Sri Lankan Soldiers Open Fire on Refugees Fleeing Camp, Wound two – Bloomberg

Civilians stand behind the barbed-wire perimeter fence of the Manik Farm refugee camp located on the outskirts of northern Sri Lankan town of Vavuniya

Sri Lankan soldiers fired at refugees trying to escape from a camp in the country’s north, wounding two of them, the Defense Ministry said.

The incident occurred yesterday at the Menik Farm, according to a statement posted on the Media Centre for National Security’s Web site today. The refugees attacked soldiers guarding the camp with “clubs and stones.”

The soldiers defended themselves with “warning fire” after one of the refugees tried to throw a hand grenade, according to the statement. Police have arrested 19 refugees.

More than 280,000 people, mostly Tamils, have been held in camps since Sri Lanka’s army defeated the Liberation Tigers of Tamil Eelam in May, ending its 26-year fight for a separate Tamil homeland in the north and east.

United Nations Secretary-General Ban Ki-moon sent his political affairs deputy Lynn Pascoe to the South Asian island nation on Sept. 16 to press for a swift release of the refugees.

President Mahinda Rajapaksa said earlier this month he wants to achieve reconciliation with the Tamil community and bring permanent peace to the country. Tamils make up almost 12 percent of Sri Lanka’s 20 million population. Sinhalese account for 74 percent, according to a 2001 census.

Sri Lanka on Sept. 15 rejected an assertion by Navi Pillay, the UN human rights commissioner, that Tamil refugees are being held in “internment” camps, saying they will leave when security is established and the region is cleared of mines.

The government is undertaking a program providing relief, resettlement and reconciliation to displaced people, Mahinda Samarasinghe, Sri Lanka’s minister for disaster management and human rights, said in an address to the UN Human Rights Council the same day.

http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=20601080&sid=ap42ovLqZNek

Tissainayagam case: Sinhala Bloggers Show Solidarity

While Sinhala print and electronic media, with the rare exception of the Sinhala weekly Ravaya, showing either indifference or the endorsement of the twenty year rigorous imprisonment sentence given to journalist J. S. Tissainayagam for two articles he has written and purely based on his ‘confession’, some of the Sinhala bloggers have taken a hundred and eighty degree approach by expressing their solidarity and in some cases censure.

Beyond Frame, arguably the most popular Sinhala blogger, in his own way expresses the anguish – in verse. “Tissa, why didn’t you swim downstream (like everyone else)?” asks Beyond Frame. “Why you swam upstream? Then why you had to be a Tissainayagam, not a Tissanayake?” The two are slightly different Tamils and Sinhala versions of the same name.

W3Lanka, the first Sinhala blogger to discuss the issue, obviously taking a certain amount of risk gets an interesting comment. “In 1989, Tissainayagam translated some documents on the human rights violations of then regime for (now President) Mahinda Rajapakse, a key human rights activist of the day, to be taken to Geneva. He was a hero then, but now a villain. Is this because then he was fighting for rights of the Sinhalese and now for Tamil rights?” Asks the commentator Pathum.

Two more popular Sinhala bloggers ‘Taboo Subjects’ and ‘Makabass’ innovatively use published Sinhala verses and songs in place of their comments. Taboo Subjects use a verse by poet Dayasena Gunasinghe, while Makabaas gets the best use of Nanda Malini’s popular ‘Nidahas Bailava’ – with its catchy line “This is the great country with the freedom to write, speak and reprimand” as his title. Their reluctance to comment further is understandable as not everyone is certain about the legal implications.

Ramachandra, a keen political analyst blogger goes a step ahead by questioning if Tissainayagam were to be imprisoned for twenty years what should be the punishment for Gunadasa Amarasekera, who had made worse racist remarks about the Tamils, for not voting for Rajapakse regime. Ramachandra asks why Amarasekera were not punished for equating Tamils to cows in an article to a racist Sinhala weekly.

Meanwhile some pro-Rajapakse and pro-Sinhala extremist bloggers have posted approving the judgment.

Tissainayagam and the land of deaf and dumb

Colombo High Court yesterday sentenced J. S. Tissainayagam to 20 years’ rigorous imprisonment for publishing a magazine named North Eastern Monthly which ‘provoked racism’. Colombo High Court Judge Deepali Wijesundara sentenced him after convicting him on three counts indicted under the Prevention of Terrorism Act and Emergency Law. This is an appealable judgement, and I am certain there will be one.

The judgement per se does not surprise me. What surprises me is the local media response. There was not a single print media – in English and Sinhalese, I do not read Tamil – that did an editorial on this. Not a single editor, including Tissainayagam’s own stood for his/her own colleague. Some Sinhalese media, notably Lankadeepa of the very Wijeya Group that employed Tissainayagam for nearly a decade showed no reservations in expressing their pleasure. I thought there was something called ethics in fourth estate. I was wrong. These are the times of invertebrates.

I never knew Tissainayagam personally. I have glanced over some of his articles to Sunday Times. I never read the controversial magazine. Basically I have little idea what he stood for. But as a lawyer none of the above stops me commenting on the case.

What was the basis of conviction? Let me quote from the press release of International Press Institute.

The evidence against the journalist is based on two articles he wrote in the North Eastern Monthly, and a signed confession, which Tissainayagam later said had been written under duress. According to the written submission made by his defense counsel to the court, the confession was tampered with to suggest that the journalist had taken money from the LTTE. The document says: “The only allegation that he (the accused) did (accept money from a terrorist organization), is based on a fraudulent alteration of the Accused’s purported confession.”

In other words, the judgement was not based on any serious evidence other than a confession. The only occasion a court should take a confession seriously is when the behaviour of the accused supports such confession. One makes a voluntary confession only when one is convinced about guilt and regrets one’s actions. In this case Tissanayagam’s behaviour clearly was the opposite. Then the next factor is to whom he made his confession.  Don’t we know about Sri Lanka’s police? Don’t we know how these confessions were taken?

This reminds me the old joke about KGB. Having left no other way of determining the time, Soviet archaeologists handed over a mummy to KGB. They didn’t have to wait for long. Pat came the answer. Apparently, the mummy has ‘confessed’.

As a lawyer, I have appeared for hundreds of ‘JVP suspects’ during the 1988-9 era who had made similar ‘confessions’. So I know how confessions are made. I know who makes them.  Thanks to Inspector K. P. Newton, former-OIC of Angulana Police station and Vass Gunawardena, Senior Superintendent of Police (SSP), I do not have to mince words explaining. The entire island knows.

Neither does International Press Institute (IPI) mince words. This is what it says:

No less than twelve journalists have been killed in Sri Lanka since 2006,  according to its Death Watch list, with many more harassed, threatened, and arrested.

In January 2009, Lasantha Wickrematunga, editor-in-chief of the Sunday Leader, was shot at close range in the head and chest by two men on a motorcycle as he drove to work in a suburb of Colombo. He was rushed to a nearby hospital, where he received emergency surgery, but died a few hours later. Known for his critical reporting on the government, Wickrematunga was a frequent victim of harassment and intimidation, and predicted his own murder in the pages of his newspaper. The initial results of the investigation of his death have not been released.

Obviously the Sinhalese racists are jubilant. Seeing a Tamil in mess always makes them happy. To them, we have the best police and the leagal system in the whole world.

