධනවතෙකි.

සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකාගේ අරමුණ දේශපාලනයෙන් තමන්ගේත් පවුලේත් බඩ වඩා ගැනීම නොවේ: පවුල් ගස් ලාංකීය දේශපාලනයේ සුලබය. දැනට ගොඩ නැඟෙමින් පවතින්නේ අතුරින්ද දැවැන්තම එකය. මේ විනාශකාරී පවුල් ගසට අතු ඉති දිගුකර වැඩී අපේ මහ පොළොවේ පොළොවේ සාරය උරා ගන්නට ඉඩ තැබිය යුතු නැත. මේ ඒ පවුල් ගස කපා ‘මට පෙර රට’ ගැන සිතන අවංක නායකයකුට රට භාර දෙන්නට කාලයයි මේ පැමිණ ඇත්තේ.

අවස්ථාවක් ලැබුණු හැමවිටෙකදීම ආනන්දියයෝ දේශයට තමන්ගෙන් ඉටුවිය යුතු සේවාව නොපිරිහෙළා ඉටු කළෝය. ඒ තමන් තනිව බුදු වීමට නොව සියළුදෙනා එකට එතෙරට යෑමටය. අනෙකුන් සේ අප කවර විටෙකත් අපේ පුද්ගලික සමාජ ජාල ගොඩනඟා නැත්තෙමු. අපි සමාජයේ විවිධත්වය අගය කරමු. ආනන්දියයන් හැටියට අපි අන්‍යජාතීන්ට, ආගම්වලට, ප්‍රජාවන්ට ගරු කරමු. ආගමික අන්තවාදය බැහැර කරමු. (ජාතික හෙළ උරුමයේ ආගමික අන්තවාදීන් අතර එකදු ආනන්දියයකු හෝ දැකීමට නැත්තේ එනිසාය.) බුදු දහමේ හරයන් මත පදනම් වූ සහජීවන සමාජට රටාවන්ට අනුව, සමාජයේ කොටසකට නොව, සමස්ත සමාජයට නායකත්වය දෙමු.

ආනන්ද මාතාව සෙවනෙහි සිප් කිරි බිව් සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා මෙත්තා, කරුණා, මුදිතා, උපෙක්ඛා ගුණයන්ගෙන් පරිපූර්ණවූ නායකත්වයේ ගුණ දනිතැයි අපට සහතිකය. ඔහු මෙතෙක් තම ජීවිතයේ සාක්ෂාත් කරගෙන ඇති දෑ, ඔහු අප සියළුදෙනා වෙනුවෙන් කර ඇති දෑ හා තම දිවිය පරදුවට තබා ඔහු රට වෙනුවෙන් කර ඇති කැපකිරීම් ගැන සලකා බලන කල්හි මේ මොහොතෙහි ඔහුට වඩා සුදුසු නායකත්වයක් අපට සොයා ගත හැකි වේදැයි සිතනු අසීරුය.

සමස්ත අනඳ පුතුන් මේ අවස්ථාවේ, රට වෙනුවෙන්, අනඳ මෑණියන් වෙනුවෙන් තමන්ගෙන් ඉටුවිය යුතු මෙහෙය ඉටුකරන බැව් මම අවංකව විශ්වාස කරමි.

ලකෙහී බෝ ආනන්දේ පතුරා – අනඳ තෙරුන් සේ ලෝ වැඩ සලසා
පේවී සේවා නිසා වෙසේවා – පමාද නොවෙමූ තිලෝනා දෙසුසේ
දින දින කිතු ගොස බෝවී වැජඹෙනු අනඳ’ප මාතා

TEN Reasons why Gen. Sarath Fonseka should be the Next President of Sri Lanka

1. HE IS CLEVER: Gen. Fonseka started at the lowest ranks of the army and rose to the very top. Then he ended a 30 year long ‘unending’ war. Need I say more?

Can you imagine even a distant relative of Rajapakse family living in a house like this?

2. HE IS HONEST: Having led the army when it did procurements of unprecedented levels, Gen. Fonseka could have made fortunes for seven more generations, even with 1% cuts. He did not. All he owned at retirement were a 15 perch land at Bokundara, Piliyandala with a house – that cost LKR 1.2 million for construction, a Mercedes Benz, and LKR 641,000 in bank. His wife has bank balances of LKR 23,307 and USD 2,952 and jewelry worth a little more than LKR 1.6 million. He is much poorer than Wimal Weerawansa, MP.

3. HE DOES NOT MAKE UNREALISTIC PROMISES: Voters, more than anything else, hate corrupt politicians who promise sun and moon but deliver stars. Gen. Fonseka is different. He is radically practical. Not the typical politician who robs the votes by exploiting the gullible.

