Why Tamils should vote for Sarath Fonseka in the Presidential Election

“Given the depth of Tamil feeling – and bitterness – about the treatment of Tamil civilians by the security forces, particularly, though not only, in the endgame of the war, do you really think an army general can represent Tamils as well as Sinhalese and do you think they will trust him?”

The question was from a Face Book friend. Instead of an individual reply, let me take the issue in open. She may not be the only skeptic.

On the face of it, I partially agree with her. Large number of Tamils might be still feeling bitter about General Sarath Fonseka’s role in the war – between rebels and the state to many, but between Sinhalese and Tamils to few.

However, it was not the only war Sarath Fonseka fought. He was a senior officer in 1988/9 too and certainly fought for the interests of the state against the rebels – JVP and Sinhalese. He was a soldier. His duty was not to question why, but to do and die. The decisions to fight, as we know well, were of politicians. Soldiers do not select their opponents. They fight against the enemies of the state; be that Sinhalese, Tamils or Muslims. (I am not giving excuses, this is the harsh reality)

Why nobody asks how many Sinhalese killed by Sarath Fonseka’s boys in 1988/9? Because we know the soldiers don’t see them as Sinhalese. Soldiers are not given a choice to sympathise with their cause. Had one of his daughters taken arms against the state, Sarath Fonseka would have fought with her too. He was a soldier.

Operations issues, no doubt were concerns. How did Sri Lanka Army, with Sarath Fonseka as its head treated Tamil civilians? Was it as bad as portrayed by the Diaspora Tamil community?

Let us discuss that, but more important things first.

I see five and only five options available for the Tamils of Sri Lanka in the forthcoming Presidential election.

a) Vote for Sarath Fonseka

b) Vote for Mahinda Rajapaksha

c) Vote for the Tamil candidate

d) Vote for anyone among the rest (eg. left candidates who did raise a voice for Tamil rights)

e) Refrain from voting

Let us see the possible outcome of each; bottoms up.

OPTION 1: REFRAIN FROM VOTING

This was what the ‘Jaffna Tamils’ (A bit inaccurate term to refer Tamils from the Northern province) did in 2005. Even without LTTE influence, most had reasons to boycott elections. With LTTE reluctant to resume peace talks, a vote for Ranil Wickremasinghe did not necessarily bring a new hope; from their perspective.

Now, the environment is different. LTTE is history. We are back to near normalcy. Jaffna Tamils get an opportunity to freely exercise their votes for the first time after 1982. (Just assume Rajapaksa boys do not play any dirty games on January 26) They have all the right to abstain, but why? That will not serve any useful purpose, unless if one prefers anarchy.

OPTION 2: VOTE FOR ANYONE AMONG THE REST

Hardly makes sense. None of them will get enough to be seen as a protest vote. Voting Wickramabahu Karunaratne, Siritunga Jayasuriya or Wije Dias to show gratitude is fine, (These are three rare Sinhalese who fought for Tamil rights throughout their lives.) but after two weeks nobody will remember their votes. (Less than 0.1% anyway)If protest is what you want, make sure that is seen.

OPTION 3: VOTE FOR THE TAMIL CANDIDATE

Why should Tamils vote for a Sinhalese when there is a Tamil candidate?

Let me tell why. Even if the entire Tamil population votes for Sivajilingam he will get not more than 10-15%. (This is highly unlikely; More than 90% Colombo Tamils back UNP. Even without Thonda, sizable percentage of ‘Indian’ or ‘Upcountry’ Tamils too will follow suit.) So what? It will not make him the President. Doing so will surely show the Tamils’ strength but for what? Isn’t this the time to think as Sri Lankans? Isn’t this the time to vote on larger political issues rather than on ethnicity?

By the way, Tamil National Alliance (TNA), the largest ‘Tamil’ party has not endorsed the candidacy of their former colleague. Instead they have decided to support Sarath Fonseka. Nobody calls that a perfect choice; just the best among the available.

In the Presidential Election of 1982, the only one so far to have a serious Tamil candidate, G.G. Ponnambalam Jnr. (Kumar) got only 40% (87,263 votes) from Jaffna district while the SLFP candidate Hector Kobbekaduwa was not too behind. (35% and 77,300 votes) Why Jaffna Tamils voted Kobbekaduwa, whom they have hardly heard about? It could have been partially a protest vote, but more importantly a reflection Jaffna Tamils did well under the control regime of Sirima Bandaranaike. They vote on issues, not on people or ethnicity.

That is what we need. Tamils should think themselves more as Sri Lankans and vote on principles rather than ethnicity. Who will address their day to day problems? (We have come a long way since the ‘Sinhalese’ governments could ignore their pressing issues like they did in 1970s.) In terms of economy and rights Sarath Fonseka certainly offers a better package to Tamils than anyone else in the list.

OPTION 4: VOTE FOR MAHINDA RAJAPAKSA

This sounds more like a joke. Why should a Tamil vote for Rajapaksa? Or, for that matter why should anyone vote for this opportunistic would be dictator whose only interest is himself and family? Do we want a Zimbabwe here? Can any self respecting individual endorse the re-election of this Idi Amin who shamelessly violated the human rights? Have we forgotten white vans? Have we forgotten Karuna hijacking Colombo Tamils for ‘kappam’?

Rajapaksa is also the candidate of the extreme Sinhalese – the Jathika Hela Urumaya types, who think the land belongs only to Sinhalese Buddhists and everyone else (including Sinhalese Catholics) live as second class citizens. He doesn’t even represent the moderate Sinhalese. Why should anyone expect him to represent Tamils?

Sarath Fonseka, on the other hand is the only candidate that represent the minorities. See the people who stand with him. We still have a long way to go to win an acceptable political solution to ethnic issue and Tamil grievances, but that will happen only if Sarath Fonseka comes into power. Otherwise the road will be closed forever.

OPTION 5: VOTE FOR SARATH FONSEKA

I already gave TEN reasons why anybody should vote for Sarath Fonseka. I reproduce five below in summary format. The full list is at http://bandaragama.wordpress.com/2009/12/21/2564.

1. HE IS CLEVER: Sarath Fonseka started at the lowest ranks of the army and rose to the very top. Then he ended a 30 year long ‘unending’ war. Need I say more?

2. HE IS HONEST: Having led the army when it did procurements of unprecedented levels, Sarath Fonseka could have made fortunes for seven more generations, even with 1% cuts. He did not. All he owned at retirement were a 15 perch land at Bokundara, Piliyandala with a house – that cost LKR 1.2 million for construction, a Mercedes Benz, and LKR 641,000 in bank. His wife has bank balances of LKR 23,307 and USD 2,952 and jewelry worth a little more than LKR 1.6 million.

3. HE INTENTIONS ARE NOT TO SERVE HIS FAMILY: Let us not kid ourselves. Why Rajapaksa wants power? To make his family grew further – bigger and more powerful. Perhaps he wants to make his family the richest in South Asia. Aren’t we tired of this kind of petty politics? Isn’t this the time to give a chance for somebody who thinks about the country before himself?

4. HE REPRESENTS A NATION, NOT A SINGLE RACE: Can Rajapaksa ever say he represents Tamils, or in that case even Muslims? Rajapaksa’s JHU supported Peoples’ Alliance represents only the extreme Sinhala Buddhists – not even moderate Sinhalese. On the contrary, Sarath Fonseka’s United National Front, true to its name, represents all ethnic communities at the top level. He will be the only leader capable of uniting this divided land.

5. HE IS ABOVE POLITICS: Unlike Rajapaksa, who is still very much within the political game (and thus not approved by nearly half of the country) Sarath Fonseka is above politics. He is not a candidate of this part or that party. He will unite the entire nation under a single flag.

Finally, the bitterness Tamils having with Sri Lanka Army. Whatever they are irrespective whether they are true or not, I frankly think this is the time to bury the hatchet and forget differences. We all should think as a nation. True, Sarath Fonseka, just like Rajapaksa, primarily represent Sinhalese. Yet, given his team I firmly believe he will do more for Tamils interests than Rajapaksa. What matters is future and not past. Sorry for being blunt.

SARATH FONSEKA IS THE FUTURE OF SRI LANKA NATION. I AM SURE YOU ALL WILL AGREE.

Anandians, let us do our national duty together!

Recently a business magazine cover portrayed 50 Sri Lankan business leaders. Inserted to the photos were the miniature sized school flags. Bit snobbish, but the message was clear. The only Anandian was Ashok Pathirage of Softlogic fame. Nearly 20 were from either Royal or St. Thomas.

What does this mean? Are Anandians not talented as Royalists or Thomians? Was anything wrong with the education we received?

I do not think so. Anandians have excelled in every field including business and politics. Especially in arts and science. Still no Anandians reached the top in either business or politics. No matter how talented they were, it was always till the second tire they could climb. Why?

Sad, but the class formation during the colonial period was the culprit. Royal and missionary schools were not just educational institutions. They were social entities that created the neo-bourgeois class in the late nineteenth and early twentieth century. That was a huge network, and exclusive club, more powerful than we ever imagined. The old school ties helped the Royalists, Thomians, Peterites, Josephians and Trinitians climb the corporate ladders. We were left out. Even the much hyped ‘Revolution of 1956’ didn’t bring anything to Anandians. If the 1956 reforms gave Anandians their deserved position in Sri Lankan society we would not have ended up with jokers like Dullas Alahapperuma and Rajitha Senaratne, whose only job is to run errands for their master.