Sadly, on the other hand, this furthers us from civilised world. Sri Lanka was hardly known for its Media Freedom, but this takes us even lower. No better confirmation of the fact than the following brief story on from Chinese Xinhua:

JOURNALIST SENTENCED TO 20 YEARS FOR AIDING TERRORISM IN SRI LANKA   

COLOMBO, Aug. 31 (Xinhua) — The High Court on Monday sentenced journalist to 20 years at hard labor for aiding terrorism. J. S. Tissainayagam was arrested by the police’s Terrorism Investigation Division in March 2008 for alleged aiding and abetting terrorism through a magazine he edited.

Thanks guys, for your warm welcome to the club. We owe you one.

Sri Lanka’s abuse of press freedom: Kurakkan maama’s ‘amude’ is showing

Winston Churchill wrote in his history of the Second World War that the first trait required of victors was “magnanimity.” The Sri Lankan government would do well to remember that lesson in its treatment of its Tamil minority, whose insurgents it mercilessly crushed this past spring to end a 26-year civil war.

So far, the government in Colombo has shown little if any magnanimity toward the vanquished Tamils. More than a quarter of a million of them remain in refugee camps from which foreign aid workers and international journalists are barred. Conditions in some of these camps are “desperate,” according to the United Nation’s High Commission on Refugees.

Then on Monday, a Tamil journalist — the quiet, slight J. S. Tissainayagam — was sentenced to 20 years hard labour for alleged violations of Sri Lanka’s Prevention of Terrorism Act.

While he is accused of having taken money from the outlawed (and brutal) Tamil Tigers to operate a website providing the Tamil version of facts about the civil war, Mr. Tissainayagam’s main crime seems to have been writing two articles in the now-defunct Northeastern Monthly magazine in 2006 and 2007 criticizing the Sri Lankan persecution of the Tamils, who were seeking an independent homeland in the north-east corner of the island nation.

Mr. Tissainayagam criticized wartime tactics employed by Sri Lankan leaders, including the alleged withholding of food, medicine and other essential items from Tamil areas as a way to strike back at the Tigers. He also complained that the Sri Lankan army was conducting extrajudicial executions — murdering civilian Tamils as a warning to the Tigers that Colombo was not to be messed with and a caution to ordinary Tamils not to abet the Tigers.

For this, the Sri Lankans — who are mostly ethnic Sinhalese, not Tamil– charged Mr. Tissainayagam with “causing communal disharmony,” a serious offence under anti-terrorism laws there. His supporters, along with Amnesty International and the Asian Human Rights Commission, claim the evidence that he purportedly co-operated with the Tamil Tigers was fabricated.
They claim he is a political prisoner and that the criminal charges against him were trumped up in order to silence his anti-government views.

Sri Lanka has an abysmal record of press freedom. Not only is it keeping international reporters from its 30, soldier-guarded refugee camps for Tamil civilians, but over the course of the quarter-century-long civil war, at least 20 journalists critical of Colombo disappeared in a practice that became known as “white vanning.” A white van would pull up next to a target as he walked down the street. Masked men would jump out, throw the journalist inside and he would never be seen again. The International Committee to Protect Journalists ranks only Iran, Sierra Leone, Somalia and Colombia as worse in their mistreatment of reporters.

Throughout the final years of Sri Lanka’s civil war, this newspaper was broadly sympathetic to the Sri Lankan government’s goal of confronting and subduing the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), also known as the Tamil Tigers. While the Tamil people had legitimate gripes against the Sinhalese majority government, nothing could justify the Tigers’ tactics.

The LTTE murdered civilians, including Tamils, to strike terror into the hearts of the Sinhalese and compel obedience from ordinary Tamils. They perfected the use of suicide bombers long before Palestinians employed the tactic against Israel. Tigers threatened the lives of Tamil families effectively held hostage within Tiger-held areas in Sri Lanka in order to extract war funds from expatriates worldwide.

Still, it is clear the Tamils have been persecuted since Sri Lanka was granted its independence in 1948. The ruling caste when Britain ruled the island, the Tamils have since been legally denied government jobs and places in business merely because of their ethnicity. In 1983, hundreds of innocent Tamils were murdered by roving Sinhalese mobs in what became known as Bloody July.

The U. S. State Department has urged Colombo to release Mr. Tissainayagam. U. S. President Barack Obama even singled him out for mention in his Press Freedom Day speech in May.

Now that it is at peace again, Sri Lanka has an obligation to honour freedom of the press and of speech.

Source: National Post: http://www.nationalpost.com/opinion/story.html?id=1948907&p=1

සිංහල ජීවිතයක වටිනාකම ලක්ෂ පහකි. දෙමළ ජීවිතයක් සත පහක් වත් නොවටින්නේද?

මිය ගිය දෙමළ දියණියන් දෙදෙනාගේ දෙමාපියන්. මේ මිනිසුන්ද අපේ රටේම පුරවැසියන් බව අපි කවරදාක නම් අවබෝධ කරගනිමුද?

මේ රටේ වර්තමාන ආණ්ඩුව හා සමාජය බහුතර සිංහලයන්ට හා සුළුතරයන්ට සැලකීමේ ඇති පරස්පරය දෛවය විසින් අපට පෙන්වනු ලබන්නේ පුදුමාකාර විදියටය.

කෲර ලෙස ඝාතනය කරන ලද අහිංසක සිංහල තරුණයන් දෙදෙනකුගේ සිරුරු අඟුලානේ තිබී හමුවන්නේ සති කිහිපයකට පෙරය. දැන් මේ සිද්ධිය ඉතිහාසයට එක්වී හමාරය. වරදකරුවන්ට නිසි දඬුවම් ලැබුනේය අපි නොකියමු. එහෙත් මේ සිද්ධියෙන් පසු යම් පියවර ගන්නට ආණ්ඩුවට සිදුව ඇත. සිද්ධියට සම්බන්ධ පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරයා තම සගයන්ද සමඟ රිමාන්ඩ්ය. සිංහල ජන මාධ්‍ය හැමෙකක්ම සිද්ධිය ගැන පිටු ගණන් කතා කොට ඇත. රටේ ජනාධිපතිවරයා මේ සිංහල ජීවිතයක් මිළ කරන්නේ රුපියල් ලක්ෂ පහකටය.

ඊට සතියකට පසු දෙමළ තරුණියන් දෙදනකුගේ සිරුරුද කොළඹ බෞද්ධාලෝක මාවතේ කුණු ඇලක තිබී හමුවේ. වයස අවුරුදු 13 හා 14 වයසේ මේ දැරියන් කොළඹ පැමිණ ඇත්තේ වැඩකාරකමටලු. පොලිසියට අනුව මේ මරණ ‘සිය දිවි නසා ගැනීම්ය’. අඟුලානේ තරුණයින් පාතාලයට සම්බන්ධ බව කීවේද පොලීසියමය. මාසයකට පමණ ඉහත අවාසනාවන්ත අන්දමින් මියැදුනු කාවින්දි අනුත්තරා දියණියගේම වයසේ මේ දෙමළ දියණියන් දෙදෙනා එකවිට දිවි නසා ගන්නට බෞද්ධාලෝක මාවතේ කුණු ඇළට ආවේ කොහොමදැයි පොලිසිය කියන්නේ නැත. ඔවුන් සිංහල බෞද්ධ නොවන නිසාදෝ සිංහල ජන මාධ්‍යවලට මේ නොවැදගත් ප්‍රවෘත්තියකි. එය වාර්තා කරන්නේද සන්ඩේ ටයිම්ස් බඳු මාධ්‍ය අතළොස්සක් පමණි.

