“මා ඉතින් යන්න යනවා. මට යන්න අවසරයි.” නන්දන විමලාට බූට් එක දෙයි. පව් නේද?

ජාතික නිදහස් පෙරමුණේ ලේකම් නන්දන ගුණතිලක සහ ජාතික සංවිධායක කමල් දේශප්‍රිය ඔවුන් එම පක්ෂයේ දැරූ සියලු තනතුරුවලින් ඉල්ලා අස්වී ඇති බව වාර්තාවේ. ඔවුන් දෙදෙනා මේ සම්බන්ධයෙන් මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයාට ලිඛිතව දැනුම්දී ඇත. ඔවුන්ගේ ඉල්ලා අස්වීමට තුඩුදුන් හේතු සහිත විස්තරාත්මක ලිපියක් ඔවුන්ගේ ඉල්ලා අස්වීමේ ලිපිය සමග මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයාට යවා තිබේ විමල් වීරවංශ පක්ෂය තුළ අනුගමනය කරන ක්‍රියාමාර්ග වලට විරෝධය පෑමක් වශයෙන් තමන් ඉල්ලා අස්වූ බව නන්දන ගුණතිලක සිය මාධ්‍ය හිතවතුන්ට පවසා තිබේ.

www.lankatruth.com

විමල් වීරවංශගේ රෝමානු මතක සටහන් කිහිපයක්

සීගිරි, සිරීපාදෙ ගිහින් නැති වුනාට දැන් මම රෝමෙට ගිහිල්ලා තියෙනවනේ. කවුද මේවගේ මට සලකන්නේ මහ රජතුමා මිසක?

දුක් සැප කුමන්දා – අසන නිරිඳෝ වෙන කොයින්දා?

විමල් වීරවංශගේ මැර සොහොයුරා පොලිස් අත් අඩංගුවේ

මොරවක නගරයේදී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ආධාරකරුවන් පිරිසකට ගිනි අවි පෙන්වා මරණ තර්ජනය කොට, පහරදී බරපතළ තුවාල සිදු කිරීමෙන් අනතුරුව පලා යමින් සිටි එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ මාතර දිස්ත්‍රික් අ‍පේක්ෂකයකු වන සරත් වීරවංශ පිටබැද්දර පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගෙන ඇති බව Lanka Truth වෙබ් අඩවිය කියයි..

ඩබ්.පී. කේ. එච්. 3944 කාරය හා 64-8027 පැජරෝව පොලිසිය අත්අඩංගුවට ගෙන ඇති අතර අත්අඩංගුවට ගන්නා මොහොතේ සරත් වීරවංශ මහතා කාරයේ සිටි බව පිටබැද්ද‍ර පොලිසියේ ප්‍රකාශකයකු පවසා ඇත.

President tells Wimal Weerawansa to fly a kite; PBJ back at Treasury

Wimal Weerawansa who left Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) in support of the current Rajapaksha regime received a major blow today.

According to Daily Mirror, President Mahinda Rajapaksa has reappointed Dr. P.B. Jayasundara as the treasury secretary with immediate effect, the government information department said today. The Supreme Court last week gave Dr. P.B. Jayasundara relief to resume service in the state sector.

National Freedom Front (NFF) Leader Wimal Weerawansa has earlier said that his party will oppose any moves to re-appoint Dr. P.B Jayasundara to his former post as the Treasury Secretary to the finance ministry saying it will give a wrong impression to the West on state issues.

Lanka e-News reports President has blasted Wimal Weerawansa for making statements to the press without consulting him, as a partner of an alliance.

Only Tamils are terrorists; not Pakistanis?

It is more than 48 hours Sri Lankan cricketers were attacked horribly by Pakistani terrorists in Lahore and the silence in Colombo surprises me. It is almost deafening.

For a moment imagine the reaction if the same happened here in Colombo. Having probably more suicide bombers than gunmen this is not the type of the attack LTTE would have dared, but for arguments sake, let us assume they did.

I can imagine the series of events that will follow.