4. HE INTENTIONS ARE NOT TO SERVE HIS FAMILY: Let us not kid ourselves. Why Rajapakse wants power? To make his family grew further – bigger and more powerful. Perhaps he wants to make his family the richest in South Asia. Aren’t we tired of this kind of petty politics? Isn’t this the time to give a chance for somebody who thinks about the country before himself?

5. HE KNOWS THE PULSE OF THE PEOPLE: Ever heard of a national level politician who could row a canoe? This is real Sarath Fonseka, without his uniform. The simple villager, not a “Walawve Hamu”. He knows the problems of the masses better than anyone else – as he is one of them.

The simple villager

6. HE REPRESENTS A NATION, NOT A SINGLE RACE: Can Rajapakse ever say he represents Tamils, or in that case even Muslims? Rajapakse’s JHU supported Peoples’ Alliance represents only the extreme Sinhala Buddhists – not even moderate Sinhalese. On the contrary, Gen. Fonseka’s United National Front, true to its name, represents all ethnic communities at the top level. He will be the only leader capable of uniting this divided land.

7. HE IS FOCUSSED: Winning a war is not an easy game. That needs focus. The Indian National Security Advisor M. K. Narayanan to described Gen. Sarath Fonseka as the “Best Army Commander in the world”. Why not utilise that kind of focus to develop this country?

8. HE DOES NOT RUN AWAY FROM CHALLENGES: We all know who left forces, ran away and took USA citizenship in the middle of war. On the other hand, Gen. Fonseka, ignoring the retirement option, after his fatal injuries from an LTTE suicide attack returned, took the leadership and ended the war for the country. Shouldn’t that kind of leaders we need for this country?

9. HE IS ABOVE POLITICS: Unlike Rajapakse, who is still very much within the political game (and thus not approved by nearly half of the country) Gen. Fonseka is above politics. He is not a candidate of this part or that party. He will unite the entire nation under a single flag.

10. HE HAS DONE HIS PART FOR THE COUNTRY: No two words about it. He nearly paid the supreme price for serving his motherland. Isn’t this the opportunity to show our gratitude?

හේතු දහයක්: සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා රටේ මීළඟ ජනාධිපති විය යුත්තේ ඇයි?

1. ඔහු දක්ෂය. යුද්ධ හමුදාවේ පහළම තැනින් පටන්ගෙන වසර තිස් හතක සේවා කාලයක් තුළ එහි ඉහළම තැනට ළඟාවීමටද, ඉන්පසුව වසර දෙකහමාරක කෙටි කාලයක් තුළ දශක තුනක් තිස්සේ දිග් ගැසුණු, අවසානයක් නැතැයි උපකල්පනය කරන ලද යුද්ධය නිමා කිරීමට ඔහු සමත් වේ. මීට වඩා දස්කමක්, නායකත්වය සැබෑ ලෙස ප්‍රදර්ශනය කිරීමක් අපට සිතාගත හැකිද?

රාජපක්ෂ පවුලේ දුර නෑයකු වත් මෙවැනි කුඩා නිවසක ජීවත් වන්නේද?

2. ඔහු අවංකය. සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා යුද හමුදාව මෙහෙය වන්නේ එය අන් කිසිදු කාලයකට වඩා යුද අවි මිළට ගත් සමයකදීය. ඉන් සියයට එකක් කොමිස් ගත්තේ නම් ඔහුට පහසුවෙන් පරම්පරා හතකට ධනය උපයා ගන්නට තිබුණේය. එහෙත් මේ අවංක රාජ්‍ය නිලධරයා විශ්‍රාම යන්නේ නිශ්චිත දේපළ ලෙස පිළියන්දල, බෝකුන්දර (කොළඹ හතේ නොව) ඉදි කිරීමට රුපියල් ලක්ෂ 12 වැයවූ නිවසක් සහිත, පර්චස් 15ක ඉඩමකටද මර්සිඩීස් බෙන්ස් රථයකටද පමණක් හිමිකම් කියමිනි. බැංකුවේ තැන්පත් මුදල රුපියල් 641,000 කි. භාර්යාව සතු වත්කම් බැංකු ගිණුම් වල රුපියල් 23,307 ක් හා ඩොලර් 2,952 කි. ඇගේ ආභරණ රුපියල් ලක්ෂ දහසයකි. දේශපාලකයන්ගේ වත්කම් හා සංසන්දනයේදී මේ ඉතාම පහළ, ‘දුප්පත්’ මට්ටමකි. කොටින්ම කෝටිපතියකු වන විමල් වීරවංශ පවා මින් කිහිප ගුණයක ධනවතෙකි.