සිංහල තරුණයන්ගේ මරණ වෙනුවෙන් කඳුළු හෙලූ, යළි එවැන්නක් සිදු නොවන්නේ යැයි මූණ ඉච්චාවට හෝ පොරොන්දු දුන්, රටේ ජනාධිපතිවරයාට මේ දෙමළ දියණියන් දෙදෙනාගේ මරණ ගැන කිසිම කැක්කුමක් නැත. උන් දෙමළනේ, ඔහු සිතනවා ඇත.

විහිළුව මේ සියල්ල මෙසේ සිදුවෙද්දීත් මේරටේ අන්ත වාර්ගික කොටස් දෙමළාට කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැතැයි පුන පුනා කීමය. මේ රටේ සුළුතර ජන කොටස් හඬක් නැගීමට නොහැකි කමින් පීඩනයට බඳුන්වන ආකාරය ඉතාම ලෙහෙසියෙන් “ඕවා සිංහලයන්ටත් වෙනවාය” ආත්මාර්ථකාමී ලෙස ඕනෑකමින්ම සැඟවීමය.

ඇත්ත. මේ රටෙ සිංහලයන්ටද කිසි විටෙක සම්පූර්ණ සාධාරණය ඉටු වන්නේ නැත. අඟුලානේ තරුණයින් වෙනුවෙන් ලක්ෂ පහක් වත් ලැබෙන්නේද ගම් වැසියන් ඒ වෙනුවෙන් මහ හඬක් නැඟූ පසුය. නැතිනම් ඒ පවා විහාගයක් නැතිව යට යන්නට තිබුණේය. නමුත් හඬක් ඇති සිංහල බහුතරයටද එසේනම් හඬක් නැති දෙමළ සුළුතරයට මේ රජයෙන් සහනයක් ලැබේ යැයි අපි කෙසේ නම් සිතමුද?

Kurakkan mama abuses G.C.E (A/L) paper for his political gains?

I didn’t have time to check this (so please correct me if I am wrong) but it seems the G.C.E. (A/L) Sinhala II paper (Aug 19) today had been abused for Mahinda mama’s political gains.

According to what had been posted in my Face Book page these were two questions asked in the paper.

Question 1 : “The weapons of the LTTE which were taken into the custody of the SL Armed forces, during the Humanitarian Operations which in North, shows that the LTTE had an Agenda going beyond the EELAM Dream they showed to the world.” Write an essay with your views of this.

Question 2 : “There are various views on the negative impact some of the NGO’s operating in Sri Lanka are creating on the sovereignty, peace, culture and the development of the country” Write an essay elaborating your views on this.

It is sad the education has fallen into this low level under a government that sees no value of it.

දෙමළ ජනතාවට ප්‍රශ්න ඇත්තේම නැත්ද?

දෙමළ ජනතාවට දෙමළ වීම නිසා පමණක් ඇති වී තිබෙන ප්‍රශ්න මොනවාද?

මේ කාලයක සිට නලින් ද සිල්වා මහාචාර්යතුමනුත් ඔහුගේ ගෝල බාලයිනුත් නඟන ප්‍රශ්නයකි. මෙය අවංකව පිළිතුරු බලාපොරොත්තුවෙන් අසන ප්‍රශ්නයක් නොවේ. කුහක කමට (කුපාඩි කමට) අසන ප්‍රශ්නයකි. මෙය ඇසීමේ ඒකායන අරමුණ දෙමළුන්ට කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැත; සියළු දෙමළුන් තාවතිංසයේ ඇත්තාක් බඳු සුර සැප විඳිමින් සිටින්නේය කියා රජය විසින් ඔවුන්ට මොනයම් හෝ දෙයක් දෙනු ලැබීම වළක්වාලීමය. මීට මොන විදියකින් උත්තර දුන්නද “කෝ (දෙමළ) ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර්ට ඔය ප්‍රශ්න තිබුනද? (දෙමළ) කුමාර් පොන්නම්බලම්ට ඔය ප්‍රශ්න තිබුනද?” කියා ෂේප් වීම ද සිල්වා මහාචාර්යතුමන්ගේ සේම ගෝලයන්ගේද සිරිතය. (ඇත්ත. දෙමළ සාමාන්‍ය ජනතාව අත් දකින ප්‍රශ්න අතළොස්සක් දෙමළ ධනපතියන්ට කවදාවත් තිබුණේ නැත.)

මේ බව නොදන්නා සමහරු අවංකව මේ ප්‍රශ්නයට උත්තර් බැඳීමට ගොස් අනා ගනිති.

මහාචර්යතුමාගේ 'බාප්පලා හා මස්සිනාලා' ඇතිකළ 1983 කළු ජූලිය

මේ ප්‍රශ්නයේ හරසුන් බව වටහා ගැනීමට මීට සමාන්තර ප්‍රශ්න කීපයක් නඟමු.

අපේ රටේ දුප්පතුන්ට පමණක් සුවිශේෂ වූ ප්‍රශ්න ඇත්ද? ඇතිනම් ඒ මොනවාද?

බැලූ බැල්මට හයක් ගැසිය හැකි බවුන්සර් එකකි. නමුත් දුප්පතුන්ටම පමණක් සුවිශේෂ වූ (අනෙක් ජන කොටස් වලට අදාළ නොවූ) ප්‍රශ්න කියා දෙයක් ඇත්ද?

ලංකාවේ අධ්‍යාපනය සේම සෞඛ්‍ය සේවයද ‘නිදහස්ය’. මුදල් අය කිරීමක් නැත. බහුතරයක් දුප්පතුන්ට වෛද්‍යවරුන් විය නොහැක්කේ ඔවුන්ගේ දුප්පත්කම නිසා නොව වෙනත් හේතූන් නිසා (උදා: උසස්පෙළ කඩඉමෙන් අවශ්‍ය ලකුණු ගැනීමට ඇති නොහැකියාව) යැයි මහාචාර්යතුමන්ගේම ලොජික් එකට අනුව තර්ක කළ හැකිය. ඉතාම දුගී පවුල්වලින් පැවත එන්නන් අතළොස්සක් හෝ වසරක් පාසා මේ කඩඉම පන්නා වෛද්‍ය විද්‍යාලය ප්‍රවේශය ලබති. ඒ නිසා, නලින් ද සිල්වාට අනුව, දුප්පතුන්ට වෛද්‍ය විද්‍යාලයේ දොර වැසේයැයි කියනු බැරිය. අනෙක් අතට කොළඹ ධනවත් හා මධ්‍යම පාංතික පවුල්වල සිසුන් පිරිසකට ඒ අවස්ථාව අහිමි වේ.

පහේ ශිෂ්‍යත්වයෙන් ‘හොඳ’ පාසලකට ඇතුළු වන්නට ඇති අවස්ථාවද මෙසේය. එහිදීද දුප්පත් පොහොසත් භේදයක් නැත. ඕනෑම දුප්පත් ළමයකුට පහේ ශිෂ්‍යත්වය සමත් වීමෙන් පසු රටේ ඉහළම තලයේ විද්‍යාලයකට ඇතුළු විය හැකිය.