True. There were N. M. Pereras, Philip Gunawardenas, S.A. Wickremasinghes and Karu Jayasuriyas. For different reasons none of them reached to the top. Certainly not because they were not capable. There are also Gotabhaya Rajapaksas and Basil Rajapaksas. But they were not self made. They are there because their brother was there. Pedigree should not count.

Gen. Sarath Fonseka is the first Anandian Presidential aspirant. He is not there because of his pedigree. He is there because he is smart and worked his way to the top. He is there because he put a full stop to the thirty year ‘unending war’ with the able help provided by few more Anandians. (The two troops that pinned the last nail in Prabhakaran’s coffin were led by two Anandians, Brigadier Prasanna De Silva – ‘Prasanna aiya’ to us – and Major General Kamal Gunaratne – ‘Gunaratne aiya’ to us – Both were 5-6 years senior to me at college. They were doing Advanced Level when I was in Grade 6 or 7 in early 1980s.)

Gen. Sarath Fonseka is honest. Having led the army when it did procurements of unprecedented levels, Gen. Fonseka could have made fortunes for seven more generations, even with 1% cuts. He did not. All he owned at retirement were a 15 perch land at Bokundara, Piliyandala with a house – that cost LKR 1.2 million for construction, a Mercedes Benz, and LKR 641,000 in bank. His wife has bank balances of LKR 23,307 and USD 2,952 and jewelry worth a little more than LKR 1.6 million. He is much poorer than Wimal Weerawansa, MP.

Given the opportunity, Anandians have always done their share to the nation. Unlike others we have never attempted to build our own private networks blocking everyone else. That is what makes us different. Being Anandians we have learnt to respect the plurality of the society. We have provided leadership to multiple communities. We don’t condone religious extremism. That is why you do not find a single Anandian among religious extremists like Jathika Hela Urumaya.

Gen. Sarath Fonseka is an Anandian who have learnt such qualities from Ananda matha. He is guided by Metta, Karuna, Muditha and Upekkha – the qualities of a good leader. Given what his achievements and what he did for all of us, nearly sacrificing his very life for the nation, he certainly deserves and opportunity. Frankly, I cannot think a better person to lead us at this moment.

I am sure all true Anandians will do their duty. Not only voting him, but doing whatever they can ensuing his victory, with the highest percentage of votes ever received in a Presidential Election.

සොයුරු ආනන්දියයනි, අනඳ මවුන් වෙනුවෙන් ඔබේ යුතුකම ඉටු කරන්නට කාලයයි මේ!

වසරකට පමණ පෙර එක්තරා ව්‍යාපාරික සඟරාවක් ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රමුඛ ව්‍යාපාරිකයන් පනස් දෙනකු මුල් කර ගනිමින් කවරයේ කතාවක් කළේය. එහි මුල් පිටුවෙහි පළ කරන ලද මේ පනස් දෙනාගේ ඡායාරූප වලට පසෙකින් ඔවුන්ගේ පාසල් කොඩි කුඩාවට යොදා තිබිණි. පුදුමයකට මෙන් ඉන් ආනන්දියයන් වූයේ එක් අයෙකු පමණකි. ඒ සොෆ්ට්ලොජික් ව්‍යාපාර ජාලයෙහි කළමනාකාර අධ්‍යක්ෂක අශෝක් පතිරගේය. පනස් දෙනා අතුරින් විස්සකට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් වූයේ එක්කෝ රාජකීයයන්ය. නැතිනම් ශාන්ත තෝමසුවන්ය.

මින් අදහස් කෙරෙන්නේ කුමක්ද? ආනන්දියයන් වන අප රාජකීයයන් හෝ ශාන්ත තෝමසුවන් සේ දක්ෂ නොවන බවද? නැතිනම් අප ලබා ගත් අධ්‍යාපනයේ යම් ලුහුඬුතාවයක් ඇති බවද?

අනඳ මවුන් තුරුළෙහි අප ලද අධ්‍යාපනය අන් කිසිවකු ලැබූ අධ්‍යාපනයට දෙවැනි වේ යැයි මම විශ්වාස නොකරමි. ආනන්දියයෝ ව්‍යාපාර කටයුතු හා දේශපාලනය ඇතුළුව හැම ක්ෂේත්‍රයකම දස්කම් පළ කොට සිටිති. මින්ද විද්‍යා හා කලා ක්ෂේත්‍රයන් ප්‍රධානය. එහෙත් තවමත් කිසිදු ආනන්දියයකුට ව්‍යාපාර හෝ දේශපාලන ක්ෂේත්‍රවල මුදුනටම ළඟා වන්නට පිළිවන්කම ලැබී නැත. ඔව්හු කෙතරම් දක්ෂ වුවද දෙවන තලයෙහි නතර වී සිටිති. කිසියම් අදිසි හස්තයකින් ඔවුන් නතර කළාක් සේය.

මේ සංසිද්ධිය අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා දහනවවන සියවසෙහි මැද භාගයෙන් පටන් ගෙන විසිවන සියවසෙහි මැද භාගය දක්වා දිවෙන යටත් විජිත අධ්‍යාපන සමය වෙත ගමන් කළ යුතුව ඇත. මේ යුගයේදී රාජකීය විද්‍යාලය, ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලය, ශාන්ත පීතර විද්‍යාලය, ශාන්ත ජෝශප් විද්‍යාලය හා මහනුවර ත්‍රිත්ව විද්‍යාලය ප්‍රමුඛ එවකට ‘කිතුණු’ විද්‍යාල බිහි වන්නේ අධ්‍යාපනායතන ලෙසින්ම නොවේ. (දැන් වන විට මේ මුහුණුවර මේ සමහර විද්‍යාල සම්බන්ධව වෙනස් වී ඇත.) මේ අධ්‍යාපන ආයතන ශ්‍රී ලංකාවේ ඉංගිරිසි උගත් මධ්‍යම පංතිය නිර්මාණය කරති. මෙසේ බිහිවන බටහිරකරණයට නැඹුරු මධ්‍යම පංතිය ඉතා පරිස්සමෙන් තම අනන්‍යතාව සුරකිති. ඔවුන් එක්තරා ආකාරයක Exclusive Club එකකි. ඊට පිටතින් ඇතුළුවීම දුෂ්කරය. නිදහසින් දශක හයක් ගතවීත් තවමත් මේ පංතිය දැඩි බලයක් ඇතිව අප පාලනය කරනු ලබයි. එතුළ ආනන්දියකුට ඉහළ නැඟීමට දුෂ්කර වී ඇත්තේ එනිසාය. ලොකුවට කෑගැසූ 1956 පෙරළියෙන් පවා ආනන්දියයන්ට තවමත් අපේ සමාජය තුළ ලැබිය යුතු තැන ලැබී ඇති බවක් නොපෙනේ. ආනන්දියයන්ට එසේ ලැබිය යුතු තැන ලැබුණා නම් අනුන්ට කඩේ යන ඩලස් අලහප්පෙරුම, රාජිත සේනාරත්න වැනි ජෝකරයන් ආනන්දය තුළින් බිහි වන්නේ නැත.

ඇත්ත. ආනන්දයෙන් එන්. එම්.පෙරේරලා, ෆිලිප් ගුණවර්ධනලා, එස්. ඒ. වික්‍රමසිංහලා, කරු ජයසූරියලාද බිහිවූවෝය.එහෙත් මෙ කිසිම කෙනකුට රටේ ඉහළම තැන දක්වා ගමන් කළ නොහැකිවිය. ඒ ඔවුන්ගේ දුර්වලතාවයකිනියි මම නොසිතමි. එසේම ඒ ආනන්දයෙන්ම ගෝඨාභය රාජපක්ෂලාද, බැසිල් රාජපක්ෂලාද බිහිවූහ. ඔවුන් යම් මට්ටමකට බලයක් ලබා ගැනීමට සමත් වුවද ඒ ස්වශක්තියෙන් නොව තම සහෝදරයාගේ බලපුළුවන්කාරකම් මතය. දේශපාලන ඥාති සම්බන්ධතා මිස අන් කිසිවක් නැති මොවුන් ජීවිතයේ යම් වැදගත් ඉලක්කයක් අත්පත් කරගත්තවුන් සේ සිතීම වැරදිය.

සේනාධිනායක සරත් චන්ද්‍රලාල් ෆොන්සේකා වූ කලී රටේ නායකත්වයට තරග වදින පළමු ආනන්දියයාය. ඔහු එතැනට පැමිණ ඇත්තේ රාජපක්ෂ සහෝදරවරුන් මෙන් පවුල් බලයෙන් නොව ස්වශක්තියෙනි. ‘ලෝකයේ හොඳම සේනාධිනායකයා’ සේ විරුදාවලි ලත් සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා වසර තිහක කාලයක් තිස්සේ දිග් ගැසුණු නොවිසඳිය හැකියැයි උපකල්පිත යුද්ධයක් නිමාකළ සෙන්පතියාය. (තවත් ආනන්දියයන් ගණනක් මේ මෙහෙයුමේදී ඔහුට සහාය වෙති. ඉන් දෙදෙනෙක් ප්‍රභාකරන් හා මධ්‍ය LTTE නායකත්වය අල්ලා ගැනීමේ මහඟු මෙහෙවරක් කළ බ්‍රිගේඩියර් ප්‍රසන්න ද සිල්වා – අපට ප්‍රසන්න අයියා – හා මේජර් ජනරාල් කමල් ගුණරත්න – අපට ගුණරත්න අයියා – ය. මේ දෙදෙනාම ආනන්දයේදී මගේ ජ්‍යෙෂ්ට සොහොයුරන් වූහ. ඔවුන් උසස්පෙළ පන්ති වල සිටින අවස්ථාවෙහි මා සිටිවේ සයවන හෝ සත්වන ශ්‍රේණියේය සිතමි.)

සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා අවංකය. ඔහු යුද හමුදාව මෙහෙය වන්නේ එය අන් කිසිදු කාලයකට වඩා යුද අවි මිළට ගත් සමයකදීය. ඉන් සියයට එකක් කොමිස් ගත්තේ නම් ඔහුට පහසුවෙන් පරම්පරා හතකට ධනය උපයා ගන්නට තිබුණේය. එහෙත් මේ අවංක රාජ්‍ය නිලධරයා විශ්‍රාම යන්නේ නිශ්චිත දේපළ ලෙස පිළියන්දල, බෝකුන්දර (කොළඹ හතේ නොව) ඉදි කිරීමට රුපියල් ලක්ෂ 12 වැයවූ නිවසක් සහිත, පර්චස් 15ක ඉඩමකටද මර්සිඩීස් බෙන්ස් රථයකටද පමණක් හිමිකම් කියමිනි. බැංකුවේ තැන්පත් මුදල රුපියල් 641,000 කි. භාර්යාව සතු වත්කම් බැංකු ගිණුම් වල රුපියල් 23,307 ක් හා ඩොලර් 2,952 කි. ඇගේ ආභරණ රුපියල් ලක්ෂ දහසයකි. දේශපාලකයන්ගේ වත්කම් හා සංසන්දනයේදී මේ ඉතාම පහළ, ‘දුප්පත්’ මට්ටමකි. කොටින්ම කෝටිපතියකු වන විමල් වීරවංශ පවා මින් කිහිප ගුණයක ධනවතෙකි.

සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකාගේ අරමුණ දේශපාලනයෙන් තමන්ගේත් පවුලේත් බඩ වඩා ගැනීම නොවේ: පවුල් ගස් ලාංකීය දේශපාලනයේ සුලබය. දැනට ගොඩ නැඟෙමින් පවතින්නේ අතුරින්ද දැවැන්තම එකය. මේ විනාශකාරී පවුල් ගසට අතු ඉති දිගුකර වැඩී අපේ මහ පොළොවේ පොළොවේ සාරය උරා ගන්නට ඉඩ තැබිය යුතු නැත. මේ ඒ පවුල් ගස කපා ‘මට පෙර රට’ ගැන සිතන අවංක නායකයකුට රට භාර දෙන්නට කාලයයි මේ පැමිණ ඇත්තේ.

අවස්ථාවක් ලැබුණු හැමවිටෙකදීම ආනන්දියයෝ දේශයට තමන්ගෙන් ඉටුවිය යුතු සේවාව නොපිරිහෙළා ඉටු කළෝය. ඒ තමන් තනිව බුදු වීමට නොව සියළුදෙනා එකට එතෙරට යෑමටය. අනෙකුන් සේ අප කවර විටෙකත් අපේ පුද්ගලික සමාජ ජාල ගොඩනඟා නැත්තෙමු. අපි සමාජයේ විවිධත්වය අගය කරමු. ආනන්දියයන් හැටියට අපි අන්‍යජාතීන්ට, ආගම්වලට, ප්‍රජාවන්ට ගරු කරමු. ආගමික අන්තවාදය බැහැර කරමු. (ජාතික හෙළ උරුමයේ ආගමික අන්තවාදීන් අතර එකදු ආනන්දියයකු හෝ දැකීමට නැත්තේ එනිසාය.) බුදු දහමේ හරයන් මත පදනම් වූ සහජීවන සමාජට රටාවන්ට අනුව, සමාජයේ කොටසකට නොව, සමස්ත සමාජයට නායකත්වය දෙමු.

ආනන්ද මාතාව සෙවනෙහි සිප් කිරි බිව් සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා මෙත්තා, කරුණා, මුදිතා, උපෙක්ඛා ගුණයන්ගෙන් පරිපූර්ණවූ නායකත්වයේ ගුණ දනිතැයි අපට සහතිකය. ඔහු මෙතෙක් තම ජීවිතයේ සාක්ෂාත් කරගෙන ඇති දෑ, ඔහු අප සියළුදෙනා වෙනුවෙන් කර ඇති දෑ හා තම දිවිය පරදුවට තබා ඔහු රට වෙනුවෙන් කර ඇති කැපකිරීම් ගැන සලකා බලන කල්හි මේ මොහොතෙහි ඔහුට වඩා සුදුසු නායකත්වයක් අපට සොයා ගත හැකි වේදැයි සිතනු අසීරුය.

සමස්ත අනඳ පුතුන් මේ අවස්ථාවේ, රට වෙනුවෙන්, අනඳ මෑණියන් වෙනුවෙන් තමන්ගෙන් ඉටුවිය යුතු මෙහෙය ඉටුකරන බැව් මම අවංකව විශ්වාස කරමි.

ලකෙහී බෝ ආනන්දේ පතුරා – අනඳ තෙරුන් සේ ලෝ වැඩ සලසා
පේවී සේවා නිසා වෙසේවා – පමාද නොවෙමූ තිලෝනා දෙසුසේ
දින දින කිතු ගොස බෝවී වැජඹෙනු අනඳ’ප මාතා

TEN Reasons why Gen. Sarath Fonseka should be the Next President of Sri Lanka

1. HE IS CLEVER: Gen. Fonseka started at the lowest ranks of the army and rose to the very top. Then he ended a 30 year long ‘unending’ war. Need I say more?

Can you imagine even a distant relative of Rajapakse family living in a house like this?

2. HE IS HONEST: Having led the army when it did procurements of unprecedented levels, Gen. Fonseka could have made fortunes for seven more generations, even with 1% cuts. He did not. All he owned at retirement were a 15 perch land at Bokundara, Piliyandala with a house – that cost LKR 1.2 million for construction, a Mercedes Benz, and LKR 641,000 in bank. His wife has bank balances of LKR 23,307 and USD 2,952 and jewelry worth a little more than LKR 1.6 million. He is much poorer than Wimal Weerawansa, MP.

3. HE DOES NOT MAKE UNREALISTIC PROMISES: Voters, more than anything else, hate corrupt politicians who promise sun and moon but deliver stars. Gen. Fonseka is different. He is radically practical. Not the typical politician who robs the votes by exploiting the gullible.

4. HE INTENTIONS ARE NOT TO SERVE HIS FAMILY: Let us not kid ourselves. Why Rajapakse wants power? To make his family grew further – bigger and more powerful. Perhaps he wants to make his family the richest in South Asia. Aren’t we tired of this kind of petty politics? Isn’t this the time to give a chance for somebody who thinks about the country before himself?

5. HE KNOWS THE PULSE OF THE PEOPLE: Ever heard of a national level politician who could row a canoe? This is real Sarath Fonseka, without his uniform. The simple villager, not a “Walawve Hamu”. He knows the problems of the masses better than anyone else – as he is one of them.

The simple villager

6. HE REPRESENTS A NATION, NOT A SINGLE RACE: Can Rajapakse ever say he represents Tamils, or in that case even Muslims? Rajapakse’s JHU supported Peoples’ Alliance represents only the extreme Sinhala Buddhists – not even moderate Sinhalese. On the contrary, Gen. Fonseka’s United National Front, true to its name, represents all ethnic communities at the top level. He will be the only leader capable of uniting this divided land.

7. HE IS FOCUSSED: Winning a war is not an easy game. That needs focus. The Indian National Security Advisor M. K. Narayanan to described Gen. Sarath Fonseka as the “Best Army Commander in the world”. Why not utilise that kind of focus to develop this country?

8. HE DOES NOT RUN AWAY FROM CHALLENGES: We all know who left forces, ran away and took USA citizenship in the middle of war. On the other hand, Gen. Fonseka, ignoring the retirement option, after his fatal injuries from an LTTE suicide attack returned, took the leadership and ended the war for the country. Shouldn’t that kind of leaders we need for this country?

9. HE IS ABOVE POLITICS: Unlike Rajapakse, who is still very much within the political game (and thus not approved by nearly half of the country) Gen. Fonseka is above politics. He is not a candidate of this part or that party. He will unite the entire nation under a single flag.

10. HE HAS DONE HIS PART FOR THE COUNTRY: No two words about it. He nearly paid the supreme price for serving his motherland. Isn’t this the opportunity to show our gratitude?

හේතු දහයක්: සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා රටේ මීළඟ ජනාධිපති විය යුත්තේ ඇයි?

1. ඔහු දක්ෂය. යුද්ධ හමුදාවේ පහළම තැනින් පටන්ගෙන වසර තිස් හතක සේවා කාලයක් තුළ එහි ඉහළම තැනට ළඟාවීමටද, ඉන්පසුව වසර දෙකහමාරක කෙටි කාලයක් තුළ දශක තුනක් තිස්සේ දිග් ගැසුණු, අවසානයක් නැතැයි උපකල්පනය කරන ලද යුද්ධය නිමා කිරීමට ඔහු සමත් වේ. මීට වඩා දස්කමක්, නායකත්වය සැබෑ ලෙස ප්‍රදර්ශනය කිරීමක් අපට සිතාගත හැකිද?