3. ඔහු බොරු පොරොන්දු නොදෙන්නේය: බොරු පොරොන්දු දෙන දේශපාලකයන් තරමට ජනතාව අප්‍රිය කරන වෙනත් දෙයක් නැත. මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමන් 2005 දී පොරොන්දු වූ ගැබිණි කාන්තා පෝෂණ මල්ල තාමත් කරදාසියට සීමාවී පවතී. සේනාධිනායක ෆොන්සේකා මෙසේ ඡන්ද ගරා ගැනීම උදෙසා ගැබිණි කාන්තාවන්ද ඇතුළු ජනතාව මුළා කරන පවිටු දේශපාලුවකු නොවේ. ඔහුගේ පොරොන්දු අවංකය; ප්‍රායෝගිකය. ඉටු කළ නොහැකි පොරොන්දු දෙන සිරිතක් ඔහුට නැත.

4. ඔහුගේ අරමුණ දේශපාලනයෙන් තමන්ගේත් පවුලේත් බඩ වඩා ගැනීම නොවේ: පවුල් ගස් ලාංකීය දේශපාලනයේ සුලබය. දැනට ගොඩ නැඟෙමින් පවතින්නේ අතුරින්ද දැවැන්තම එකය. මේ විනාශකාරී පවුල් ගසට අතු ඉති දිගුකර වැඩී අපේ මහ පොළොවේ පොළොවේ සාරය උරා ගන්නට ඉඩ තැබිය යුතු නැත. මේ ඒ පවුල් ගස කපා ‘මට පෙර රට’ ගැන සිතන අවංක නායකයකුට රට භාර දෙන්නට කාලයයි මේ පැමිණ ඇත්තේ.

5. ඔහු මහ ජනතාවගේ හද ගැස්ම හඳුනන්නේය: පසුගියදා සිය ගම් පියසට යන සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා නතර වන්නේ මාදම්ප ගංගාවේ ඔරුවක් පදිමිනි. මේ සා ජන ජීවිතයට ළංවූ ජාතික තලයේ දේශපාලනඥයකු ගැන අප අසා ඇත්ද? සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා සරල සිංහල ගැමියෙකි. ඔහු ජනතා ප්‍රශ්න හඳුනා ගන්නේ ඔහුද ඒ ජන බලකායෙහිම කොටසක් වන හෙයිනි. ඔහු පොළොවට අඟල් හයක් ඉහළින් ගමන් කරන නායකයකු නොවේ.

අව්‍යාජ සිංහල ගැමියා

6. ඔහු එක ජාතියක් නොව සමස්ත දේශයක් නියෝජනය කරයි: ජාතික හෙළ උරුමයේ සිංහල බෞද්ධ අන්තවාදය කර පින්නාගෙන යන රාජපක්ෂ රෙජීමය දෙමළුන්, මුස්ලිමුන් තියා අඩු තරමින් මැදහත් සිංහලයන් නියෝජනය කරන්නේද? සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකාගේ එක්සත් ජාතික පෙරමුණ රාජපක්ෂගේ හෙළ උරුමය පෙරටුකොටගත් අන්තවාදී ‘සන්ධානය’ ලෙසින් නොව සැබෑ ලෙස සුළු ජාතීන් නියෝජනය කරයි. මහ ජාතිය තුළින් බිහිවූවද මේ ජාතික නායකයා සියළු ජාතීන්ට එකසේ සලකන, ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් ලබා දිය හැකි දැවැන්ත කුඩයක් වැනිය. මේ කුඩය සෙවනේ සමස්ත දේශය එක් රොක් වනු ඇත්තේය.

7. ඔහුට නිශ්චිත අරමුණක් ඇත: ඉන්දියාවේ ජාතික ආරක්ෂක උපදේශකයකු වන එම්. කේ. නාරායනන්ට අනුව සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා ‘ලෝකයේ හොඳම සේනාධිනායකයාය’. මේ උපහාරය ඔහු ලබන්නේ ඔහුට හැමවිටක නිශ්චිත ඉලක්කයක් තිබු හෙයිනි. දැන් මේ පැසුණු මිනිසාගේ නිරවුල් හිසෙන් රටට ඔහු ඉටුකළාටත් වඩා වැඩ ගන්නට කාලයයි.

8. ඔහු අභියෝග වලින් පැන නොදුවන්නේය: යුද්ධයේ තීරණාත්මකම අවස්ථාවේ එවකට ලෙෆ්ටිනන්ට් කර්නල් කෙනකු වූ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ හමුදාවෙන් පැන, සැඟවී ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයට පලායයි. සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා මෙසේ යුද්ධයෙන් පැන දිවූ බිය ගුල්ලකු නොවේ. සිය දිවි නසා ගන්නා LTTE බෝම්බකාරියකගේ ප්‍රහාරයෙන් බරපතළ තුවාල ලබන ඔහුට නියමිත කාලයට කලින් විශ්‍රාම යෑමේ සියළු අවස්ථාවන් හිමිවිය. එහෙත් ඔහු එය නොකොට රට වෙනුවෙන් තම ජීවිතයේ ඉතිරි කාලය කැප කළේය. අපට අද අවශ්‍ය මෙවන් නොසැලෙන වීරත්වයක් නොවේද?