රජයේ රෝහලකින් බෙහෙත් ගන්නට යන රෝගියකුගෙන් (ඇමෙරිකාවේ මෙන්) රක්ෂණයක් ඇත්ද, පඩිය කීයද කියා ප්‍රශ්න කෙරෙන්නේ නැත. මේ නිසා ද සිල්වාගේ තර්ක ක්‍රමය අනුව අධ්‍යාපන හා සෞඛ්‍ය පහසුකම් දුප්පතුන්ට නොලැබේය යන්න බොරුවකි. සෞඛ්‍ය හා අධ්‍යාපන සේවයේ කොයි තරම් දුර්වලතා තිබුණද ඒවාද දුප්පතුන්ට පමණක් සීමාවූ ඒවාද නොවන්නේය.

මීට අමතරව දුප්පතුන්ට පමණක් සුවිශේෂ වූ ප්‍රශ්න කියා දෙයක් ඇත්ද?

මා දන්නා තරමින් කිසිම රජයේ කාර්යාලයකින් දෙමළුන්ට සේම දුප්පතුන්ටද වෙනසාකාරයක් (discrimination) කෙරෙන්නේ නැත. දුප්පත් ගොවියන්ගේ අදායම පහත වැටේ නම් ඒ වෙනසාකාරයක් (discrimination) නිසා නොව එක්කෝ නියඟය නිසාය. නැතිනම් අතිරික්ත නිෂ්පාදනය නිසාය. දුප්පත් ධීවරයන්ගේ අදායම අඩුවන්නේ වෙනසාකාරයක් (discrimination) නිසා නොව වාරකන් නිසාය. බුදු දහමේ කියන හැටියට මේවා ‘ඍතු නියාමය’.

මේ නිසා නලින් ද සිල්වා මහැදුරුතුමන්ගේ තර්ක ක්‍රමය අනුව මෙරට දෙමළුන්ට දෙමළ වීම පමණක් නිසා ප්‍රශ්න නැතුවා සේම දුප්පතුන්ට දුප්පත් වීම පමණක් නිසාද ප්‍රශ්න නැත. මේ නිසා ඔහුට අනුව අපේ රටේ දෙමළුන් සේම දුප්පතුන්ද තෘප්තිමත් වාසනාවන්ත ජන කොට්ඨාශ දෙකකි.

අනෙක් අතට එහෙම දුප්පතුන්ට පමණක් සුවිශේෂ වූ බාධා තිබුණා නම් ‘දෙමළ’ ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර්ට විදේශ ඇමති වන්නට ලැබුණා සේම, දුප්පත් පවුලක උපන් සුසන්තිකාට ජාත්‍යන්තර ක්‍රීඩා ශූරියක් වන්නට ලැබෙන්නේද නැත. මහේශාක්‍ය වලව්වක නොව දුප්පත් පවුලක උපත ලැබූ රණසිංහ ප්‍රේමදාස රටේ ජනාධිපති වන්නේද නැත. වඩු කාර්මිකයකු වූ අජිත් බණ්ඩාර කොළඹ වැලිවේරියේ මධ්‍යම පාංතික ශිහාන් මිහිරංග පරදවා සුපර් ස්ටාර් වන්නේද නැත.

මේ සියල්ල හැකියාව ඇති (දෙමළුන්ගේ සේම) දුප්පතුන්ගේ මඟ අහුරා නැති බවට සාක්ෂිය. නමුත් මෙයින් අදහස් කෙරෙන්නේ මේ රටේ දුප්පතුන්ට ප්‍රශ්න නැති බවද? මේ උදාහරණ කිහිපයෙන් සියල්ල සාමාන්‍යීකරණය කළ හැක්කේද?

අද මහින්ද මාමාගේ මැණික්ෆාම් මුඩුක්කුවේ නර දුක් විඳින්නේ 'ප්‍රශ්නයක් නැති' දෙමළුන්ද?

තව පැත්තක් බලමු. මේ රටේ වෛද්‍යවරුන්ට පමණක් සීමා වූ ප්‍රශ්න තිබේද? ඇතිනම් ඒ මොනවාද? ඔවුන් සෞඛ්‍ය සේවයේ අන් හැම කොටසකටම (උදා: හෙදියන්, සාත්තු සේවකයින්) වඩා වැඩි වැටුප් ලබා ගන්නවා නේද? එසේ නම් වැටුප් මඳ වීම ඔවුන්ට පමණක් සුවිශේෂී වූ ප්‍රශ්නයක්ද? එසේ නැතිනම් ඔවුන් වැඩි වැටුප් ඉල්ලා වැඩ වර්ජනය කිරීම කෙතෙක් සාධාරණද? (සැ.යු. මේ මගේ තර්ක ක්‍රමය නොවේ. නලින් ද සිල්වාගේ තර්ක ක්‍රමයයි. ද සිල්වාට අනුව තමන්ට පමණක් සුවිශේෂී නොවන ගැටළුවකට විසඳුම් ඉල්ලීම වැරදිය.)

අප වටහා ගත යුත්තේ කිසිම ජන කොටසකට ඔවුන්ටම කියා ප්‍රශ්න නැති බවය. වර්ණභේදවාදී පෙර දකුණු අප්‍රිකාවේ මෙන් අපේ රටේ කිසිම ජන කොටසකට එරෙහිව ඍජු ක්‍රියාකාරී වෙනසාකාරයක් (active discrimination) නැත. ඇත්තේ ඍජු නොවන වෙනසාකාරයකි (passive discrimination). දෙමළුන්ට, කාන්තාවන්ට, සේම දුප්පතුන්ටද අදාළ වන්නේ මේ ඍජු නොවන වෙනසාකාරයයි.

මේ නිසා යම් ජන කොටසකට පමණක් සීමාවූ ප්‍රශ්න ඇත්දැයි අසීම විහිළුවකි. එසේ යම් ජන කොටසකට පමණක් සීමාවූ ප්‍රශ්න නැති පළියට සැම දෙනාම අඩු වැඩි වශයෙන් මුහුණ දෙන, එහෙත් සමහර ජන කොටස් වලට වැඩිලෙස දැනෙන ප්‍රශ්න වලට විසඳුම් නොසෙවීම මෝඩකමකි. (උදා: සමහර සිංහලයන්ද දුප්පත් වන නිසා දෙමළුන් දුප්පත් වීම කමක් නැතැයි සිතීම, ප්‍රවාහන සේවයේ ප්‍රශ්න හැම දෙනාටම බලපාන නිසා කාන්තාවන්ට ඒ නිසා වන ගැහැට නොසළකා හැරීම යනාදිය)

ඇත්තටම උත්තර බලපොරොත්තුවෙන් අසනවා නම් මේ ප්‍රශ්නය නිවැරදි විය යුත්තේ මෙසේය. වැදගත් ඊට උත්තරය සොයා ගැනීමයි.

ලංකාවේ දෙමළ ජනතාවට ප්‍රශ්න ඇත්ද? ඒ මොනවාද? (වඩාත් නිවැරදි වන්නේ නම් ඇසිය යුත්තේ උතුරු නැඟෙනහිර ජනතාවට ප්‍රශ්න ඇත්ද යන්නයි. දෙමළුන් එහි උප කුලකයක් පමණකි.)

