Why I blame Sirasa/Maharaja.

Everyone else blames Merv the perv for the recent Dawson Street incident. I blame Sirasa/Maharaja.

Not that I approve Merv’s dirty job. We know him. I wonder whether this Rastapopoulos ever did an honorable thing in his life. Why mince words condemning him when that makes no difference? Why upset the master by complaining about his ‘above the punishment’ favorite? Let him appoint another ‘special inquiry’ and then go to hell. Should I care?

Instead I blame Sirasa/Maharaja. Not that I have scores to settle. On the contrary, I am an ardent fan of Sirasa. When the vandals smashed its ultra modern studio at Depanama, I created the FaceBook group “Sirasa we are with you, whatever happens”. I have friends at all layers at Maharaja, from top to bottom. From very top to very bottom. One former Maharaja driver now drives me home everyday. The short address book in my mobile starts with a Sirasa employee (Asoka) and ends with a Sirasa employee. (Yasarath). Period.

I blame Sirasa/Maharaja because I believe they still can and should learn. I know its long term objective is to be the best broadcaster in South Asia. An ambitious dream. Still I like to see them achieving it. Any distractions, naturally upset me.
Sirasa/MTV/Shakthi’s achievements within a short period of their existence are momentous. Kingsley redefined radio when it was almost dead. Buddhika turned a new page in political debates. Sirasa news team was always the first in delivery, and when they weren’t CID questioned why. Nilendra created the icons of Shihan Mihiranga and the rest of the super stars. Within just four days of tsunami, Sirasa even beat the government by collecting enough relief material to fill twenty trucks. I can go on, but will stop there.

The sad truth is despite all this, Sirasa faces a serious credibility issue. Sadder that it got into this mess by being independent. But let us face the reality. When the society moves with the singular objective of destroying the terrorist menace of three long decades, any slight distraction is taken with fury. Sirasa/Maharaja paid enough I guess, before realising its mistake. Not that I loved to see the only independent channel being another trumpet for the state. But these are small prices to be paid for a serious long term goal.

Sad that Sirasa/Maharaja had to lock horns with Merv too. In retrospective I see all pre planned. Merv, who could not get even 2,000 votes representing one of the biggest electorate, wanted publicity. He might have preferred good publicity, but even bad publicity is never too bad for a politician. Sirasa News team fell for the trap. It was the vehicle Merv used for creating his image. This totally unnecessary tussle did nothing good to Sirasa. In fact it did irreparable damage.

Few months before its Depanama studios were demolished I suggested Sirasa/Maharaja should try an image rebuilding exercise. I gave even a vague guideline. (Frankly, I never thought things were that bad.) I was listened to but no serious action was taken. I don’t say an image rebuilding would have prevented the attack, but at least Sirasa would have received public sympathy. It wasn’t just Sinhalese extremists complained Sirasa burned their own studio to claim insurance.

Now to Akon. I do not know who initiated, but Maharaja Management to was naïve to endorse the event. I am no pop music fan and I don’t know him from Adam. I have never heard him sing. Still I know bringing him to Sri Lanka is plain stupid. Whether we like it or not ours is a predominantly Sinhalese Buddhist, xenophobic society. It is easy to provoke this society. Merv the perv knows that. It just needs a spark to create a bushfire. I am baffled that Sirasa/Maharaja management never thought about the possibility of a backfire. Can they so easily forget the Shahrukh Khan incident?

Mr.Rajamahendran is one of the nicest men I have ever met in my life. He is a professional with several decades of business experience, but never having been part of the Sinhalese Buddhist society he may find it difficult to understand how narrowly and stupidly it sometimes behaves. Post 2003 era is so unpredictable, that things often surprises even me.

Sirasa/Management should have been educated about these pit falls. I am sure Maharaja has enough middle managers capable of doing this. Sadly I do not see that happening.

I still say Sirasa/Maharaja needs a serious image rebuilding exercise. Sirasa/Maharaja needs to win the trust of the majority Sinhalese Buddhists. That will not happen just by employing 99% Sinhalese. The majority should see Sirasa/Maharaja as a friend not foe. This does not mean they have act like extremists. Understanding what masses and offering them few of their choices is more than enough. There is no need to air eulogies six times a day. Adding few carefully planned serious cultural programs would do. They need to win the respect of the viewers to the extent the latter see the value of safeguarding the channel. Otherwise they will not make a voice even Merv brought down the building flat.