Within no time we will see colorful posters from NMAT, JHU and Wimal Weerawansa all over the city condemning the attack with an emotional appeal. I am sure Weerawansa would have come up with a bright coloured poster of Ajantha Mendis in action with the slogan “Kuriru Koti Thrasthavaadhayen Kreedaava Surakimu!”

We would have also seen them calling press conferences one after the other. Newspapers would have been full of statements from every Tom Dick and Medhananda condemning the attack.

I am also sure to have received minimum twenty emails by now how LTTE tried to attack our sportsmen ever since its inception. (I am sure they would have dug enough evidence t prove the case.)

Not to mention the blogsphere. By this time Lanka Libertarian is sure to have taken a round of gunfire on peaceniks. (Yes, the usual lot. Everyone knows the names by heart now; no need to repeat.)

Is this what we see? Certainly not. Enough talk, but I do not see anyone seriously condemning the attack. I also do not see anyone angry. Isn’t that surprising?

Apart from the customary condolence messages from key political parties I do not see anyone bothered at all. The only exception is Udaya Gammanpila, who links the incident to LTTE – so that does not really count. He is contesting the elections, like me, so exploiting the opportunity to win some attention is acceptable. On the other hand Gammanpila will blame LTTE even if mother passes wind.

We see neither posters on walls nor press conferences.

In the blogsphere, Lanka Libertarian, who once wrote ‘i don’t refer much to patriotism in this blog. for instance my arguments for defeating terrorist pussies (with violence if needs be) are based not on patriotism but on preserving human rights, freedom, justice, and democracy’ is maintaining a deafening silence as if this incident has nothing to do with freedom, democracy and justice. Human rights of Sri Lankan cricketers have conveniently been forgotten.

Voice in Colombo has reported the incident but yet to offer his opinion and/or condemn the attack. So are so many other bloggers, Sinhala and English.

Suddenly they have become presenters of facts instead of opinions.

And our friend Ranuka, who once openly questioned me why I don’t condemn LTTE attacks has nothing to say about this incident. Why not he practices what he preaches? (As for me, I normally do not waste space condemning every attack; instead I voice my opinions only on incidents that I think worth talking about)

What does all this tell us?

Those who pretend they are forever anti-terrorist are actually not. They do not necessarily react to acts of terrorism. What they do is overreacting subconsciously to their inner feelings of racism. Tamils are the traditional enemies of Sinhalese for millennia. I will be surprised to see that racism not gone into our genes. This requires an effort from one to control overreacting to Tamil acts, terrorist or not. Most don’t care and let their feelings out. Same or worse done by other terrorist groups are ignored because that does not trigger their racist thinking. This includes racist wolves in libertarian clothes too. (Exaggerating and exploiting them for political gains, as Kurakkan uncle does now is another matter. )

So that is how only what Tamils do are branded acts of terrorism and no matter how brutal and inhuman they be, whatever done by Pakistanis may still not be called the same.

Who said there is no ethnic issue in Sri Lanka?

Somawansa and Weerawansa had a great fall: How two cartoonists saw eye to eye

I took a short break from cyberspace as the Western Provincial Council elections, for which I will be a candidate, is around the corner, but had to break it after reading todays newspapers.

Only in an extremely rare occasion that cartoonists of two national newspapers, presumably working independently, get the same idea on the same day. It happened today.

This is how Lankadeepa’s Dasa Hapuvalanage saw the fall of Somawansa Amaresinghe’s JVP and Wimal Weerawansa’s three-wheeler party at the recent provincial council elections.

Anjana Indrajith of Lakbima was perhaps more articulate.

නිදහස් සිතිවිලි: ඒකීය සිංහල රටක දෙමළාගේ අනාගතය

රාජ්‍ය මාධ්‍ය මේ දිනවල අපට ඇඟිල්ලෙන් ඇණ මතක් කර දෙන එක් කාරණයක් වන්නේ මෙවර නිදහස් උළෙලේ ඇති වෙනසය. මෙහි යම් සත්‍යතාවක් ඇති බව මම පිළිගනිමි. එහෙත් ඒ ඔවුන් සිතනවාට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් ආකාරයකටය.