රාජපක්ෂ පවුලේ දුර නෑයකු වත් මෙවැනි කුඩා නිවසක ජීවත් වන්නේද?

2. ඔහු අවංකය. සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා යුද හමුදාව මෙහෙය වන්නේ එය අන් කිසිදු කාලයකට වඩා යුද අවි මිළට ගත් සමයකදීය. ඉන් සියයට එකක් කොමිස් ගත්තේ නම් ඔහුට පහසුවෙන් පරම්පරා හතකට ධනය උපයා ගන්නට තිබුණේය. එහෙත් මේ අවංක රාජ්‍ය නිලධරයා විශ්‍රාම යන්නේ නිශ්චිත දේපළ ලෙස පිළියන්දල, බෝකුන්දර (කොළඹ හතේ නොව) ඉදි කිරීමට රුපියල් ලක්ෂ 12 වැයවූ නිවසක් සහිත, පර්චස් 15ක ඉඩමකටද මර්සිඩීස් බෙන්ස් රථයකටද පමණක් හිමිකම් කියමිනි. බැංකුවේ තැන්පත් මුදල රුපියල් 641,000 කි. භාර්යාව සතු වත්කම් බැංකු ගිණුම් වල රුපියල් 23,307 ක් හා ඩොලර් 2,952 කි. ඇගේ ආභරණ රුපියල් ලක්ෂ දහසයකි. දේශපාලකයන්ගේ වත්කම් හා සංසන්දනයේදී මේ ඉතාම පහළ, ‘දුප්පත්’ මට්ටමකි. කොටින්ම කෝටිපතියකු වන විමල් වීරවංශ පවා මින් කිහිප ගුණයක ධනවතෙකි.

3. ඔහු බොරු පොරොන්දු නොදෙන්නේය: බොරු පොරොන්දු දෙන දේශපාලකයන් තරමට ජනතාව අප්‍රිය කරන වෙනත් දෙයක් නැත. මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමන් 2005 දී පොරොන්දු වූ ගැබිණි කාන්තා පෝෂණ මල්ල තාමත් කරදාසියට සීමාවී පවතී. සේනාධිනායක ෆොන්සේකා මෙසේ ඡන්ද ගරා ගැනීම උදෙසා ගැබිණි කාන්තාවන්ද ඇතුළු ජනතාව මුළා කරන පවිටු දේශපාලුවකු නොවේ. ඔහුගේ පොරොන්දු අවංකය; ප්‍රායෝගිකය. ඉටු කළ නොහැකි පොරොන්දු දෙන සිරිතක් ඔහුට නැත.

4. ඔහුගේ අරමුණ දේශපාලනයෙන් තමන්ගේත් පවුලේත් බඩ වඩා ගැනීම නොවේ: පවුල් ගස් ලාංකීය දේශපාලනයේ සුලබය. දැනට ගොඩ නැඟෙමින් පවතින්නේ අතුරින්ද දැවැන්තම එකය. මේ විනාශකාරී පවුල් ගසට අතු ඉති දිගුකර වැඩී අපේ මහ පොළොවේ පොළොවේ සාරය උරා ගන්නට ඉඩ තැබිය යුතු නැත. මේ ඒ පවුල් ගස කපා ‘මට පෙර රට’ ගැන සිතන අවංක නායකයකුට රට භාර දෙන්නට කාලයයි මේ පැමිණ ඇත්තේ.

5. ඔහු මහ ජනතාවගේ හද ගැස්ම හඳුනන්නේය: පසුගියදා සිය ගම් පියසට යන සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා නතර වන්නේ මාදම්ප ගංගාවේ ඔරුවක් පදිමිනි. මේ සා ජන ජීවිතයට ළංවූ ජාතික තලයේ දේශපාලනඥයකු ගැන අප අසා ඇත්ද? සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා සරල සිංහල ගැමියෙකි. ඔහු ජනතා ප්‍රශ්න හඳුනා ගන්නේ ඔහුද ඒ ජන බලකායෙහිම කොටසක් වන හෙයිනි. ඔහු පොළොවට අඟල් හයක් ඉහළින් ගමන් කරන නායකයකු නොවේ.

අව්‍යාජ සිංහල ගැමියා

6. ඔහු එක ජාතියක් නොව සමස්ත දේශයක් නියෝජනය කරයි: ජාතික හෙළ උරුමයේ සිංහල බෞද්ධ අන්තවාදය කර පින්නාගෙන යන රාජපක්ෂ රෙජීමය දෙමළුන්, මුස්ලිමුන් තියා අඩු තරමින් මැදහත් සිංහලයන් නියෝජනය කරන්නේද? සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකාගේ එක්සත් ජාතික පෙරමුණ රාජපක්ෂගේ හෙළ උරුමය පෙරටුකොටගත් අන්තවාදී ‘සන්ධානය’ ලෙසින් නොව සැබෑ ලෙස සුළු ජාතීන් නියෝජනය කරයි. මහ ජාතිය තුළින් බිහිවූවද මේ ජාතික නායකයා සියළු ජාතීන්ට එකසේ සලකන, ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් ලබා දිය හැකි දැවැන්ත කුඩයක් වැනිය. මේ කුඩය සෙවනේ සමස්ත දේශය එක් රොක් වනු ඇත්තේය.

7. ඔහුට නිශ්චිත අරමුණක් ඇත: ඉන්දියාවේ ජාතික ආරක්ෂක උපදේශකයකු වන එම්. කේ. නාරායනන්ට අනුව සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා ‘ලෝකයේ හොඳම සේනාධිනායකයාය’. මේ උපහාරය ඔහු ලබන්නේ ඔහුට හැමවිටක නිශ්චිත ඉලක්කයක් තිබු හෙයිනි. දැන් මේ පැසුණු මිනිසාගේ නිරවුල් හිසෙන් රටට ඔහු ඉටුකළාටත් වඩා වැඩ ගන්නට කාලයයි.

8. ඔහු අභියෝග වලින් පැන නොදුවන්නේය: යුද්ධයේ තීරණාත්මකම අවස්ථාවේ එවකට ලෙෆ්ටිනන්ට් කර්නල් කෙනකු වූ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ හමුදාවෙන් පැන, සැඟවී ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයට පලායයි. සේනාධිනායක සරත් ෆොන්සේකා මෙසේ යුද්ධයෙන් පැන දිවූ බිය ගුල්ලකු නොවේ. සිය දිවි නසා ගන්නා LTTE බෝම්බකාරියකගේ ප්‍රහාරයෙන් බරපතළ තුවාල ලබන ඔහුට නියමිත කාලයට කලින් විශ්‍රාම යෑමේ සියළු අවස්ථාවන් හිමිවිය. එහෙත් ඔහු එය නොකොට රට වෙනුවෙන් තම ජීවිතයේ ඉතිරි කාලය කැප කළේය. අපට අද අවශ්‍ය මෙවන් නොසැලෙන වීරත්වයක් නොවේද?

9. ඔහු සිටින්නේ දේශපාලනයට ඉහළිනි: තමා බලවතෙකැයි රාජපක්ෂ සිතා සිටින මුත් ඔහු තවමත් සිටින්නේ දේශපාලන මඩ ගොහොරුවේ කරවටක් එරී ගෙනය. සේනාධිනායක ෆොන්සේකා මේ මඩගොහොරුවේ නොවැටී, ගොහොරු මඬින් මතුවන නොකිළිටි නෙළුමක් සේ ඊට ඉහළ තලයක ක්‍රියාකාරී වෙමින් සිටියි. අප විශ්වාස කළ යුත්තේ මඩේ ගිළුණු දේශපාලකයකුද නැතිනම් ඊට ඉහළින් සිටින වචනයේ පරිසමාප්තාථයෙන්ම මහත්මා ගතිගුණ වලින් හෙබි ’An Officer and a Gentleman’  ලෙසින් හඳුන්වාදිය හැකි සේනාධිනායකයානන්ද?

10. ඔහු තමන්ගේ කොටස රට වෙනුවෙන් ඉටුකර ඇත: එය තවදුරටත් පුන පුනා විස්තර කළ යුතු නොවේ. අපි එය නිසැකවම දනිමු. මේ අපට ඒ වෙනුවෙන් කෘතගුණ දක්වන්නට කාලයයි.

අපේ මහරජා, ගුණකඳ වනමු සිරි සොඳා!!

අපූරු වැඩක් නෙවැ! දැන් බලාගෙන යනකොට සියල්ල සිදුවී ඇත්තේ මෙසේය!

1. වේලුපිල්ලෙයි ප්‍රභාකරන්ගේ LTTEය පැරදවිය හැකි බව නියත වශයෙන් දැන, යුද සංග්‍රාමයන් පිළිබඳව මළපොතේ අකුරක්වත් නොදැන පවා LTTEයට එරෙහිව කෙරෙන යුද හමුදා, නාවුක හමුදා, ගුවන් හමුදා ප්‍රහාර සියල්ලක් කම්පියුටරයක් මෙන් සැලසුම් කළේ කවුරුද?

අපේ සත්වැනි මහින්ද මහරාජෝත්තමයානන් වහන්සේය! (උන්නැහේ සුපිරි කම්පියුටරයක් නෙවැ! කොහොමද ටිකිරි මොළේ?)