චිරාත් කාලයක් තිස්සේ මේ දෙපළාතේ වැසියන්ට තිබුණු ප්‍රධාන ප්‍රශ්නයක් නම් කොළඹ සිට කෙරුණු ‘රිමෝට් කන්ට්‍රෝල්’ පාලන ක්‍රමය යටතේ රටේ අනෙකුත් පළාත් මෙන් උතුරු නැඟෙනහිර සංවර්ධනය නොවීමය. සංවර්ධනයට අවශ්‍ය මූල්‍යමය ප්‍රතිපාදන තිබුණේ ඇමතිවරුන් අතය. මේ ඇමතිවරුන් නියෝජනය කළේ සිංහල පළාත්ය. දෙමළ පළාත් නියෝජනය කළේ ආණ්ඩු බලයක් නොතිබුණු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන්ය. විමධ්‍යගත අයවැය කියා වත් කෙංගෙඩියක් නොතිබුණු මේ යුගයේ මේ දෙමළ මන්ත්‍රීවරුන්ට තම ආසනයේ බස් නැවතුම්පළක් වත් ඉදිකරන්නට මුදල් තිබුණේ නැත. කොළඹ රිමෝට් කන්ට්‍රෝල් පාලනය වෙනුවට තමන්ගේම පාලනයක් ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූයේ ඒ අනුවය. නැතිව මේ රටේ වර්ගවාදී සිංහලයන් සිතා සිටින විදියට කාපු ආහාර දිරවා ගැනීම සඳහා නොවේ.(පසු කළෙක ත්‍රස්තවාදයක් බවටත් වසර තිහක දිග් ගැසුණු යුද්ධයක් බවට පත්වන්නේත් මේ ප්‍රශ්නයයි. ඒ ඒ සමයේ පැවති ආණ්ඩු මේ ප්‍රශ්නය විසඳනවා වෙනුවට දෙමළ ජනතාවගේ විශ්වාසය බිඳ ගනිමින් මේ ප්‍රශ්නය ප්‍රසාරණය කළ හැටි පියවරෙන් පියවර දැක්විය හැකිය. විශේෂයෙන් සිරිමා බණ්ඩාරනායක ආණ්ඩුව යටතේ දෙමළ ප්‍රශ්නය ප්‍රසාරණය වූ හැටි ගැඹුරින් අධ්‍යයනය කළ යුතු කටයුත්තකි. එසේ වුවද මේ එයට තැන නොවේ.)

බලය බෙදිය යුත්තේ කෙලෙසද යන්න ගැන අප අතර වාද තිබිය හැකිය. එහෙත් බලය බෙදිය යුතුය යන්නට සංකල්පයක් හැටියට විරුද්ධ විය හැක්කේ මේ රට සිංහල බෞද්ධ ගොවිගම සුළු පිරිසක් විසින් කොළඹ කේන්ද්‍ර කොට ගත් ක්‍රමයක් යටතේ ‘රිමෝට් කන්ට්‍රෝල්’ ක්‍රමයට පාලනය කළ යුතු යැයි සිතන, මෙරට සුළු ජාතීන් සිංහලයන්ට ප්‍රමුඛත්වය ලබාදී සුළු ජාතීන් දෙවනපෙළ පුරවැසියන් හැටියට සිටිය යුතුයැයි සිතන අතළොස්සකට පමණකි. අනෙක් සියළුදෙනාට බලය බෙදීම ගැන සංකල්පමීය වශයෙන් එකඟ විය හැකිය.

බලය බෙදීම 13වන සංශෝධනයට සීමාවූ කතිකාවක් නොවිය යුතුය. බලය බෙදීම 13වන සංශෝධනයට සීමා කිරීම තවත් කුහක (කුපාඩි) කමකි. මෙය අළුතින් කළ යුතු දෙයක් නොව දැනටමත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ කොටසකි. කළ යුත්තේ එය ක්‍රියාත්මක කිරීම විතරය. එය ක්‍රියාත්මක නොකරන්නේ නම් විධායකය නීතිවිරෝධී ලෙස හැසිරුණා වේ. මේ නිසා මේ ගැන කතා කිරීමට පවා දෙයක් නැත.

කන්කසන්තුරෙයිහි සුප්පයියාට සේම අඟුණකොළපැලැස්සේ සිරිපාලටද අම්පාරේ ෆාතිමාටද ප්‍රශ්න ඇත. ඒවා ඔවුන්ට පමණක් සීමාවූ ප්‍රශ්නද, ඔවුන් එක් කුලකයකට අයත් නිසා ඇතිවූ ප්‍රශ්නද යන්න නොව මෙහිදී වැදගත් වන්නේ ඔවුන්ට ප්‍රශ්න තිබේද නැත්ද යන්න පමණකි. මොවුන් තවදුරටත් කොළඹ කේන්ද්‍ර කොටගත් මධ්‍යගත පාලනයේ සිරකරුවන් බවට පත්විය යුතු නැත. බලය බෙදිය යුත්තේ එනිසාය.

රාජපස්ස ගොයියාගේ ළමා සොල්දාදුවෝ

පිරබාහරන් ගොයියාට සේම රාජපස්ස ගොයියාටත් ළමා සොල්දාදුවන් පිරිසක් සිටින බැව් මෑතක් වන තුරුම මා නොදැන සිටි කාරණයක් විය. ඒ බව දැන ගත්තේ බ්ලොග් ලිවීම පටන් ගත්තාට පසුය.

පිරබාහරන් ගොයියාගේ ළමා සොල්දාදුවෝ තුවක්කු අරගෙන යුද්ධයට යති. රාජපස්ස ගොයියාගේ ළමා සොල්දාදුවෝ කිසිම හිරිකිතයකින් තොරව ඔහු වෙනුවෙන් අන්තර්ජාලය ඔස්සේ කඩේ යති.

කොහේද මේ ළමා සොල්දාදුවන් හමු වන්නේ?

යන්න සිංහල බ්ලොග් කියවනයට!

වැටුප් නොලබා සිය කැමැත්තෙන්ම රාජපස්ස ආණ්ඩුවට ප්රශස්ති ගී ගයන්නන් මෙහි දක්නා ලැබෙන්නේ දුසිම් ගණනිනි. (ඊට එරෙහි මත දක්වන්නන්ද නැතුවා නොවේ. ඔවුන් ගැන පසුව ලියමි.)

Black July 1983 - Borella

රාජ්ය මාධ්ය ඔස්සේ අප අසන සියල්ල බ්ලොගවකාශයේ වමාරමින්රාජපස්ස ගොයියාට කොන්දේසි විරහිතව කඩේ යෑම දැන් සිංහල බ්ලොග් ලියන මල්ලිලාගේ අළුත්ම තරගය වී ඇත්තේය. මල්ලිලා කීවාට වයසින් අත දරුවන් එතන ඉන්නෙ කීප දෙනකු පමණකි. අනෙකුන් මානසික අත දරුවන්ය.