දෙවුන්දර තුඩුවේ සිට බලන කෙනෙකුට පෙනෙන්නේ උතුර හා දකුණ යාවී ඇති බවය. වසර තිහක කාලයක්, සිට දෙවසරක් හැරුණු විට, අප පෙළු යුද්ධය තාවකාලිකව හෝ නතර වී ඇත. ත්‍රස්තවාදය කෙසේ වෙතත්, අප්‍රසන්න කේමෝතෙරපියකින් LTTE පිළිකාව විනාශ කොට ඇත. යුදමය වශයෙන් මෙය රාජපක්ෂ රජය ලබා ගත් ජයග්‍රහණයක් බව අවිවාදිතය. ඒ වෙනුවෙන් අති විශාල කැපකිරීමක් කළ සිංහල ජනතාව කල්පනා කරන්නේ මේ සව්දිය පිරීමට නිසි අවස්ථාවක් ලෙසය. ඒ එක පැත්තකි.

අනෙක් අතට, මේ යුදමය ජයග්‍රහණය රටට ඵලදායී දේශපාලන ජයග්‍රහණයක් බවට පරිවර්තණය කරගැනීමේ කිසිදු දීර්ඝකාලීන වැඩ පිළිවෙලක් රජයට නැත. රාජපක්ෂ රජයක් යටතේ බලය බෙදීම හිතළුවකි. දෙමළුන්ට 1970 ගණන් වලට පෙර තිබු අයිතීන් වත් ලබා දීමට මේ රජයට උවමනාවක් හෝ හැකියාවක් නැත. දෙමළුන්ට ඉතාම සුළු තීරණයක් ගැනීමට පවා රාජපක්ෂ රජයෙන් ලැබෙන ඉඩ ජාතික හෙළ උරුමය හා වීරවංසගේ ත්‍රීවීලර් පාටිය විසින් වලකනු ඇත්තේය.

අදින් වසරකට පමණ ඉහත දිවයිනේ හැම පළාතක්ම සඳහා ආවේනික පුෂ්පයක් නම් කරනු ලැබීය. මෙහිදී උතුරු නැඟෙනහිර පළාත් සඳහාද පුෂ්ප නම් කරන ලද්දේ කොළඹ කේන්ද්‍රීය රජයේ තනි කැමැත්තෙනි. මෙබඳු සරල තීරණයක් වත් ගැනීමට දෙමළුන්ට ඉඩක් ලබා දීමට රාජපක්ෂ රජය කැමති නැත. (මෙය දෙමළුන්ට පමණක් නොව අනෙකුත් සුළු ජාතීන්ටද මුහුණ දීමට සිදුවන පොදු ගැටළුවකි. සිංහල තලිබාන් සමාජය අනෙකුත් වාර්ගික අනන්‍යතා රුස්සන්නේ නැත.උදාහරණයක් විදියට අද ලාංකික මුසල්මානයන්ට පර්දාව අඳින හැටි කියා දෙන්නේ සිංහල අන්ත වාදියකු වන චම්පික රණවකය. හෙට දෙමළුන්ට පොට්ටුව තියන තැන කීමටත් මොහු ඉදිරිපත්වනු ඇත.)