2. වසර තිහක් තිස්සේ විවිධ යුද හමුදාපතිවරුන් යටතේ LTTEයෙන් ලද පරාජයන් සතයකට මායිම් නොකරමින්, හරිහැටි යුද්ධ කිරීම තුළින් යුද්ධය ජයගත හැකිය යන විශ්වාසය හමුදා භටයින්ගේ සිත් තුළට කාවද්දමින් හමුදා භටයින්ගේ චිත්ත ධෛර්යය නැංවූයේ කවුරුද?

අපේ සත්වැනි මහින්ද මහරාජෝත්තමයානන් වහන්සේය! (යුද්ධ කරලම තියෙයි එතුමා නොහිටියනං!)

3. LTTEයේ මරාගෙන මැරෙන කොටි කෙල්ලකගේ බෝම්බයකින් මාරාන්තික තුවාල ලබා, ඒ මත දමා සේවයෙන් විශ්‍රාම ගැනීමට හොඳින්ම හැකියාව තිබියදී, රට වෙනුවෙන් තමන්ගෙන් ඉටුවිය යුතු සේවය නොපිරිහෙළා ඉටු කරමින් වීරෝදාර ලෙස හමුදාව ජයග්‍රහණය කරා ඉදිරියට ගෙනගියේ කවුරුද?

අපේ සත්වැනි මහින්ද මහරාජෝත්තමයානන් වහන්සේය! (අනේ, අපි නොදන්නවයැ!)

4. අවවාදයෙන් නොව ආදර්ශයෙන් නායකත්වය සපයමින් , දැඩි ස්වයං විනයක් පවත්වා ගැනීම තුළින්, ලෝකයේ හොඳම හමුදා හා සංසන්දනය කළ හැකි ආකාරයේ විනය ගරුක හා කාර්යශූර යුද හමුදාවක් ගොඩ නැංවූයේ කවුරුද?

අපේ සත්වැනි මහින්ද මහරාජෝත්තමයානන් වහන්සේය! (නාවුක හමුදාවට දානවය කියල පොතක් දාල පුතාව හොර පාරෙන් රට යැව්වෙ නං වෙන රටක ජනාධිපති කෙනෙක්.)

5. කොළඹ සීත කාමරයක සිට නොව, උතුරු නැඟෙනහිර රණබිමේ අව් වැසි, සුළං පීඩා විඳිමින්, කවර මොහොතේ මරණය තමන් කරා පැමිණෙන්නේදැයි නොදැන, රට වෙනුවෙන් තම ජීවිතය පරදුවට තබා සටන් වැදුණේ කවුරුද?

අපේ සත්වැනි මහින්ද මහරාජෝත්තමයානන් වහන්සේය! (බලන්නකො අර සාටකේ ඔළුවෙ ඔතාගෙන, සරමත් උස්සගෙන, අගල්වල බැහැල යන ලස්සන තුවක්කුවත් කරේ තියාගෙන! මොන තරම් ධෛර්‍ය සම්පන්න සෙබළෙක්ද?)

6. ප්‍රභාකරන්ගේ හමුදාවන් ප්‍රති ප්‍රහාර එල්ල කරද්දී ඒ වෙඩි හඬ මැදින් ජීවිතය පිළිබඳ සියළු ආශා අතහැර, ගිණි අවිය පමණක් ආරක්ෂාවට අත ඇතිව, බඩ ගාමින් නිර්භයව ඉදිරියට ඇදුණේ කවුරුද?

අපේ සත්වැනි මහින්ද මහරාජෝත්තමයානන් වහන්සේය! (කොච්චර කැපවීම තියෙන්න ඕනැද ඒකට?)

7. පැරදවිය නොහැකි යැයි පූර්ව විශ්වාසයක් වූ ප්‍රභාකරන්ගේ හමුදාව හා නිර්භයව ගැටෙමින්, ඒ සුණු විසුණු කරලමින් අවසානයේ ද්වන්දව සටනකින් ප්‍රභාකරන් පරාජය කළ, තමන්ම හෙන්චයියන් ලවා කාඩ්බෝර්ඩ් කටවුට් ගහගන්නා බොරු වීරයින් මැද, රට එක්සේසත් කිරීමට මුල් වූ සැබෑ වීරයා කවුරුද?

අපේ සත්වැනි මහින්ද මහරාජෝත්තමයානන් වහන්සේය! (හික්. හික්. කටවුට් ගැහුවෙ ප්‍රේමදාසනෙ!)

අනේ මගෙ කට. මොකට කියනවද?

(ඉලෙක්ට්‍රොනික තැපෑල මාර්ගයෙන් සංසරණයවන පණිවිඩයකි. කර්තෘ අඥාතය.)

රනිල්ගේ තරම නොදන්නෝ

(2009 අප්‍රේල් මස 16 වැනිදා “ලංකාදීප” පුවත්පතේ පළවූ උපුල් ජෝශප් ප්‍රනාන්දුගේ “ගුරුදා විග්‍රහය” ලිපිය)

බැරි වෙලාවත් ප්‍රභාකරන්ට මොනවා හරි වුණොත් ප්‍රභාකරන්ගෙන් පසු එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය ඉස්සරහට අරගෙන යා යුතු ආකාරය ගැන ජාත්‍යන්තර කොටි ජාලය තුළ දැනටමත් සාකච්ඡා ආරම්භ කොට ඇත. මෙම සාකච්ඡාවලදී ගැමෝම කතාබහ කරන මාතෘකාවක් වී ඇතැයි කියන්නේ 2005 ජනාධිපතිවරණයේ දී රනිල් පරද්දන්න ප්‍රභාකරන් ගත්ත තීරණයයි.

“එතැන ලොකු වැරැද්දක් කර ගත්තා නේද…?”

සමහරු එහෙම අහද්දී කොටි ජාලයට සමීප සම්බන්ධකම් ඇති අය ඉදිරිපත් කරනවාය කියන්නේ වෙන විග්‍රහයකි.

“නැහැ. රනිල් වික්‍රමසිංහ දිනුවා නම් කරුණා වගේ තවත් අය ප්‍රභාකරන්ගෙන් කැඩෙනවා. අපේ සංවිධානය සී සී කඩ යනවා. අද දරුණු පරාජය අමුවේත් ප්‍රභාකරන් එක්ක නායකයෝ එකට ඉන්නවා. පිටරට ඉන්න අප හැමෝම එකට ඉන්නවා. හෙට ප්‍රභාකරන් මැරුණත් අපි සංවිධානය නැති කරන්න දෙන්නේ නැහැ. ප්‍රභාකරන්ගේ ලේ අපිට සංවිධානය ඉස්සරහට ගෙන යන්න ශක්තියක්. වැටුණු සංවිධානයට ඒකෙන් ඔක්සිජන් ලැබෙනවා. හැබැයි රනිල් වික්‍රමසිංහ දිනල සංවිධානය දෙකට තුනට බෙදිල විනාශ වුණා නම් ආපසු ගොඩගන්න බැහැ. අද අපිට නැතිවෙලා තියෙන්නේ භූමිය. අපේ නායකයෝ කීප දෙනෙක් කාඩර්ස්ලා නැති වෙලා තියෙනවා. ඒත් අපේ මතය නැති වෙලා නැහැ. සටන නැතිවෙලා නැහැ. රනිල් දිනල සාමය බෙදාගන්න බැරිව අපේ නායකයන් කුළල් කා ගන්න ගත්තා නම් අපිට අපේ මතයයි සටනයි දෙකම නැතිවෙනවා. එහෙම වුණා නම් අපිට තමිල්නාඩුව අවුස්සන්න පුළුවන්ද? ලෝකය මේ විදිහට අවුස්සන්න පුළුවන්ද? එහෙම වුණා නම් ලෝකයම ඉන්නේ රනිල් එක්ක…”

ඒ ඔවුන්ගේ විග්‍රහයය.

“ඒක හරි හතර බීරි කතාවක්නේ. සටන් විරාමයෙන් මේ රට දෙකට කඩල තිබුණ කියලනේ ආණ්ඩුව කියන්නේ. රනිල් දිනුවා නම් අදටත් රට දෙකට වෙලානේ. ඉතින් ඒකනේ ප්‍රභාකරන්ට ඕන. රනිල් දිනුවා නම් ප්‍රභාකරන්ට මේ විදියට වන්නියේ හැංගිලා මර බයේ දුක් විඳින්න වෙනවායැ…”

අර විග්‍රහය ගැන කිව්වාම යුරෝපයේ පදිංචි සිංහලයෙක් කියා තිබුණේ ඔවැනි කථාවකි.

ඇත්තටම බැලූ බැල්මට ඒ කතාව පේන්නේ හරි වගේය. හැබැයි ප්‍රභාකරන් අදටත් හිතන්නේ ඔහු විනාශ කළේ රනිල් වික්‍රමසිංහ කියලාය.

අරගෙන කියවන්න මෙන්න මේ පොත

“ඇයි එහෙම හිතන්නේ”

රනිල් කියන්නේ කවුද කියලා මේ රටේ සිංහල මිනිස්සු තියා යූ.ඇන්.පී. කාරයන්වත් නොදන්නවා වුණාට ප්‍රභාකරන් හොඳ හැටි දනී.