9. ඔහු සිටින්නේ දේශපාලනයට ඉහළිනි: තමා බලවතෙකැයි රාජපක්ෂ සිතා සිටින මුත් ඔහු තවමත් සිටින්නේ දේශපාලන මඩ ගොහොරුවේ කරවටක් එරී ගෙනය. සේනාධිනායක ෆොන්සේකා මේ මඩගොහොරුවේ නොවැටී, ගොහොරු මඬින් මතුවන නොකිළිටි නෙළුමක් සේ ඊට ඉහළ තලයක ක්‍රියාකාරී වෙමින් සිටියි. අප විශ්වාස කළ යුත්තේ මඩේ ගිළුණු දේශපාලකයකුද නැතිනම් ඊට ඉහළින් සිටින වචනයේ පරිසමාප්තාථයෙන්ම මහත්මා ගතිගුණ වලින් හෙබි ’An Officer and a Gentleman’  ලෙසින් හඳුන්වාදිය හැකි සේනාධිනායකයානන්ද?

10. ඔහු තමන්ගේ කොටස රට වෙනුවෙන් ඉටුකර ඇත: එය තවදුරටත් පුන පුනා විස්තර කළ යුතු නොවේ. අපි එය නිසැකවම දනිමු. මේ අපට ඒ වෙනුවෙන් කෘතගුණ දක්වන්නට කාලයයි.

“මා ඉතින් යන්න යනවා. මට යන්න අවසරයි.” නන්දන විමලාට බූට් එක දෙයි. පව් නේද?

ජාතික නිදහස් පෙරමුණේ ලේකම් නන්දන ගුණතිලක සහ ජාතික සංවිධායක කමල් දේශප්‍රිය ඔවුන් එම පක්ෂයේ දැරූ සියලු තනතුරුවලින් ඉල්ලා අස්වී ඇති බව වාර්තාවේ. ඔවුන් දෙදෙනා මේ සම්බන්ධයෙන් මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයාට ලිඛිතව දැනුම්දී ඇත. ඔවුන්ගේ ඉල්ලා අස්වීමට තුඩුදුන් හේතු සහිත විස්තරාත්මක ලිපියක් ඔවුන්ගේ ඉල්ලා අස්වීමේ ලිපිය සමග මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයාට යවා තිබේ විමල් වීරවංශ පක්ෂය තුළ අනුගමනය කරන ක්‍රියාමාර්ග වලට විරෝධය පෑමක් වශයෙන් තමන් ඉල්ලා අස්වූ බව නන්දන ගුණතිලක සිය මාධ්‍ය හිතවතුන්ට පවසා තිබේ.

www.lankatruth.com

විමල් වීරවංශගේ රෝමානු මතක සටහන් කිහිපයක්

සීගිරි, සිරීපාදෙ ගිහින් නැති වුනාට දැන් මම රෝමෙට ගිහිල්ලා තියෙනවනේ. කවුද මේවගේ මට සලකන්නේ මහ රජතුමා මිසක?

දුක් සැප කුමන්දා – අසන නිරිඳෝ වෙන කොයින්දා?

විමල් වීරවංශගේ මැර සොහොයුරා පොලිස් අත් අඩංගුවේ

මොරවක නගරයේදී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ආධාරකරුවන් පිරිසකට ගිනි අවි පෙන්වා මරණ තර්ජනය කොට, පහරදී බරපතළ තුවාල සිදු කිරීමෙන් අනතුරුව පලා යමින් සිටි එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ මාතර දිස්ත්‍රික් අ‍පේක්ෂකයකු වන සරත් වීරවංශ පිටබැද්දර පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගෙන ඇති බව Lanka Truth වෙබ් අඩවිය කියයි..

ඩබ්.පී. කේ. එච්. 3944 කාරය හා 64-8027 පැජරෝව පොලිසිය අත්අඩංගුවට ගෙන ඇති අතර අත්අඩංගුවට ගන්නා මොහොතේ සරත් වීරවංශ මහතා කාරයේ සිටි බව පිටබැද්ද‍ර පොලිසියේ ප්‍රකාශකයකු පවසා ඇත.

Only Tamils are terrorists; not Pakistanis?

It is more than 48 hours Sri Lankan cricketers were attacked horribly by Pakistani terrorists in Lahore and the silence in Colombo surprises me. It is almost deafening.