සාරාංශ කළහොත් ඔවුන්ගේ තර්ක මෙබඳුය. (ඒවායේ ඇලපිල්ලක හෝ වෙනසක් නැත!)

i. අපේ රටේ වාර්ගික ගැටළුවක් නැත. (හරියට එක කාලයක අපේ කවියන් සිරිලක ස්වාභාවික විපත් වලින් විනිර්මුක්ත පින් බිමක් කියා ලිව්වා වගේය. එකම ලොජික් එකය. )

ii. සිංහලයෝ ජාතිවාදීහු නොවෙති. වෙන එකක් තියා 1983දී කවුදෝ හඳුනා නොගත් පිරිසක් කොළඹ දෙමළුන්ට අරියාදු කළ විට ඔවුන් ඉන් බේරාගත්තේද සත් ගුණවත් කරුණාවන්ත සිංහල ජනතාවය.

iii. දෙමළු ජාතිවාදීහුය. (මින් එක බ්ලොග් ලියන්නකු කුඩා කළ යාපනයට ගිය විටක යාපනයේ හෝටලයක් ඔවුනට කෑම සැපයීම පිළිකෙව් කොට තිබේ. පර දෙමළුන් ජාතිවාදීන් කියන්නට මීට වඩා සාධක ඕනෑද?)

iv. මේ සිංහල බොදුනුවන්ගේ රටය. අන් හැම දෙනා (සිංහල කතෝලිකයන්ද ඇතුළුව ) එහි ජීවත් විය යුත්තේ සිංහල බොදුනුවන්ට ඕනෑ විදිහටය. (මීට සමාන තර්කයක් මා ආනන්දයේ උගන්නා කාලයේදී අත් විඳීමට ලැබිනි. ආනන්දයේ සියළුම සිසුන් බුදු මැදුරට ගොස් මල් පූජා කිරීම අනිවාර්ය විය. ඉස්ලාම් සිසුන් පවා එහි යායුතු විය. මීට හේතුව ලෙස දක්වන ලද්දේ ආනන්දය බොදු පාසලක් වීමය. මේ මෝඩ සිරිතෙන් කවරකුට හෝ ලාභයක් විනියි නොසිතමි.)

v. දෙමළ ජනතාවට කිසි ගැටළුවක් නැත. ඔවුන්ගේ ගැටළු සියල්ල 1948 සිට බලයට පත්වූ ආණ්ඩු විසින් සාධාරණ ලෙස විසඳා තිබේ. (පුදුමයකට මෙන් මේ බ්ලොග් කරුවන්ගෙන් වැඩි පිරිසකට අනුව 1948 සිට අප ආණ්ඩු කර ඇත්තේ රටේ පොදු යහපත තමන්ගේ තනි යහපත වෙනුවෙන් පාවදුන් හොර මුළකි. මේ හොරුන් රැළම රට වනසන අතර දෙමළුන්ට පමණක් සාධාරණය ඉටු කළේ කෙසේද යන පරස්පරයට ඔවුන්ට විසඳුමක් නැත.)

vi. අපෙ රටේ ඇති එකම පුරස්නය ළඟදී මෙහි ආ පර දෙමළු මේ තමන්ගේ බිම කියාගෙන ආයුධ අතට ගැනීමය. (මුන්ට තෝසෙ එකක් වඩෙයක් කාල ඉන්න බැරි හැටි! )

vii. ලංකාවේ වාර්ගික ගැටළුවක් නැති නිසා LTTE එක පරාජය කළ සැණින් සියලු ගැටළු මොහොතකින් විසඳේ.

viii. කොළඹ කේන්ද්ර කොට ගත් ඒකීය ආණ්ඩුවක් යටතේ රට පාලනය විය යුතුය.

ඉහත එක තර්කයක් හෝ ප්රශ්න කළහොත් ඒ ඩොලර් වලින් යැපෙන NGO කාරයෙකි. නැතිනම් කොටි හිතවාදියෙකි.(බුදු හාමුදුරුවන් කාලාම සුත්රය දේශනා කොට ඇත්තේ මෙබඳු අඳ බාලයන්ට විය නොහැකිය.)

මෙබඳු අන්තවාදී ජාතිවාදී ස්ථාවරයකට අපේ තරුණ පරම්පරාව පත්ව ඇත්තේ කවර නම් හේතුවක් නිසාද? කාගේ ඕනෑකමකට කෙරුණත් අවසානයේදී මරු දකින්නේ තමන්ගේම වයසේ සිංහල දෙමළ සහෝදර සහෝදරියන් පිරිසක් බව ඔවුන් මෙතරම් පහසුවෙන් අමතක කරන්නේ ඇයි? (පිරබාහරන් ගොය්යා සේම රාජපස්ස ගොයියාද තමන්ගේ දරුවන් යුද බිමට එවන්නේ නැත. අඩු තරමින් යුද්ධ කරන්නට අපට බණ කියන කොළඹ ආචාර්ය මහාචාර්යවරුන්වත් තමන්ගේ දරුවකු වැරදිලා වත් හමුදාවට බාර දෙන්නේ නැත. ඔවුන්ගේ ළමුන් ඕස්ට්රේලියාවේ සරසවි ජීවිත ගෙවද්දී යුද්ධයෙන් මිය යන්නේ අපෙ දුප්පත් දෙමාපියන්ගේ දරුවන්ය. )

මේ බ්ලොග් ලියන මල්ලිලාගෙන් වැඩි පිරිසක් අනුරාධපුරයෙන් හෝ පොළොන්නරුවට නුදුරු මනම්පිටිය පාළමින් හෝ එපිටට අඩියක් හෝ තබා ඇතැයි මම නොසිතමි. උතුරු නැඟෙනහිර ඔවුන්ට ආගන්තුකය. එහි වෙසෙන්නෝ ආගන්තුකයෝය. නැතිනම් සතුරෝය. (එක බ්ලොග් මල්ලියකුට අනුව සත්තුය ) මේ සතුරන් මැරිය යුතුය. මේ වෛරී චේතනාව උදේ හවස රූපවාහිනියෙන් හා ITN එකෙන් මනස විනාස කරමින් වපුරන ජාතිවාදී විසිරණයෙන් තවත් තීව්ර කරනු ලැබෙයි. වෙසක් පෝයට සිල් ගන්නා මේ මල්ලිලාම දෙමළුන්ගේ ලේ ඉල්ලන අන්තවාදීන් වන්නේ ඒ නිසාය.

Black July 1983 - Borella Bus Stand

මේ බ්ලොග්කරුවන් 1983ට පසු උපන් හෝ වැඩුණු පරම්පරාවට අයත්ය. 1983දී දකුණේ සමාජය තුළ දරුණු බෙදීමක් විය. ඉන් පෙර යම්තාක් මට්ටමකට හෝ සිංහලයන් සමඟ මිතුරුව දිවිගෙවූ කොළඹ දෙමළ ජනතාව 1983ට පසු ගුල් තුළ සැඟවෙන මීයන් පරිද්දෙන් සිය කැමැත්තෙන්ම හුදකලා වූහ. (1983ට පෙර දෙමළ දොස්තරවරුන්ගේ නම් සහිත පුවරු ඕනෑ තරම් කොළඹදී දැකිය හැකි විය. දැන් එබඳු පුවරුවක් බේතකටවත් සොයා ගන්නට බැරිය.) මෙසේ වීමේ මූලික හේතුව 1983 අප්රසන්න අත්දැකීම් මත තව දුරටත් දකුණේ ජනතාව ගැන පූර්ණ විශ්වාසයක් තැබීමට ඔවුන්ට නොහැකිවීමයි. අපේ සිංහල බ්ලොග් කරුවන් හැදී වැඩී ඇත්තේ මේ ජාතික වශයෙන් බෙදුණු සමාජය තුළ බව අප අමතක නොකළ යුතුය. (එහෙත් එය ජාතිවාදී වීමට නිදහසට කාරණයක් නොවේ.)