“රනිල් වික්‍රමසිංහ සාම වෙස් මූණ දමාගත්තෙත් පස්සෙනේ. අපි එයා දන්නේ 1990 ප්‍රේමදාස එක්ක සාකච්ඡා කරන කාලෙ ඉඳන්. ප්‍රේමදාස ඝාතනය වෙලා 1993 රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැති වුණ හැටියෙම හමුදාවේ ලොකු ප්‍රතිසංවිධානයක් කළා. ඒක කළේ රනිල්. එහෙම කළේ නැගෙනහිර මුදවාගෙන යාපනය අල්ලා ගන්න. ඊට කලින් යූ.එන්.පී. ආණ්ඩුව වැටුණා. පොදු පෙරමුණ ඇවිත් ඒකේ ප්‍රයෝජන ගත්තා…”

මේ කොටි න්‍යායාචාර්ය බාලසිංහම් 2005 නොවැම්බර් 28 ලන්ඩනයේ දී රනිල් පරද්දන්න ප්‍රභාකරන් තීරණය කළේ ඇයිද යන්න හේතු සාධක සහිතව ඔප්පු කරමින් කළ දේශනයෙන් උපුටාගත්තකි.

බාලසිංහම් කී කතාව හරිය. ඔහු කී කතාව හරි යැයි කීවේ ප්‍රකට ආරක්‍ෂක විශ්ලේෂකයෙකි.

“අරගෙන කියවන්න ලංකාවේ හමුදාවට පනස් වසරක් පිරෙන කොට හමුදාව ගැන හමුදාව විසින්ම ප්‍රකාශයට පත් කළ පොත. ඒකෙ නම් 50th of Ceylon Army ඒ පොතේ ඩී. ඇස්. හමුදාව හැදුවාට පස්සේ හමුදාව ඇතුළේ ලොකු වෙනසක් කරපු දේශපාලනඥයෙක්ගේ නමක් තියෙනවා. ඒ රනිල්ගේ නම. ඒ පොතේ හමුදාව රනිල්ට ස්තූති කරලා තියෙනවා. ඔහු හමුදාව වෙනස් කරන්න කළ සේවය ගැන.”

ඔහු කීවේය. ඔහු කිව්වා හරිය. හමුදාවට වසර පනහක් පිරෙන කොට හමුදාව ප්‍රකාශයට පත් කළ පොතේ රනිල්ට ස්තූති කරල තියෙනවා කියලා යූ.එන්.පී. කාරයන් තියා රනිල් දන්නවාද කියාවත් දන්නේ නැත. ඒත් ප්‍රභාකරන් පොත කියනව්වේවත් නැතිව ඒ බව දනී. එම පොත ප්‍රකාශයට පත් කළේ 1998 චන්ද්‍රිකාගේ පොදු පෙරමුණු ආණ්ඩු කාලයේය. ඒ පොදු පෙරමුණු ආණ්ඩුව රනිල්ට කොටියා කියලා ගහන කාලයේය. එකල හිටියේ චන්ද්‍රිකා පත් කළ හමුදාපතිවරුන් සහ ආරක්‍ෂක ලේකම්වරයෙකි. ඒත් හමුදාව ඒ පොතෙහි රනිල්ගේ සේවය අගය කළේ මෙලෙසය.

“හමුදා ප්‍රතිසංවිධානය සහ පුහුණුව සම්බන්ධයෙන් රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ අති මහත් වූ සහය, ධෛර්ය සහ සහයෝගිතාව සම්බන්ධයෙනුත් මෙහිදී විශේෂයෙන් සඳහන් කළ යුතුය. සෑම පැත්තක්ම ආවරණය වන පරිදි සිදු කළ පුහුණු කටයුතු සිදු කිරීමට ඔහුගේ මැදිහත්වීම සහ මෙහෙයවීම හේතු විය. එසේම ඔහු පෞද්ගලිකව ම එම වැඩ කටයුතු නිරීක්‍ෂණය කිරීමෙන් පමණක් නොව පුහුණු මධ්‍යස්ථානවලට පෞද්ගලිකවම ගොස් අඩුපාඩු සොයා බැලීම හමුදා පුහුණුකරුවන්ගේ සහ පුහුණුව ලබන්නන්ගේ චිත්ත ධෛර්යය නංවනු ලැබීය. එය ඔවුන්ගේ ආත්ම විශ්වාසය දැඩි කිරීමට ද අවශ්‍ය විනය පවත්වාගෙන යාමට ද හේතුවක් විය…”

50th of Ceylon Army
පිටු අංක, 503
ශ්‍රී ලංකා හමුදාව

මෙම පොතෙහි පිටු අංක 500, 501, 502, 503, හි සඳහන් වන පරිදි රනිල්ගේ මෙහෙයවීමෙන් සිදුවූ පුහුණුවට ඇතුළත් වී ඇත්තේ හමුදාවේ කණිෂ්ඨ නායකයින් 10,000 ක් පමණ ඉන්දියාවේ සහ පකිස්ථානයේ සහය ඇතිව පුහුණු කිරීම, කැලැබද ප්‍රදේශවල සටන් සඳහා විශේෂ කණ්ඩායම් පුහුණු කිරීමද රාත්‍රී මෙහෙයුම් සහ රාත්‍රියේ එල්ල වන ප්‍රහාර සඳහා විශේෂ පුහුණුවක් ලබා දීම, කුඩා කණ්ඩායම් වශයෙන් ගෙන ප්‍රහාරක ඒකක පුහුණු කිරීම, දුරදිග විහිදුම් බළකායක් පුහුණු කිරීම, සාමාන්‍ය හමුදා භටයන් පුහුණු කාලය සති හතරේ සිට සති 14 දක්වා වැඩි කිරීම යනාදියයි.

මේවා පොත්වල තිබුණාට වඩා හොඳින් ප්‍රභාකරන්ගෙයි බාලසිංහම්ගෙයි හිතේ තිබුණි.

“සටන් විරාම කාලය තුළ රනිල්ගේ ආණ්ඩුව රජයේ හමුදා ශක්තිමත් කළා. විදේශ රටවල් සමඟ ආරක්‍ෂක ගිවිසුම් අත්සන් කළා. ඔහුගේ ආණ්ඩුව සාමයට අවංකව කැප වූයේ නැහැ. අප අවංකවම සාමයට කැප වුණා. මේ නිසා සටන් විරාමයෙන් අප සංවිධානය දුර්වල වුණා…”

වේළිපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් මහවිරුදින කතාව
ටැමිල්නෙට්
2008.11.27

2005 ජනාධිපතිවරණයෙන් රනිල් පරාජය කළාට පසු හැම මහ විරු දින කතාවකදීම ප්‍රභාකරන් රනිල් පරද්දන්න තමන් ගත් තීරණය හරි යැයි දමිල ජනතාව ඉදිරියේ සාධාරණීකරණය කරන්නේ සටන් විරාමය රනිල් හමුදාව ශක්තිමත් කිරීමට ප්‍රයෝජනයට ගත්තා යැයි චෝදනා කරමින් ය. පරාජය හමුවේ ඇද වැටී මහවිරු දින කතාව කළ 2008 දීත් ඔහු එය මතක් කරන්නේ තමන් විනාශ කළේ රනිල් බවත්, ඔහුට සමාව නොදෙන ලෙසත් දමිළ ජනතාවට මතක් කර දෙමිනි.

සටන් විරාම කාලය තුල රනිල් හමුදාව ශක්තිමත් කළා යැයි ප්‍රභාකරන් නගන චෝදනාව හරිය. රනිල් 2001 ආණ්ඩුව භාර ගන්නා විට හමුදාවේ තත්ත්වය හිටපු ආරක්‍ෂක ලේකම් ඔස්ටින් ප්‍රනාන්දු ඔහුගේ “මයි බේලි ඊස් වයිට්” ග්‍රන්ථයේ සඳහන් කරන්නේ මෙසේය.

“මා ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශය භාර ගන්නා විට හමුදාවේ පුහුණුවීම් සඳහා වෙඩි තියන්න උණ්ඩවත් නිතිබූ බව වත්මන් හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකා සාක්‍ෂි දරනු ඇත. ඔහුත් දියතලාවේ පුහුණු මධ්‍යස්ථානයේ නිළධාරීනුත් නොකඩවා කළ ඉල්ලීමකට අනුව පළමුව උණ්ඩ මුලදී ගැනීමට මම කටයුතු කළෙමි…”

ඔස්ටින් ප්‍රනාන්දු
පිට – 143

එපමණක් නොව උතුරු – නැගෙනහිර තුනෙන් දෙකක් පමණ වූ භූමිය එල්.ටී.ටී.ඊ ය අල්ලාගෙන හමුදාව සිටියේ යාපනය ඇතුළු ප්‍රදේශ කිහිපයක් පමණී. රනිල් අත්සන් කළ එකකි. ඔවුන් එය සකස් කළේ සටන් විරාම ගිවිසුම චන්ද්‍රිකා සහ කදිරගාමර් රනිල් බලයට ඒමට පෙර සකස් කළේ ආර්ථිකය බිංදුවට ගොස් යුද්ධ කරන්න සල්ලි නැතිකමත්, කොයි මොහොතේ හෝ එල්.ටී.ටී.ඊ ය යාපනයත් අල්ලාගෙන හමුදා ජීවිත අනතුරට හෙලනු ඇතැයි යන බියෙන් ය.