LTTEය පැරදවීමෙහිලා අනුපමේය මෙහෙයක් ඉටුකළ කරුණා තවමත් නිකම්ම නිකං මන්ත්‍රී කෙනෙකි. ඡන්ද දහයක් වත් ගන්නට බැරි තිස්ස විතාරණලාට ඩිව් ගුණසේකරලාට ඇති තැන වත් ඔහුට නැත. පුදුමයකට මෙන් තිස්ස විතාරණට බලයක් ඇත්තේ ඔහු සමසමාජ වීම නිසා නොව සිංහල වීම නිසාය. පිල්ලායන්ට මැතිවරණයට පෙර පොරොන්දුවූ ලෙස ඔහුගේ කාඩර් වරුන් පිරිසක් තවමත් කොරියාවට යවා නැත. දේවානන්දට, තොන්ඩමන්ට හා චන්ද්‍රසේකරන්ට ලබා දී ඇත්තේ මතක තියා ගැනීමට පවා නොහැකි ආකාරයේ අවැදගත් ඇමති ධුර තුනකි. ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර් මැරුණේ ඔහුගේ වාසනාවටය. නැත්නම් අද ඔහුට හිමි වන්නේ දෙමළ සංස්කෘතිය පිළිබඳ ඇමතිකමය. මේ දෙමළකුට සිංහල කේන්ද්‍රීය රාජපක්ෂ රජය යටතේ බලාපොරොත්තු විය හැකි ඉහළ තැනකි. දෙමළුන් අග්‍ර විනිශ්චය ධුර දැරුවේ ඉස්සරය. වර්තමාන ආණ්ඩුව යටතේ දෙමළකුට ලබා ගත හැකි ඉහළම තැන උතුරු හෝ නැඟෙනහිර පළාත් දෙකින් එකක මහ ඇමතිකමය. ඒද ඕනෑම මොහොතක පළාත් සභාව විසුරුවා හැරීමට බලතල ඇති සිංහල ආණ්ඩුකාරයකු යටතේය.

2005 ජනාධිපතිවරණයේදී රාජපක්ෂට තම සහය දැක්වීම සඳහා හෙළ උරුමය සේම ජවිපෙද ඉල්ලුවේ ඉතාම සුළු දෙයකි. ඒ ‘ඒකීය රටක්’ යන පදය තම ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනයේ අඩංගු කරන ලෙසය. මොකද්ද මේ ඒකීය රට? එහි ලක්ෂණ මෙසේ ලඝු කළ හැකිය.

1. සමස්ත පාලනය මධ්‍යගත (centralised) හා කොළඹ කේන්ද්‍රීය (colombo centered) විය යුතුය. යාපනයේ දෙමළුන්ට තියා හම්බන්තොට සිහළුන්ටවත් තීරණ ගැනීමට අයිතිය නැත.
2. මුළු රට එකට ගතහොත් අනිවාර්යයෙන්ම සිංහල බෞද්ධ ප්‍රතිශතය ඉහළ නිසා සිංහල බෞද්ධයකුට හැර අන් කිසිවකුට නායකත්වය ලැබීම ඉබේම සීමා කෙරේ. අපේ බරක් ඔබාමාලා හූල්ලමින් බලා සිටිය යුතුය.

මුලින් භාවිතා නොකළද, දැන් මේ පදය පුන පුනා සඳහන් කරන රාජපක්ෂ උතුර ආණ්ඩු කිරීමට යොදා ගනු ලබන ක්‍රමය ඔහු නැඟෙනහිර ආණ්ඩු කිරීමට අද යොදාගන්නා රිමෝට් කන්ට්‍රෝල් ක්‍රමයම විය හැකිය. රාජ්‍ය තන්ත්‍රයේ සියළු බල යොදා රූකඩයක් (puppet) මහ ඇමති බවට පත් කෙරෙයි. මේ රූකඩයට තීරණ ගැනීමට බලයක් නැත. සියළු තීරණ ගනු ලබන්නේ කොළඹ කේන්ද්‍රීය ‘සිංහල’ රජයෙනි. පළාතේ සංයුතිය වෙනස් කිරීමට සිංහල ජනතාව මේ දෙපළාතෙහිම පදිංචි කෙරෙනු ඇත. මේ පළාත් වලට ආර්ථික නිදහසක් ලැබෙනු ඇතැයි සිතීම උගහටය.

ඊට අමතරව දෙමළ ජනතාව අතරින් මතුවන හැම දේශපාලන බලවේගයක්ම ‘ත්‍රස්තවාදය’ නම් බලගතු මන්තරය මතුරා නිහඬ කෙරෙනු ඇත. මුස්ලිම් කොන්ග්‍රසය බඳු දේශපාලන පක්ෂයක් වත් බිහිකර ගැනීමට උතුරු හා නැඟෙනහිර දෙමළුන්ට අවකාශ නොලැබෙනු ඇත.