For a moment imagine the reaction if the same happened here in Colombo. Having probably more suicide bombers than gunmen this is not the type of the attack LTTE would have dared, but for arguments sake, let us assume they did.

I can imagine the series of events that will follow.

Within no time we will see colorful posters from NMAT, JHU and Wimal Weerawansa all over the city condemning the attack with an emotional appeal. I am sure Weerawansa would have come up with a bright coloured poster of Ajantha Mendis in action with the slogan “Kuriru Koti Thrasthavaadhayen Kreedaava Surakimu!”

We would have also seen them calling press conferences one after the other. Newspapers would have been full of statements from every Tom Dick and Medhananda condemning the attack.

I am also sure to have received minimum twenty emails by now how LTTE tried to attack our sportsmen ever since its inception. (I am sure they would have dug enough evidence t prove the case.)

Not to mention the blogsphere. By this time Lanka Libertarian is sure to have taken a round of gunfire on peaceniks. (Yes, the usual lot. Everyone knows the names by heart now; no need to repeat.)

Is this what we see? Certainly not. Enough talk, but I do not see anyone seriously condemning the attack. I also do not see anyone angry. Isn’t that surprising?

Apart from the customary condolence messages from key political parties I do not see anyone bothered at all. The only exception is Udaya Gammanpila, who links the incident to LTTE – so that does not really count. He is contesting the elections, like me, so exploiting the opportunity to win some attention is acceptable. On the other hand Gammanpila will blame LTTE even if mother passes wind.

We see neither posters on walls nor press conferences.

In the blogsphere, Lanka Libertarian, who once wrote ‘i don’t refer much to patriotism in this blog. for instance my arguments for defeating terrorist pussies (with violence if needs be) are based not on patriotism but on preserving human rights, freedom, justice, and democracy’ is maintaining a deafening silence as if this incident has nothing to do with freedom, democracy and justice. Human rights of Sri Lankan cricketers have conveniently been forgotten.

Voice in Colombo has reported the incident but yet to offer his opinion and/or condemn the attack. So are so many other bloggers, Sinhala and English.

Suddenly they have become presenters of facts instead of opinions.

And our friend Ranuka, who once openly questioned me why I don’t condemn LTTE attacks has nothing to say about this incident. Why not he practices what he preaches? (As for me, I normally do not waste space condemning every attack; instead I voice my opinions only on incidents that I think worth talking about)

What does all this tell us?

Those who pretend they are forever anti-terrorist are actually not. They do not necessarily react to acts of terrorism. What they do is overreacting subconsciously to their inner feelings of racism. Tamils are the traditional enemies of Sinhalese for millennia. I will be surprised to see that racism not gone into our genes. This requires an effort from one to control overreacting to Tamil acts, terrorist or not. Most don’t care and let their feelings out. Same or worse done by other terrorist groups are ignored because that does not trigger their racist thinking. This includes racist wolves in libertarian clothes too. (Exaggerating and exploiting them for political gains, as Kurakkan uncle does now is another matter. )

So that is how only what Tamils do are branded acts of terrorism and no matter how brutal and inhuman they be, whatever done by Pakistanis may still not be called the same.

Who said there is no ethnic issue in Sri Lanka?

Somawansa and Weerawansa had a great fall: How two cartoonists saw eye to eye

I took a short break from cyberspace as the Western Provincial Council elections, for which I will be a candidate, is around the corner, but had to break it after reading todays newspapers.

Only in an extremely rare occasion that cartoonists of two national newspapers, presumably working independently, get the same idea on the same day. It happened today.

This is how Lankadeepa’s Dasa Hapuvalanage saw the fall of Somawansa Amaresinghe’s JVP and Wimal Weerawansa’s three-wheeler party at the recent provincial council elections.

Anjana Indrajith of Lakbima was perhaps more articulate.

නිදහස් සිතිවිලි: ඒකීය සිංහල රටක දෙමළාගේ අනාගතය

රාජ්‍ය මාධ්‍ය මේ දිනවල අපට ඇඟිල්ලෙන් ඇණ මතක් කර දෙන එක් කාරණයක් වන්නේ මෙවර නිදහස් උළෙලේ ඇති වෙනසය. මෙහි යම් සත්‍යතාවක් ඇති බව මම පිළිගනිමි. එහෙත් ඒ ඔවුන් සිතනවාට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් ආකාරයකටය.