චන්ද්‍රිකා සහ කදිරගාමර් සකස් කල සටන් විරාම ගිවිසුමට අත්සන් කළ රනිල් සටන් විරාමය ප්‍රයෝජනයට ගෙන තමන්ට යුද්ධ කිරීමට බැරි වන සේ සටන් විරාම වගන්තිවලින් තම අතපය බඳ රටේ ආර්ථිකයත් හමුදාවත් ගොඩනගන්න කටයුතු කළ බව ප්‍රභාකරන්ට නොතේරුණා නොවේ.

ප්‍රභාකරන් 2003 අප්‍රේල් සාම සාකච්ඡාවලින් ඉවත් වූයේ ඒ නිසාය.

ඒ වනවිට රනිල්, චන්ද්‍රිකාගේ ආණ්ඩු කාලයේ ශ්‍රී ලංකාවට ආයුධ සැපයීම ලංකාව සමඟ ආරක්‍ෂක කටයුතු සම්බන්ධයෙන් ගනුදෙනු කිරීම තහනම් කරමින් ඇමෙරිකාව, ඉන්දියාව, බ්‍රිතාන්‍ය පනවා තිබූ තහනම ඉවත් කරවා ගන්නට කටයුතු කළේය. ඔහු 2002 ජුලි මාසයේ ජනාධිපති බුෂ් හමුවී හමුදාව ශක්තිමත් කරන්න උදව් ඉල්ලා සිටියේය. බුෂ් ශ්‍රී ලංකාවේ හමුදාවේ වත්මන් තත්ත්වය සහ එය දියුණු කිරීමට කළ යුත්තේ කුමක්දැයි යන්න පිළිබඳ වාර්තාවක් ලබාගැනීමට ඇමෙරිකානු සහකාර ආරක්‍ෂක ලේකම් පීටර් රොඩ්මාන් එව්වේය. 2002 නොවැම්බර් 22 වාර්තාව ලැබුණි. බුෂ්-රනිල් සාකච්ඡාවල ප්‍රථිඵලයක් වශයෙන් ලංකාවට මුහුදු ආරක්‍ෂක යුද නැවක් තෑගි ලැබුණි. 2007 දී කොටි ආයුධ නැව් විනාශ කළ හැකි වුණේ එම ඇමෙරිකානු නැව නිසා යැයි මහින්දම කී බව පත්තරවල පළ විය. එසේම ඇමෙරිකානු ඔත්තු සේවා කොටි ජාත්‍යන්තර ආයුධ මිලදී ගැනීමේ ජාලය කැඩුවේ රනිල්ගේ ආණ්ඩු කාලයේ ඇමෙරිකානු සහ ශ්‍රී ලංකා ඔත්තු සේවා ඒකාබද්ධව කටයුතු කරන්න පටන් ගැනීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසය.

එසේම 2003 ඔක්තෝම්බර් ඉන්දියා අගමැති වජ්පායි හමුවූ රනිල් ඉන්දියාවේ ආයුධ හුවමාරු කර ගැනීමටත් හමුදා ආධාර ලබා ගැනීමටත් ආරක්‍ෂක ගිවිසුමක් අත්සන් කිරීමට පෙර ඇති කරගත් එකඟතාව ඉක්මන් කරන්න සාකච්ඡා කළේය. ඉන්දියාව ලංකාවට ආරක්‍ෂක උපකරණ දීමට එකඟ වූයේ හමුදා පුහුණුවට එකඟවූයේ මෙම සාකච්ඡාවල ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ය. අද එල්.ටී.ටී.ඊ ය පමණක් නොව තමිල්නාඩුව ද ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවට යුද්ධයට උදව් කරනවා යැයි චෝදනා කරන්නේ රනිල් වික්‍රමසිංහ වජ්පායි සමඟ සාකච්ඡා කොට ඇති කරගත් එකඟතා අද ක්‍රියාත්මක වන නිසාය.

එසේම බ්‍රිතාන්‍ය අගමැති ටෝනි බ්ලෙයාර් හමුවී පෝක්ලණ යුද්ධයේ වීරයකු වූ ජෙනරාල් මයිකල් රෝස් ගේ සහය ලංකාවේ හමුදාව ශක්තිමත් කිරීමට යොදවා ගන්න අවසර පැතූ රනිල් වික්‍රමසිංහ හමුදාවට අවශ්‍ය පුහුණුව සහ උපකරණ ලබා ගැනීමට සමත් විය.

ශ්‍රී ලංකාවට ඇමෙරිකානු යුධ ආධාර ලැබෙන අවසන් සාකච්ඡා වටය 2003 නොවැම්බර් දී බුෂ් සහ රනිල් හමු වූ විට පැවැත්‍වීමට නියමිතව තිබුණි. ඉන්දියාවේ යුද ආධාර ලැබෙන ආරක්‍ෂක ගිවිසුම් 2003 ඔක්තෝම්බරයට පසු රනිල් සහ වජ්පායි හමුවන විටදී අත්සන් කිරීමට නියමිතව තිබුණි.

චන්ද්‍රිකා 2003 නොවැම්බරයේ ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශය පවරා ගැනීමෙන් ඒ සියල්ල විනාශ විය. ඉන්පසු ඇමෙරිකාව, ඉන්දියාව හෝ බ්‍රිතාන්‍ය සන්ධාන ආණ්ඩුව සමඟ ඒ ගැන කතා කළේවත් නැත.

මෙම යුධ ආධාර සහ ආරක්‍ෂක ගිවිසුම් නතර කිරීමය ප්‍රභාකරන්ට ලොකු වුවමනාවක් තිබුණි. ඔහු චන්ද්‍රිකා ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශය පවරාගත් විට නිහඬව සිටියේත් 2005 දී රනිල් ජනාධිපතිවරණයෙන් පැරැද්දුවේත් ඒ නිසාය.

ප්‍රභාකරන් ජීවත්ව සිටිනා තුරු රනිල් යළි රජ කරන්න ඉඩ දෙන්නේ නැති බව එල්.ටී.ටී.ඊ ය පිටිපස්ස කසා ගන්න නියපොත්ත නැති තරමට ඇද වැටිලා ඉන්නැද්දීත් 2005 රනිල් පරද්දන්න ගත්ත තීරණය හරි යැයි කියන කීමෙන් පැහැදිලිය. ඉතින් මහින්ද ප්‍රභාකරන් ඉවර කරනවා නම් මහින්ද කරන්නේ රනිල්ට උදව්වකි.

රටට හානියක් වේ නම් මම යුනිෆෝම් එකෙන් ඉවත් වී රට ආරක්ෂා කරනවා – ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා වොෂින්ටනයේදී

ශ්‍රී ලංකාවේ ස්වෛරීභාවයට හෝ ජනතාවට හානියක් වේ නම් යුනිෆෝමය ගලවා දමා හෝ එය වැළැක්වීමට තමන් මොහොතකටවත් නොපැකිළෙන බව ආරක්ෂක හමුදා ප්‍රධානි ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා වොෂින්ටනයේ බෞද්ධ විහාරයේදී ප්‍රකාශ කළ බැව් ලංකා ඊ නිව්ස් පුවත් අඩවිය වාර්තා කරයි.

දැන් නම් හුඟ දෙනක් යුද්ධය ඉවර කිරීම ගැන කතා කරනවා. යුද්ධයේ අවසාන දින දහය තුළ අපේ හමුදාවේ සෙබළු 5,000කට ආසන්න පිරිසක් අපට අහිමි වුනා. සියල්ලටම පළමු අප මේ වීරෝධාර සෙබළුන්ගේ කැපවීම හා වීරත්වය අගය කළ යුතුයි. ජනරාල් ෆොන්සේකා පවසා ඇත.

දැන් යුද්ධය අවසානයි. දෙමළ ජනතාවට අප නිදහසේ ජීවත්වීමේ අයිතිය ලබා දිය යුතුයි. නැවත ප්‍රභාකරන් කෙනෙකු නිර්මාණය වන පරිසරයක් ඇතිවීමට අප ඉඩ නොතැබිය යුතුයිද ඔහු කියා තිබේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ ඇමෙරිකානු තානාපති ජාලිය වික්‍රමසූරියද, ආරක්ෂක කටයුතු පිළිබඳ මේජර් ජනරාල් සමන්ත සූරියබණ්ඩාරද මේ අවස්ථාවට සහභාගි වී නොමැති බැව් වාර්තා වේ.

මේ අතර ලංකාදීප පුවත් අඩවිය වාර්තා කළේ තායිලන්තයේ සිටින විපක්ෂ නායක රනිල් වික්‍රමසිංහ හා ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා අතර දීර්ඝ දුරකථන සංවාදයක් පැවති බවයි.

Defence Sources report death of Tamil rebel leader Prabhakaran

The leader of the Sri Lankan Tamil Tigers has been killed, according to a Defence Ministry source who said that the historical leader of the separatists, Velupillai Prabhakaran, had been killed while trying to escape from a siege laid by the army. According to a source who spoke on condition of anonymity, the head of the separatists was hidden inside an ambulance along with two of his closest collaborators when caught in an ambush and killed. ”He was killed along with two others inside the vehicle,” said a source who reported that an official announcement would soon be made by the Colombo government.

Source: http://www.agi.it/world/news/200905180953-cro-ren0013-sri_lanka_defence_sources_report_death_of_tamil_leader

Velupillai Prabhakaran | වේලුපිල්ලේ පිරබාහරන් | வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் (1954-2009)

What happened to Velupillai Prabhakaran, the leader of the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), or to his body shrouds in a mystery. He could have died in a mass explosion or an aide destroyed the body like Hitler’s, preventing identification. Even escaped (unlikely) he has to live the rest of his life in oblivion. Assuming the political demise of the character, therefore, is logical. He is gone forever. His ghost will no more appear in anyone’s nightmares.