I love to see the day Sirasa becomes the best broadcaster in South Asia. Maharaja should focus on this long term business priority instead of fighting with petty politicians on petty issues.

___________________________________________________________________________
(NB: I use the term ‘Sirasa’ as it is closer to my heart, but I mean the gamut of brands Maharaja/MBC/MTV/Shakthi.)

Why Tamils should vote for Sarath Fonseka in the Presidential Election

“Given the depth of Tamil feeling – and bitterness – about the treatment of Tamil civilians by the security forces, particularly, though not only, in the endgame of the war, do you really think an army general can represent Tamils as well as Sinhalese and do you think they will trust him?”

The question was from a Face Book friend. Instead of an individual reply, let me take the issue in open. She may not be the only skeptic.

On the face of it, I partially agree with her. Large number of Tamils might be still feeling bitter about General Sarath Fonseka’s role in the war – between rebels and the state to many, but between Sinhalese and Tamils to few.

However, it was not the only war Sarath Fonseka fought. He was a senior officer in 1988/9 too and certainly fought for the interests of the state against the rebels – JVP and Sinhalese. He was a soldier. His duty was not to question why, but to do and die. The decisions to fight, as we know well, were of politicians. Soldiers do not select their opponents. They fight against the enemies of the state; be that Sinhalese, Tamils or Muslims. (I am not giving excuses, this is the harsh reality)

Why nobody asks how many Sinhalese killed by Sarath Fonseka’s boys in 1988/9? Because we know the soldiers don’t see them as Sinhalese. Soldiers are not given a choice to sympathise with their cause. Had one of his daughters taken arms against the state, Sarath Fonseka would have fought with her too. He was a soldier.

Operations issues, no doubt were concerns. How did Sri Lanka Army, with Sarath Fonseka as its head treated Tamil civilians? Was it as bad as portrayed by the Diaspora Tamil community?

Let us discuss that, but more important things first.

I see five and only five options available for the Tamils of Sri Lanka in the forthcoming Presidential election.

a) Vote for Sarath Fonseka

b) Vote for Mahinda Rajapaksha

c) Vote for the Tamil candidate

d) Vote for anyone among the rest (eg. left candidates who did raise a voice for Tamil rights)

e) Refrain from voting

Let us see the possible outcome of each; bottoms up.

OPTION 1: REFRAIN FROM VOTING

This was what the ‘Jaffna Tamils’ (A bit inaccurate term to refer Tamils from the Northern province) did in 2005. Even without LTTE influence, most had reasons to boycott elections. With LTTE reluctant to resume peace talks, a vote for Ranil Wickremasinghe did not necessarily bring a new hope; from their perspective.

Now, the environment is different. LTTE is history. We are back to near normalcy. Jaffna Tamils get an opportunity to freely exercise their votes for the first time after 1982. (Just assume Rajapaksa boys do not play any dirty games on January 26) They have all the right to abstain, but why? That will not serve any useful purpose, unless if one prefers anarchy.

OPTION 2: VOTE FOR ANYONE AMONG THE REST

Hardly makes sense. None of them will get enough to be seen as a protest vote. Voting Wickramabahu Karunaratne, Siritunga Jayasuriya or Wije Dias to show gratitude is fine, (These are three rare Sinhalese who fought for Tamil rights throughout their lives.) but after two weeks nobody will remember their votes. (Less than 0.1% anyway)If protest is what you want, make sure that is seen.

OPTION 3: VOTE FOR THE TAMIL CANDIDATE

Why should Tamils vote for a Sinhalese when there is a Tamil candidate?

Let me tell why. Even if the entire Tamil population votes for Sivajilingam he will get not more than 10-15%. (This is highly unlikely; More than 90% Colombo Tamils back UNP. Even without Thonda, sizable percentage of ‘Indian’ or ‘Upcountry’ Tamils too will follow suit.) So what? It will not make him the President. Doing so will surely show the Tamils’ strength but for what? Isn’t this the time to think as Sri Lankans? Isn’t this the time to vote on larger political issues rather than on ethnicity?