දෙවුන්දර තුඩුවේ සිට බලන කෙනෙකුට පෙනෙන්නේ උතුර හා දකුණ යාවී ඇති බවය. වසර තිහක කාලයක්, සිට දෙවසරක් හැරුණු විට, අප පෙළු යුද්ධය තාවකාලිකව හෝ නතර වී ඇත. ත්‍රස්තවාදය කෙසේ වෙතත්, අප්‍රසන්න කේමෝතෙරපියකින් LTTE පිළිකාව විනාශ කොට ඇත. යුදමය වශයෙන් මෙය රාජපක්ෂ රජය ලබා ගත් ජයග්‍රහණයක් බව අවිවාදිතය. ඒ වෙනුවෙන් අති විශාල කැපකිරීමක් කළ සිංහල ජනතාව කල්පනා කරන්නේ මේ සව්දිය පිරීමට නිසි අවස්ථාවක් ලෙසය. ඒ එක පැත්තකි.

අනෙක් අතට, මේ යුදමය ජයග්‍රහණය රටට ඵලදායී දේශපාලන ජයග්‍රහණයක් බවට පරිවර්තණය කරගැනීමේ කිසිදු දීර්ඝකාලීන වැඩ පිළිවෙලක් රජයට නැත. රාජපක්ෂ රජයක් යටතේ බලය බෙදීම හිතළුවකි. දෙමළුන්ට 1970 ගණන් වලට පෙර තිබු අයිතීන් වත් ලබා දීමට මේ රජයට උවමනාවක් හෝ හැකියාවක් නැත. දෙමළුන්ට ඉතාම සුළු තීරණයක් ගැනීමට පවා රාජපක්ෂ රජයෙන් ලැබෙන ඉඩ ජාතික හෙළ උරුමය හා වීරවංසගේ ත්‍රීවීලර් පාටිය විසින් වලකනු ඇත්තේය.

අදින් වසරකට පමණ ඉහත දිවයිනේ හැම පළාතක්ම සඳහා ආවේනික පුෂ්පයක් නම් කරනු ලැබීය. මෙහිදී උතුරු නැඟෙනහිර පළාත් සඳහාද පුෂ්ප නම් කරන ලද්දේ කොළඹ කේන්ද්‍රීය රජයේ තනි කැමැත්තෙනි. මෙබඳු සරල තීරණයක් වත් ගැනීමට දෙමළුන්ට ඉඩක් ලබා දීමට රාජපක්ෂ රජය කැමති නැත. (මෙය දෙමළුන්ට පමණක් නොව අනෙකුත් සුළු ජාතීන්ටද මුහුණ දීමට සිදුවන පොදු ගැටළුවකි. සිංහල තලිබාන් සමාජය අනෙකුත් වාර්ගික අනන්‍යතා රුස්සන්නේ නැත.උදාහරණයක් විදියට අද ලාංකික මුසල්මානයන්ට පර්දාව අඳින හැටි කියා දෙන්නේ සිංහල අන්ත වාදියකු වන චම්පික රණවකය. හෙට දෙමළුන්ට පොට්ටුව තියන තැන කීමටත් මොහු ඉදිරිපත්වනු ඇත.)

LTTEය පැරදවීමෙහිලා අනුපමේය මෙහෙයක් ඉටුකළ කරුණා තවමත් නිකම්ම නිකං මන්ත්‍රී කෙනෙකි. ඡන්ද දහයක් වත් ගන්නට බැරි තිස්ස විතාරණලාට ඩිව් ගුණසේකරලාට ඇති තැන වත් ඔහුට නැත. පුදුමයකට මෙන් තිස්ස විතාරණට බලයක් ඇත්තේ ඔහු සමසමාජ වීම නිසා නොව සිංහල වීම නිසාය. පිල්ලායන්ට මැතිවරණයට පෙර පොරොන්දුවූ ලෙස ඔහුගේ කාඩර් වරුන් පිරිසක් තවමත් කොරියාවට යවා නැත. දේවානන්දට, තොන්ඩමන්ට හා චන්ද්‍රසේකරන්ට ලබා දී ඇත්තේ මතක තියා ගැනීමට පවා නොහැකි ආකාරයේ අවැදගත් ඇමති ධුර තුනකි. ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර් මැරුණේ ඔහුගේ වාසනාවටය. නැත්නම් අද ඔහුට හිමි වන්නේ දෙමළ සංස්කෘතිය පිළිබඳ ඇමතිකමය. මේ දෙමළකුට සිංහල කේන්ද්‍රීය රාජපක්ෂ රජය යටතේ බලාපොරොත්තු විය හැකි ඉහළ තැනකි. දෙමළුන් අග්‍ර විනිශ්චය ධුර දැරුවේ ඉස්සරය. වර්තමාන ආණ්ඩුව යටතේ දෙමළකුට ලබා ගත හැකි ඉහළම තැන උතුරු හෝ නැඟෙනහිර පළාත් දෙකින් එකක මහ ඇමතිකමය. ඒද ඕනෑම මොහොතක පළාත් සභාව විසුරුවා හැරීමට බලතල ඇති සිංහල ආණ්ඩුකාරයකු යටතේය.