ඔවුන් අධ්යාපනයේදී ඒකභාෂික වීම සේම පැහැදිළි ලෙස දෙමළ සිසුන්ගෙන් වෙන්වීම තවදුරටත් ඔවුන්ගේ එක පාක්ෂික ජාතිවාදය කුළු ගන්වයි. පණ්ඩිතයන් සේ මෙසේ බ්ලොග් ලියන මේ මල්ලිලා වැඩි හරියකට ඇත්තේ සිංහල අධ්යාපනයක් පමණකි. ඔවුන්ගේ ඉංගිරිසි අධ්යාපනය විෂය කටයුතු වලට (බොහෝ විට පරිගණක අධ්යාපනයට ) සීමා වී ඇත. මේ රටේ ආණ්ඩු විසින් (UNP ආණ්ඩුද ඇතුළත්ව ) අන්තනෝමතික ලෙස අධ්යාපනය සියතට ගෙන තමන් රිසි දේ පමණක් විද්යාර්ථීන්ට පෙවීමේ උත්සාහයට වන්දි ගෙවීමට සිදුව ඇත්තේ මේ බ්ලොග් ලියන මල්ලිලාටය. ඔවුහු බ්ලොග් ලිවීම දනිති. එහෙත් එකම රටේ වෙසෙන වෙනත් ජන කොට්ඨශයක ඇසින් ලොව දැකීමට ඔවුනට අවබෝධයක් නොමැත. ඔවුන්ගේ ඇස් ඒකභාෂික අධ්යාපනයෙන් වසා ඇත. කන් වෙන කිසිවක් නොඇසෙන පරිදි ඒක පාක්ෂික ඉතිහාසයකින් අගුලු දමා තිබේ. හැම ළිං මැඬියකුට සේම ඔවුන්ටද ළිඳ වූකලී ලෝකයයි.

මේ තනි ඇසින් ලොව දැකීම උතුරේද මෙසේම හෝ මීට වඩා දරුණු ආකාරයකින් සිදුවේ. 1983ට පසුව උතුරේ උපන් දෙමළ දරුවකුට සිංහලයකු යනු බෝම්බයක් එක අතකින් ගෙන තමන් මරන්නට එන රකුසෙකි.

සිංහල හා දෙමළ තරුණයන් අතර මේ අන්යොන්ය අවබෝධය දුරු නොකොට යුද කාමයෙන් මත්වී සියල්ල තුවක්කුවෙන් විසඳීමට තැත් කරන්නෝ කිසි කලෙක සාමයක් නොදකින්නෝය.

මේ සරල කරුණු කීපය කෙටියෙන් දක්වන්නේ කමෙන්ට්ස් ලෙස කුණුහරුප අසා ගන්නා ආසාවෙන් නොවේ. (කුණුහරුප දැන් මහින්ද චින්තනයේ කොටසක් හැටියට බ්ලොගීකරණය වී ඇත.) කාගෙ කාගෙත් කිල්ලෝටවල හුණු ඇති බව පෙන්නා දෙන්නටය.

1). සිංහල – දෙමළ භේදය අපේ දේශපාලනය තුළ 1920 පමණ සිට තිබුණත් එය ලේ හැලීමක් බවට පළමු වරට වර්ධනය කරන ලද්දේ දෙමළුන් නොව සිංහලයන්ය. ඒ 1956 දී සාමකාමී රැලියකට පහරදීමෙන් සහ 1958 දී එය දෙමළුන්ට පහර දෙන හා මරා දමන ජාතිවාදී කෝලාහලයක් බවට පත් කිරීමෙනි.

2).1948 අප නිදහස ලබන විට යාපනය ලංකාවේ දෙවන ප්රධාන නගරය විය. එහෙත් නිදහසින් පසු 1970 තරම වන තුරුම යාපනය හෝ උතුරු නැඟෙනහිර පළාත් වල ආර්ථිකය නැංවීමෙහිලා රජය මඟින් කෙරුණෙ අතිශය සුළු කාර්ය භාරයකි. ආචාර්ය එන්. එම්. පෙරේරා යාපනය හැඳින්වූයේ ‘මනි ඔර්ඩර් ආර්ථිකයක්’ හැටියටය. යාපනයේ ජනතාව යැපුණේ ඔවුන්ගේ නෑයින් කොළඹ සේවය කොට මාසය අන්තිමට මනි ඔර්ඩර් මඟින් යැවූ මුදල් වලිනි. යාපනය මූලික උතුරු නැඟෙනහිර ආර්ථික වශයෙන් කොන් කිරීම ජන වාර්ගික අර්බුදයේ ආරම්භයයි.

3). 1956 දී මෝඩ ලෙස සිංහල පමණක් රාජ්ය භාෂාව කිරීම නිසා සිංහල නොදත් ඉතා විශාල පිරිසකට රජය සමඟ කටයුතු කිරීම පමණක් නොව රාජ්ය අංශයේ රැකියාවක් ලබා ගැනීම පවා අසීරු විය.

4). 1970 දශකය මැද යාපනයේ දෙමළ තරුණයන් ආයුධ අතට ගැනීමට ආසන්නම හේතුව වූයේ 1974 දී යාපනයේ දෙමළ සම්මේලනයේදී පොලිසිය වෙඩි තැබීමෙන් දෙමළ 9 දෙනෙක් මිය යාමය. දොරේඅප්පා ඝාතනය කරන ලද්දේ මීට ප්රතිචාර වශයෙනි. වෙනත් විදියකට කිව්වොත් ප්රභාකරන්ලාට වේදිකාව සපයා දුන්නේ අපේම මෝඩ ආණ්ඩුවයි. (දොරේඅප්පා ඝාතනය ගැන කථා කරන මේ මල්ලිලා ඊට පූර්වගාමී වූ මේ ඓතිහාසික මරණ 9 ගැන කතා නොකරන්නේ ඇයි? නොදන්නා කමමද?)

5). 1948 සිට අද දක්වාම උතුරු නැගෙනහිර දෙමළ ජනතාව නියෝජනය කළ ඇමතිවරු සිට ඇත්තේ පහකට අඩු සංඛ්යාවකි. දෙමළ කතා කිරීමට පවා නොදත් කදිරගාමර් දෙමළ ජනතාව නියෝජනය කළේ නැත. ආණ්ඩුව අනුන්ගේ බව උතුරු නැගෙනහිර දෙමලුන්ට සිතීම අරුමයක්ද?

මේ කරුණු දක්වන ලද්දේ අර්බූදයේ සියළු වගකීම සිංහලයන් මත පැවරීමේ අරමුණින් නොව, අර්බූදයට දෙමළ සිංහල දෙපාර්ශවයේම දායකත්වය ලැබී ඇති බව පෙන්නා දීමට පමණි. තනි අතකින් අත්පුඩි ගැසිය නොහැක.