දෙමළ තරුණයන් අවි අතට ගත්තේ ඔවුනට ලැබිය යුතු සරල අයිතීන්වත් නොලැබුනු තැන 1970 මැද හරියේදීය. මීට පෙර 1920 තරම් ඈත කාලයකට දිවෙන දෙමළ අයිතීන් දිනා ගැනීමේ ප්‍රජාතාන්ත්‍රීය වැඩ පිළිවෙලක් තිබිනි. බණ්ඩාරනායක ආණ්ඩු මුලින්ම ගැහුවේ මේ ප්‍රජාන්ත්‍රවාදී ව්‍යාපාරයටය. අන්තිම දෙමළා මරා ඔහුගේ (හෝ ඇයගේ) සමින් සපත්තුවක් සාදා පළදින තුරු නින්ද නොයන වග කීවේ චම්පික රණවක හා නලින් ද සිල්වාගේ පුර්වගාමික කේ.එම්.පී. රාජරත්නය. සිරිමා බණ්ඩාරනායක රජය යාපනයේ දෙමළ මහා සම්මේලයනට ගසා නව දෙනෙකු මරා දැමුවේ ඇල්ෆ්‍රඩ් දොරෙයිඅප්පා මරා දැමීමට ඉහත 1974දීය. ආයුධ ආවේ ඉන් පසුවය.

2009න් පසු දෙමළුන් සිංහල කේන්ද්‍රීය ඒකීය රජය මෙසේ තවදුරටත් තම අයිතීන් කප්පාදු කිරීම කෙසේ ඉවසනු ඇත්ද?

ආර්ථිකය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය පමණක් ගනිමු. ආචාර්ය එන්. එම්. පෙරේරා වරෙක යාපනය දුටුවේ ‘මනි ඕඩර් ආර්ථිකයක්’ හැටියටය. 1948 දී අප නිදහස ලබන විට ලංකාවේ දෙවන ප්‍රධාන නගරය වූ යාපනය ඉන් පසු ලැබුවේ කුඩම්මාගේ සැලකිල්ලය. ඇමතිවරුන් වැඩ කළේ තමන්ට ඡන්දය දෙන සිංහල ජනතාවටය. දෙමළ පළාත් නියෝජනය කළ ඇමතිවරුන් සිටියේ නැත. මේ නිසා උතුරට හා නැඟෙනහිරට ලැබුනේ ආර්ථික ඉඳුල්ය. යාපනයේ ජනතාව පණ නළ ගැට ගසා ගත්තේ කොළඹ වැඩ කරන ඥාතීන් මාසය අන්තිමට එවූ මනි ඕඩර් වලිනි.

අප නැවත ගමන් කරන්නේ මේ මනි ඕඩර් යුගයට නම් ය පරදා ලද ජයග්‍රහණයේ අරුත කුමක්ද? ‘මානුෂීය මෙහෙයුමෙන්’ උතුරු නැඟෙනහිර දෙමළ ජනතාව මුදාගන්න ලද්දේ ඔවුන් මෙසේ කබලෙන් ලිපට තල්ලු කිරීමටද?

දෙමළු ශ්‍රී ලංකාවට ආගන්තුක පිරිසක් නොවෙති. දක්ෂිණ භාරතයේද මෙහි දෙමළ ජනයා වෙසෙන පළාත්වලද හමුවන කසලපිටි ඇසුරින් ඔවුන්ගේ ප්‍රාරම්භය කිතු වසට පෙර තුන්වන හා පළමුවන ශතක අතර කාල පරාසයකට සම්පාත කරන්නේ මහැදුරු සෙනරත් පරණවිතානය. පොළොන්නරු යුගයේදී අප දෙමළ සංස්කෘතියෙන් ඍජුව පෝෂණය වීමු. පොළොන්නරු යුගයෙන් පසු ආර්ය චක්‍රවර්තීහු නල්ලුර් අගනගරය කොට ගෙන රාජ්‍ය වංශයක් බිහි කලහ. සවැනි පැරකුම්බා රජ දවස සපුමල් කුමරු සටන් වැදුනේ ආර්ය චක්‍රවර්තීන් සමඟය. දෙමළ නිසා සිංහල සංස්කෘතියද; සිංහල නිසා දෙමළ සංස්කෘතියද අන්‍යොන්‍ය වශයෙන් පෝෂණය වී ඇත. අද උග්‍ර දෙමළ විරොධී ස්ථාවරයක් ගන්නා ජාතික හෙළ උරුමයෙහි නමේ ‘උරුමය’ කොටස බිඳී ආයේ දෙමළ ‘උරුමෙයි’ වචනයෙනි.