2005 ජනාධිපතිවරණයේදී රාජපක්ෂට තම සහය දැක්වීම සඳහා හෙළ උරුමය සේම ජවිපෙද ඉල්ලුවේ ඉතාම සුළු දෙයකි. ඒ ‘ඒකීය රටක්’ යන පදය තම ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනයේ අඩංගු කරන ලෙසය. මොකද්ද මේ ඒකීය රට? එහි ලක්ෂණ මෙසේ ලඝු කළ හැකිය.

1. සමස්ත පාලනය මධ්‍යගත (centralised) හා කොළඹ කේන්ද්‍රීය (colombo centered) විය යුතුය. යාපනයේ දෙමළුන්ට තියා හම්බන්තොට සිහළුන්ටවත් තීරණ ගැනීමට අයිතිය නැත.
2. මුළු රට එකට ගතහොත් අනිවාර්යයෙන්ම සිංහල බෞද්ධ ප්‍රතිශතය ඉහළ නිසා සිංහල බෞද්ධයකුට හැර අන් කිසිවකුට නායකත්වය ලැබීම ඉබේම සීමා කෙරේ. අපේ බරක් ඔබාමාලා හූල්ලමින් බලා සිටිය යුතුය.

මුලින් භාවිතා නොකළද, දැන් මේ පදය පුන පුනා සඳහන් කරන රාජපක්ෂ උතුර ආණ්ඩු කිරීමට යොදා ගනු ලබන ක්‍රමය ඔහු නැඟෙනහිර ආණ්ඩු කිරීමට අද යොදාගන්නා රිමෝට් කන්ට්‍රෝල් ක්‍රමයම විය හැකිය. රාජ්‍ය තන්ත්‍රයේ සියළු බල යොදා රූකඩයක් (puppet) මහ ඇමති බවට පත් කෙරෙයි. මේ රූකඩයට තීරණ ගැනීමට බලයක් නැත. සියළු තීරණ ගනු ලබන්නේ කොළඹ කේන්ද්‍රීය ‘සිංහල’ රජයෙනි. පළාතේ සංයුතිය වෙනස් කිරීමට සිංහල ජනතාව මේ දෙපළාතෙහිම පදිංචි කෙරෙනු ඇත. මේ පළාත් වලට ආර්ථික නිදහසක් ලැබෙනු ඇතැයි සිතීම උගහටය.

ඊට අමතරව දෙමළ ජනතාව අතරින් මතුවන හැම දේශපාලන බලවේගයක්ම ‘ත්‍රස්තවාදය’ නම් බලගතු මන්තරය මතුරා නිහඬ කෙරෙනු ඇත. මුස්ලිම් කොන්ග්‍රසය බඳු දේශපාලන පක්ෂයක් වත් බිහිකර ගැනීමට උතුරු හා නැඟෙනහිර දෙමළුන්ට අවකාශ නොලැබෙනු ඇත.

දෙමළ තරුණයන් අවි අතට ගත්තේ ඔවුනට ලැබිය යුතු සරල අයිතීන්වත් නොලැබුනු තැන 1970 මැද හරියේදීය. මීට පෙර 1920 තරම් ඈත කාලයකට දිවෙන දෙමළ අයිතීන් දිනා ගැනීමේ ප්‍රජාතාන්ත්‍රීය වැඩ පිළිවෙලක් තිබිනි. බණ්ඩාරනායක ආණ්ඩු මුලින්ම ගැහුවේ මේ ප්‍රජාන්ත්‍රවාදී ව්‍යාපාරයටය. අන්තිම දෙමළා මරා ඔහුගේ (හෝ ඇයගේ) සමින් සපත්තුවක් සාදා පළදින තුරු නින්ද නොයන වග කීවේ චම්පික රණවක හා නලින් ද සිල්වාගේ පුර්වගාමික කේ.එම්.පී. රාජරත්නය. සිරිමා බණ්ඩාරනායක රජය යාපනයේ දෙමළ මහා සම්මේලයනට ගසා නව දෙනෙකු මරා දැමුවේ ඇල්ෆ්‍රඩ් දොරෙයිඅප්පා මරා දැමීමට ඉහත 1974දීය. ආයුධ ආවේ ඉන් පසුවය.

2009න් පසු දෙමළුන් සිංහල කේන්ද්‍රීය ඒකීය රජය මෙසේ තවදුරටත් තම අයිතීන් කප්පාදු කිරීම කෙසේ ඉවසනු ඇත්ද?