ලොව කිසිදු ජාතියක් අනෙකුන්ට වඩා අඩු හෝ වැඩි ලෙස ජාතිවාදී නැත. ඔවුන් ජාතිවාදයට දක්කන්නේ ඔවුනට සමාජයේ විඳීමට සිදුවන අසීරුතාය.

ඒක පාක්ෂික නොවී අනෙකාගෙ ඇසිනුත් ප්රශ්නය දැකීමට සාධාරණ වන්න.

The illusion of ‘victory’

LITTLE is known for certain about the fighting under way in northern Sri Lanka. The belligerents—the Sri Lankan army and the rebel Liberation Tigers of Tamil Eelam—issue contradictory claims, and the area is closed to independent observers. Three things, however, seem clear. The 25-year-old war, in which the Tigers have been seeking an independent homeland in the north and east for Sri Lanka’s Tamil minority, is in an especially grim and bloody phase, made worse by the monsoon rains. Second, the fighting is causing human suffering on an enormous scale, with more than 200,000 people displaced and living in dangerous, miserable conditions. Third, the Sri Lankan army is on the offensive, and believes a victory is in its grasp. Any such victory, however, will be hollow without a political settlement; and sadly there is little sign the government is sincere about pursuing one.

By mid-week the army claimed to be closing in on three fronts on the Tigers’ headquarters at Kilinochchi. Its spokesman said soldiers were in the outskirts of the town, whose fall was imminent. That would be a big symbolic victory, to add to a series of strategic gains made in recent weeks. It would boost the government’s standing among its main supporters, from the ethnic-Sinhala majority in the south. But it would not end the war; still less resolve the conflict that fuels it.

Few neutrals could regret the defeat of the Tigers and their brutal leader, Velupillai Prabhakaran. Pioneers of suicide-bombings, they have an appalling record of terrorism, assassination, extortion, kidnapping and the conscription of children as soldiers. They have been especially vindictive towards those Tamils who have refused to toe their line. But partly for that reason, they have succeeded in dominating ethnic-Tamil politics. Rather than cheer a government victory over the Tigers, many Tamils would mourn what they would see as a defeat for their hopes of a fair deal in the Sri Lankan polity.

The awfulness of the Tigers has enabled the government to present the war as a fight against the scourge of terrorism that must first be eliminated before a political solution can be contemplated. In this, it has in effect ditched all three parts of a long-held consensus about the conflict: that there can be no purely military solution; that a political solution must cover both the north and the east; and that it must go beyond the limits of Sri Lanka’s existing “unitary” constitution.

Yet all three elements remain true. Lasting peace depends on a durable settlement in the east, now under the sway of a breakaway faction of the Tigers that joined the government side and won elections. And without significant devolution to the Tamil-majority areas—beyond that envisaged in the present constitution—it is hard to see how the aspirations of even moderate, Tiger-hating Tamils can be met. The government of President Mahinda Rajapaksa has hinted it is prepared to go beyond the bounds of the constitution to offer Tamils the hope of a workable deal. It is time for more than hints. What are needed are clear signs that its aim is not victory, but peace.

The Economist, Nov, 27 2008

http://www.economist.com/opinion/displayStory.cfm?story_id=12689718

Is ICTA taking ‘gode kollas’ (village kids) for a ride?

Continues the debate that begun in the aftermath of Sinhala Fire Fox software release. It has taken a new turn after ‘Amu Miris’ – a new Sinhala language blogger questioned whether it is a shrewd move by ICTA to block rural kids reaching for whatever little opportunities they have in the software job market.

Given the history, this is a valid question.

When British left us in 1948, they have left a world renowned education system. We were the envy of our Asian neighbours. Our system attracted foreign students like a magnet. It was S W R D Bandaranaike who started the nose drive with his ‘Sinhala Only’ mantra. (Contrary to the common belief, Dr. C. W. W. Kannangara never tampered with the English education system. His Central colleges were of English medium.)

S W R D’s beloved widow Sirima completed the damage. Step by step her ‘Education advisors’ ruined the system – in style. Teaching English was limited and the quality was badly dropped. Somebody even with a Credit pass for English in G C E O/Ls could not compile a simple report.

Now university education system is in such a dilapidated state that those who pass out are simply unemployable (except with few exceptions). Public sector will not touch them with a barge pole. They can only aim for the poorly paid jobs in public sector, many of them created not out of necessity, but for creating vote banks for SLFP.

Will Sinhalised Firefox be any use to these children?

See the other side. What about the children of those who advocated ‘Sinhala only’ education? Did the three children of Bandaranaike’s Sunetra, Chandrika and Anura go through the vernacular education system? If not them, at least the next generation (Yasodara and Vimukthi) ever studied in Sinhala?

No. While our ‘gode kollaas’ (village kids) were forced to learn only in Sinhala, those ‘baby hamus’ always learnt in English whether here or abroad and gained internationally accepted qualifications.

Will this be a repetition of history?

An interesting comment in Amumuris’ blog is from a guy called Aravinda (from whom I have borrowed the term ‘gode kollas’). Let me reproduce it fully below:

Late Prof. V.K. Samaranayake is said to be the person who ‘invented’ and ‘promoted’ Sinhala usage in computers. But he never encouraged his sons to learn IT in Sinhala. Instead he gave them a good English education sending them abroad. Today one of his sons works for Oracle and the other for Google. They don’t work in Sinhala.

Similarly, any of those who promote ‘Sinhala usage’ in computers do not let their children use it. Ask Wasantha Deshapriya, Shahani Weerawarna or Gihan Dias in what language they teach computers to their children.

I think this is a question the senior officers at ICTA should respond. (If they want, here is the space) Given a choice which language they prefer in case of their own children? Will they let their children using Sinhalised software Sinhala, knowing well that will offer virtually no job opportunities? (Will Virtusa ever hire anybody who can use only a Sinhalised version of Dot Net?) Or do they want their children learn in English? If they prefer software applications in English for their children they are not different from Bandaranaikes.

Let me ask this. Who are the intended users of Sinhalised software? Surely they do not need Sinhalised software at Royal, Ananda, Vishaka, St Peters or Trinity. So they are they for the ‘gode kollas’ in some Nenasala in a remote village. What sort of jobs ICTA think will be available for the ‘gode kollas’ who know only using a software application in Sinhala? Will private sector ever absorb them? Or will private sector will be more interested in those who know the use of same software in English?

My personal opinion is our ‘gode kollas’ today are much more intelligent to be fooled by ICTA. They are not ready to be a part of a political experiment that finally will bring only short term gains for Rajapakse regime. Asking ICTA to fly a kite they will continue using software versions in English. (In fact, ICTA can survey and see how many of Sri Lankan users will be using the Sinhalised Firefox within few months time. I will be surprised if more than hundred users continue to use it.)

Promoting Open Source is good, but this is not the way to do it. If ICTA wants Open Source software promoted all it has to do it to order government organizations not to buy pirated software. Having no choice everybody will turn to Open Source. If they do not want to try it in government, they can always try in schools.

However, please do not ruin the little opportunities village kids have in placing themselves in software firms by teaching them software applications in Sinhala (or Tamil). That is the worst you can do to them. Let them learn in English. Please do not do the same mistakes Bandaranaikes did.