මේසා ඉතිහාසයක් ඇති දෙමළ ජනතාව රිමෝට් කන්ට්‍රෝල් වලින් සිංහලුන් විසින් පාලනය කරනු ලබන දෙවන පන්තියේ ජන කොටසක් විය යුතුද?

බලය බෙදීම සඳහා මහින්ද රාජපක්ෂ අළුතින් යමක් කිරීම පවා අනවශ්‍යය. ඔහුට කිරීමට ඇත්තේ දහතුන්වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ කිරීමට නියමිත වෙනස්කම් ක්‍රියාත්මකකිරීම පමණය. එය 100%ක් නීත්‍යනුකූලය. 100%ක් ව්‍යවස්ථානුකූලය. නමුත් මේ සරල වෙනස් කිරීම පවා කිරීමට ඔහු සූදානම් නැත. ඒ සමස්ත සිංහල ජනතාව පිනවීම පිණිස නොව ඉතා සුළු පිරිසක් වන හෙළ උරුම/වීරවංස අන්තවාදීන් තුටු කිරීම පිණිසය.

මෙවර නිදහස් උළෙල කාට කෙසේ වෙතත් දෙමළුන්ට විශේෂ වනු ඇතැයි මා සිතන්නේ ඒ නිසාය. තමන් උපන් බිමෙහිම දෙවන පන්තියේ ජන කොටසක් වීමේ ඛේදවාචකයට ඔව්හු මුහුණ දී සිටිති. මෙයින් මිදිය හැකි එකම මඟ යළි අවි අතට ගැනීම නොව ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් වලට ගරු කරන, එක්සත් ලංකාවක් තුළ හැම ජාතියකටම හිස කෙළින් තබා කටයුතු කළහැකි වාතාවරණයක් ගොඩනැඟිය හැකි දේශපාලන බලවේගයක් සමඟ එක් වීමය. එසේ වීම ඔවුන්ගේ සේම සමස්ත දේශයේද සැබෑ නිදහස දිනා ගැනීම වන්නේය.

Lasantha Wickramatunga shooting: What to expect in next few hours…

1. President condemns the attack.
2. Media Minister Anura Priyadharshana Yapa condemns the attack.
3. Minister Maithripaala Sirisena condemns the attack
4. Wimal Weerawansa condemns the attack
5. President orders an investigation. (Given the frequency of the activity now, he should consider outsourcing)
6. All state media publish President’s order, but not the act itself.
7. Few bloggers openly express their pleasure
8. Bloggers reveal how Lasantha Wickramatunga was associated with terrorists
9. An email makes rounds suggesting Lasantha Wickramatunga shot himself in a suicide mission to collect insurance of US$ 6,000,000,000.
10. Same email says this is an attempt to undermine what happens in Kilinochchi (or Elephant Pass or wherever) and definitely not a threat to media freedom which is safe and sound under a leader who hears to Buddhist sermons every Poya day…

You are free to add to the list…

Mahinda maama marries Weerawansa nangi

Our Mahinda maama is more like a Moghul emperor. His greed knows no boundaries. Having a private harem, with other beauties like Ellawala akka and Devananda akka has not prevented the naaki manamalaya from eyeing young and dynamic Weerawansa nangi. By the way, who said “Naaki vise – Getath use”?

The news of their wedding is no surprise, as Anjana Indrajith of Lakbima correctly notes. Mahinda maama’s nocturnal visits to Weerawansa nangi were well known, even when the latter was officially married to another somnambular oldie – Somawansa seeya. Now she is divorced, Mahinda maama does the right thing by properly marrying her. We hope Ellawala akka is not too jealous. After all, there are things Ellawala akka, in spite of her big mouth, cannot perform.