He was a terrorist, no doubt, but Prabhakaran deserves an obituary, even in a language he barely understood.

When Lanka Guardian, edited by Mervyn de Silva then, chose Prabhakaran as the ‘Man of the Decade’ in 1989, there was no dispute. He wasn’t a martyr – Osama Bin Laden too wasn’t when he was considered for TIME’s Man of the Year in 2001 – but Prabhakaran was one individual who changed the destiny of a country. Not that it would have been a Singapore, but at least it could have been a country better known for its tea, than for terrorism.

Sinhalese typically saw him as their arch enemy. (Many are eagerly waiting for the good news to start grand celebrations. It can happen any time now.) Feelings of Tamils were mixed. While some showed a passive solidarity, thousands spend hours on net eulogizing their Surya Thevan – The Sun God. “Terrorist to one” they said “…a freedom fighter to another” Only a handful of educated Tamils saw him in his true terrorist outfit. To the rest he was the typical smiling, child-kissing politician. At least few Tamil boys and girls were ready to exchange their lives for a last supper with him.

There was nothing ‘elusive’ about Prabhakaran, as political pundits liked to remind us. Had he shaved his thick moustache, spoken Sinhalese quoting religious texts and worn national dress probably with a shawl, Prabhakaran could have passed for a typical Sothern politician, with his big belly and smile. Lack of education (He was a tenth standard dropout, just like Wimal Weerawansa) might not have been treated a serious flaw. He could have easily been a minister in President Rajapakse’s jumbo cabinet. In fact, his once second in command made it.

Little is known about Prabakaran’s early history. This is what Wikipedia says.

Velupillai Prabhakaran was born on November 26, 1954 in the northern coastal town of Velvettithurai. A Hindu by birth, he joined the student group TIP, during the standardization debates. In 1972, Prabhakaran founded an organization named Tamil New Tigers (TNT) which was a successor to many initial organizations that protested against the post colonial political direction of the country that pitted the minority Sri Lankan Tamils against the majority Sinhalese.

In 1975, after becoming heavily involved in the Tamil movement, he carried out his first political murder against the mayor of Jaffna, Alfred Duraiappah, by shooting him at point blank range while he was about to enter the Hindu temple at Ponnaalai. The assassination was in response to the 1974 Tamil conference incident, and the Tamil radicals had blamed Alfred Duraiappah, because he backed the then Sri Lanka Freedom Party (SLFP) implicated in the violence as well as for allegedly betraying the Tamil nationalist sentiments in the Jaffna peninsula.

In May 5, 1976, the TNT was renamed the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), commonly known as the Tamil Tigers.

Some of these facts are disputed. Contrary to the popular belief, there is a school that believes Alfred Duraiappah was killed by a rival  gang. With nobody to certify, these minor details will now be forever lost.

Prabhakaran’s political origins were closely linked with the splitting up of nation on cultural and linguistic lines in mid 1970s, what was later termed as an ‘ethnic issue’. A radical youth in his early 20s, he was in the ideal position to exploit the increasing gap between Tamil politics and the mainstream. He was more the ‘first among equals’. Uma Maheshvaran, Sabaratnam and even Kuttamani – assassinated by Sinhalese prisoners in the immediate aftermath of 1983 Black July were either his seniors or equals. Instead of condemning, the senior Tamil politicians like Amirthalingam encouraged the growing unrest among youth, certainly to be exploited for their own political objectives. Little did they realize they nurtured a treacherous scorpion, who would one day bite the same hands that fed him. Then it was too late.

Prabhakaran was never guided by any strong political ideology. All he had was shamelessly hijacked SJV Chelvanayakam’s political agenda. His political immaturity never let him change the boundaries of the original map of the mythical Tamil Eelam. It was based on the first colonial segregation of administrative districts (only five then) and included not just present North and East but parts of Puttalum and Polonnaruva districts, where no Tamil inhabitations exist now. Wthere he was too dumb to imagine the majority presenting such a vast geographical area in a plate of silver or that was only a cover for receiving the continuous support of Diaspora Tamils, the younger generations of whom had little idea of the issue is not clear. Now he is dead and gone, we will never know.

Further, Prabhakaran’s mythical state of Tamil Eelam, was a only cut down version of the feudal state Rajapakse is planning to create in South. It was meant to be a monarch, with a royal family and all, not even a twentieth century autocracy. There wouldn’t have been even a trace of modernity. Just like Rajapakse wants to take us few centuries back to the days of King Rajasinghe, Prabhakaran wanted the resurrection of the dynasty of Nallur kings. He certainly wouldn’t have tolerated elections, a parliament or an opposition. Had it ever materialized, it would have been an isolated kingdom, with no Diaspora Tamil ever wanted to return or invest in. In fact, Diaspora Tamils have never tolerated Prabhakaran as their ‘king’ for too long. He was only their instrument against the real or imagined oppression by Sinhalese majority.

What made Prabhakaran’s larger than life image was his ability to survive for thirty long years against both the Sri Lanka forces and IPKF. Rest of the rebels, including Minister Douglas Devananda laid down their arms and joined mainstream, but not him. In retrospective, Prabhakaran’s survival should not be a surprise. The Government of Sri Lanka never. had a consistent strategy to match his. Successive governments attempted to find an everlasting solution to the ethnic issue, through democratic means rather than focusing their strengths on eliminating Prabhakaran or LTTE, till somebody made it his life mission. Past presidents, three of them from UNP, knew when ethnic issue was solved Prabhakaran would cease to exist. However, none of them, till Ranil Wickremasinghe bravely did, sacrificing his political future at least temporarily, offered a viable solution to the ethnic issue. There was hardly any attempt to win the moderate Tamils. So the opportunity was forever lost with Prabhakaran receiving a walkover. The only Sri Lankan leader who ever politically weakened Prabhakaran was Ranil Wickremasinghe. It is not a surprise he fondled such a grudge against Wickremasinghe.

A myth fondly propagated by the present government is that Mahinda Rajapakse alone defeated LTTE. He didn’t. Jaffna peninsula, the historical stronghold of Tamil rebels was overtaken by security forces in 1996, during Chandrika kumaratunge regime. Killinochchi was only their temporary shelter. LTTE was further weakened during the Ceasefire period as the return to normal life after a long last war made many leave the movement. The restart of economic activities were the main reason for the fast disintegration of the LTTE at the time of the fall of Ranil Wickremasinghe’s government. The security forces, under Mahinda Rajapakse regime hit this already weakened set up. So it is unfair for the current government to disregard the indispensable contributions of the former President Chandrika Kumaratunge and former Prime Minister Ranil Wickramasinghe, in making a job lot easier for them. In the dog-eating-dog world of Sri Lanka politics however, it is too much to expect such a gratitude.

Even a bigger myth is that the ethnic issue will vanish with Prabhakaran. Well, he didn’t create it, so why assume his demise would bring end to the hatred between the two communities? Contrary to what President Rajapakse wants us to believe (in vain), the mistrust between the Sinhalese and Tamils will continue. Tamils will never recognize Rajapakse as their leader. So even though the armed struggle is over temporarily the Herculean task of uniting the nation remains to be a task to be completed by a more capable and wiser leader then the present President.

Back to Prabhakaran. Did he achieve anything worthwhile for his community? The answer is a big NO. Ethnic (Jaffna) Tamils are worse off than they were in 1970s. More than half of the Tamil population has already left for good. Thousands of Tamil families had to live with eternal grief of losing one or more family members. Ethnic Tamils, the largest minority in Sri Lanka then, has now reduced to the pathetic third place after Muslims and Indian Tamils. Jaffna, the second most advanced city in Sri Lanka, with its famous education system, is now far behind. As a community Tamils, at least the unfortunate ones to still remain, have moved ten or twenty years backward. They were termed as terrorists across the world. North and East have become more and more economically dependent on Colombo. At least for the next few years, till a UNP government implements a political solution, they will be remotely controlled from Colombo. All thanks to Prabhakaran.

Prabhakaran’s life was a book of mistakes – a manual of how not to do things – but even among them there are three big blunders. First was the assassination of Rajiv Gandhi. Whatever the reasons, with this emotional act, he lost the only possible international ally. (Had India been neutral it would not have been so easy to eliminate LTTE) The second was his decision to kill civilians – irrespective of their ethnicity. Even ethnic (Jaffna) Tamils were not spared in these random killings. The southern equivalent of LTTE, Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) never killed civilians and had a section of masses supporting them till the end. Majority of the Sinhalese were not racists and till mass civilian killings began in Colombo and Anuradhapura some were even politically sympathetic to their cause. Killing of innocents changed that forever. The third and the biggest mistake was Prabhakaran’s decision to indirectly support Mahinda Rajapakse in the 2005 Presidential election. If not for the LTTE’s boycott Ranil Wickremasinghe could have been the President and could have brought a more humane and ever lasting solution to the ethnic issue. Now that opportunity is lost forever. A political solution is only a dream under the present regime.

Prabhakaran is no more a hero than Hitler or Pol Pot, but he is a legend that will live on. I am sure for centuries to come mothers use his name to scare little children. I am personally happy to see the ‘king maker’ gone. In future people of this country will elect their leaders, not Prabhakaran.

(Edited photographs are from www.defence.lk)