ආර්ථිකය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය පමණක් ගනිමු. ආචාර්ය එන්. එම්. පෙරේරා වරෙක යාපනය දුටුවේ ‘මනි ඕඩර් ආර්ථිකයක්’ හැටියටය. 1948 දී අප නිදහස ලබන විට ලංකාවේ දෙවන ප්‍රධාන නගරය වූ යාපනය ඉන් පසු ලැබුවේ කුඩම්මාගේ සැලකිල්ලය. ඇමතිවරුන් වැඩ කළේ තමන්ට ඡන්දය දෙන සිංහල ජනතාවටය. දෙමළ පළාත් නියෝජනය කළ ඇමතිවරුන් සිටියේ නැත. මේ නිසා උතුරට හා නැඟෙනහිරට ලැබුනේ ආර්ථික ඉඳුල්ය. යාපනයේ ජනතාව පණ නළ ගැට ගසා ගත්තේ කොළඹ වැඩ කරන ඥාතීන් මාසය අන්තිමට එවූ මනි ඕඩර් වලිනි.

අප නැවත ගමන් කරන්නේ මේ මනි ඕඩර් යුගයට නම් ය පරදා ලද ජයග්‍රහණයේ අරුත කුමක්ද? ‘මානුෂීය මෙහෙයුමෙන්’ උතුරු නැඟෙනහිර දෙමළ ජනතාව මුදාගන්න ලද්දේ ඔවුන් මෙසේ කබලෙන් ලිපට තල්ලු කිරීමටද?

දෙමළු ශ්‍රී ලංකාවට ආගන්තුක පිරිසක් නොවෙති. දක්ෂිණ භාරතයේද මෙහි දෙමළ ජනයා වෙසෙන පළාත්වලද හමුවන කසලපිටි ඇසුරින් ඔවුන්ගේ ප්‍රාරම්භය කිතු වසට පෙර තුන්වන හා පළමුවන ශතක අතර කාල පරාසයකට සම්පාත කරන්නේ මහැදුරු සෙනරත් පරණවිතානය. පොළොන්නරු යුගයේදී අප දෙමළ සංස්කෘතියෙන් ඍජුව පෝෂණය වීමු. පොළොන්නරු යුගයෙන් පසු ආර්ය චක්‍රවර්තීහු නල්ලුර් අගනගරය කොට ගෙන රාජ්‍ය වංශයක් බිහි කලහ. සවැනි පැරකුම්බා රජ දවස සපුමල් කුමරු සටන් වැදුනේ ආර්ය චක්‍රවර්තීන් සමඟය. දෙමළ නිසා සිංහල සංස්කෘතියද; සිංහල නිසා දෙමළ සංස්කෘතියද අන්‍යොන්‍ය වශයෙන් පෝෂණය වී ඇත. අද උග්‍ර දෙමළ විරොධී ස්ථාවරයක් ගන්නා ජාතික හෙළ උරුමයෙහි නමේ ‘උරුමය’ කොටස බිඳී ආයේ දෙමළ ‘උරුමෙයි’ වචනයෙනි.

මේසා ඉතිහාසයක් ඇති දෙමළ ජනතාව රිමෝට් කන්ට්‍රෝල් වලින් සිංහලුන් විසින් පාලනය කරනු ලබන දෙවන පන්තියේ ජන කොටසක් විය යුතුද?

බලය බෙදීම සඳහා මහින්ද රාජපක්ෂ අළුතින් යමක් කිරීම පවා අනවශ්‍යය. ඔහුට කිරීමට ඇත්තේ දහතුන්වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ කිරීමට නියමිත වෙනස්කම් ක්‍රියාත්මකකිරීම පමණය. එය 100%ක් නීත්‍යනුකූලය. 100%ක් ව්‍යවස්ථානුකූලය. නමුත් මේ සරල වෙනස් කිරීම පවා කිරීමට ඔහු සූදානම් නැත. ඒ සමස්ත සිංහල ජනතාව පිනවීම පිණිස නොව ඉතා සුළු පිරිසක් වන හෙළ උරුම/වීරවංස අන්තවාදීන් තුටු කිරීම පිණිසය.

මෙවර නිදහස් උළෙල කාට කෙසේ වෙතත් දෙමළුන්ට විශේෂ වනු ඇතැයි මා සිතන්නේ ඒ නිසාය. තමන් උපන් බිමෙහිම දෙවන පන්තියේ ජන කොටසක් වීමේ ඛේදවාචකයට ඔව්හු මුහුණ දී සිටිති. මෙයින් මිදිය හැකි එකම මඟ යළි අවි අතට ගැනීම නොව ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් වලට ගරු කරන, එක්සත් ලංකාවක් තුළ හැම ජාතියකටම හිස කෙළින් තබා කටයුතු කළහැකි වාතාවරණයක් ගොඩනැඟිය හැකි දේශපාලන බලවේගයක් සමඟ එක් වීමය. එසේ වීම ඔවුන්ගේ සේම සමස්ත දේශයේද සැබෑ නිදහස දිනා ගැනීම වන්නේය.