We have no presents, but like to give an advice to Mahinda maama. He has to be careful when dealing with someone like Weerwansa nangi whose job is to raise the skirt for right price. God only knows with how many Weerawansa nangi has slept in the past. A visit to STD clinic before the much publicized wedding is sure to save some trouble for Mahinda maama.

Now, that said, will everyone join me to sing ‘Jayamangala gatha’ in unison?

Gamini Sumanasekera and his racist bulldozer ‘Divaina’

Opposition leader Ranil Wickremasinghe’s comments on Gamini Sumanasekera, Editor, Divaina (Sunday Edition) is somewhat belated but spot on. It is high time somebody should expose the social costs of Sumanasekera’s ultra racist journalism – if at all such pathetic vocation can be termed such.

The present conditions of two once grand newspapers, Divaina and The Island are more than unfortunate. These two have become nothing more than two racist rags, catering only the needs of a niche extremist group, instead of national newspapers, as they claim to be.

When Upali Wijewardena thought of starting his own publishing house in late 1970s, his intentions were far from political. He was very much a political animal, but Wijewardena’s priority was business. He sensed the need for the independent press in a highly polarised space created by the pro-govt publications of Lake House and (then) Times Group. All he wanted to offer public was independent and trustworthy national newspapers.

Wijewardena picked the best in the field. Vijitha Yapa was to edit The Island. Edmund Ranasinghe was the officially the editor of Divaina, but the true creative contribution that made it a national newspapers beating then highest ever circulation figures came from Dayasena Gunasinghe. It was Gunasinghe who created a new phase in the Sinhala journalism with his witty columns like Ukussa and Seeyage Kolama. His previous experiences as the Features Editor of Silumina and News Editor of Ceylon Daily News were invested in creating a weekly newspaper that balanced news and features in a manner never known before in Sinhala journalism. Within few months Divaina (Sunday Edition) became the best selling newspaper. In its heyday it sold over 325,000 copies, the highest ever achievement in any newspaper in Sri Lanka.

Gamini Sumanasekera was a ‘podiyen’ in that team. So were Karunadasa Suriyaarachchi (Editor, Silumina), Upali Tennakone (Editor, Rivira) and Merrill Perera (Editor, Divaina Daily).

The Golden days of Upali Newspapers prematurely ended with the disappearance of Wijewardena’s private Lear Jet over the straits of Malacca leaving no trace of the wreckage or survivors in 1983. The subsequent management had no intention of following the high ideals of Wijewardena. Instead of publishing national newspapers Ratwattes first and then Welgamas were more interested in catering to a pro-Sinhalese Buddhist racist niche market.

Gamini Sumanasekera was the new found pet of the subsequent management, ear picked to launch their racist agenda. Dayasena Gunasinghe was unceremoniously removed for his post, ostensibly for criticising then government, by one of his hard hitting editorials, but the real reason was management was not ready to tolerate his independence. All they wanted was a poodle who would easily be motivated only by a bone. Sumanasekera was made the Editor of Divaina (Sunday Edition) in early 1990s.

Then began one of the worst racist press campaigns Sri Lanka ever knew. Intellectuals from pro-Sinhalese Buddhist pro-war camp were given unlimited space to propagate their extremist ideologies. Pro-war leaders like Wimal Weerwansa were bloated beyond apprehension. Past terrorist history of JVP was conveniently forgotten and they were given enough prominence, at least till they broke out from the government. The main focus was war. The military achievements were exaggerated for the convenience in consumption of their readers. Disinformation campaign was strong and intentional. Anybody who stood against war was ridiculed and insulted.

Today, as opposition leader correctly points out, Divaina is more pro-government than even Lake House papers. Waging war unconditionally is its only policy. Circulation has dropped drastically. Experienced scribes have left leaving on a set of armatures producing probably the worst Sunday newspaper in Sri Lanka, not only in content, but in its appearance as well.

Remains unknown, how frequently Upali Wijewardena crawls in his grave in sea bed seeing what Gamini Sumanasekera and his team did to his brainchild.