By the way, Tamil National Alliance (TNA), the largest ‘Tamil’ party has not endorsed the candidacy of their former colleague. Instead they have decided to support Sarath Fonseka. Nobody calls that a perfect choice; just the best among the available.

In the Presidential Election of 1982, the only one so far to have a serious Tamil candidate, G.G. Ponnambalam Jnr. (Kumar) got only 40% (87,263 votes) from Jaffna district while the SLFP candidate Hector Kobbekaduwa was not too behind. (35% and 77,300 votes) Why Jaffna Tamils voted Kobbekaduwa, whom they have hardly heard about? It could have been partially a protest vote, but more importantly a reflection Jaffna Tamils did well under the control regime of Sirima Bandaranaike. They vote on issues, not on people or ethnicity.

That is what we need. Tamils should think themselves more as Sri Lankans and vote on principles rather than ethnicity. Who will address their day to day problems? (We have come a long way since the ‘Sinhalese’ governments could ignore their pressing issues like they did in 1970s.) In terms of economy and rights Sarath Fonseka certainly offers a better package to Tamils than anyone else in the list.

OPTION 4: VOTE FOR MAHINDA RAJAPAKSA

This sounds more like a joke. Why should a Tamil vote for Rajapaksa? Or, for that matter why should anyone vote for this opportunistic would be dictator whose only interest is himself and family? Do we want a Zimbabwe here? Can any self respecting individual endorse the re-election of this Idi Amin who shamelessly violated the human rights? Have we forgotten white vans? Have we forgotten Karuna hijacking Colombo Tamils for ‘kappam’?

Rajapaksa is also the candidate of the extreme Sinhalese – the Jathika Hela Urumaya types, who think the land belongs only to Sinhalese Buddhists and everyone else (including Sinhalese Catholics) live as second class citizens. He doesn’t even represent the moderate Sinhalese. Why should anyone expect him to represent Tamils?

Sarath Fonseka, on the other hand is the only candidate that represent the minorities. See the people who stand with him. We still have a long way to go to win an acceptable political solution to ethnic issue and Tamil grievances, but that will happen only if Sarath Fonseka comes into power. Otherwise the road will be closed forever.

OPTION 5: VOTE FOR SARATH FONSEKA

I already gave TEN reasons why anybody should vote for Sarath Fonseka. I reproduce five below in summary format. The full list is at http://bandaragama.wordpress.com/2009/12/21/2564.

1. HE IS CLEVER: Sarath Fonseka started at the lowest ranks of the army and rose to the very top. Then he ended a 30 year long ‘unending’ war. Need I say more?

2. HE IS HONEST: Having led the army when it did procurements of unprecedented levels, Sarath Fonseka could have made fortunes for seven more generations, even with 1% cuts. He did not. All he owned at retirement were a 15 perch land at Bokundara, Piliyandala with a house – that cost LKR 1.2 million for construction, a Mercedes Benz, and LKR 641,000 in bank. His wife has bank balances of LKR 23,307 and USD 2,952 and jewelry worth a little more than LKR 1.6 million.

3. HE INTENTIONS ARE NOT TO SERVE HIS FAMILY: Let us not kid ourselves. Why Rajapaksa wants power? To make his family grew further – bigger and more powerful. Perhaps he wants to make his family the richest in South Asia. Aren’t we tired of this kind of petty politics? Isn’t this the time to give a chance for somebody who thinks about the country before himself?

4. HE REPRESENTS A NATION, NOT A SINGLE RACE: Can Rajapaksa ever say he represents Tamils, or in that case even Muslims? Rajapaksa’s JHU supported Peoples’ Alliance represents only the extreme Sinhala Buddhists – not even moderate Sinhalese. On the contrary, Sarath Fonseka’s United National Front, true to its name, represents all ethnic communities at the top level. He will be the only leader capable of uniting this divided land.

5. HE IS ABOVE POLITICS: Unlike Rajapaksa, who is still very much within the political game (and thus not approved by nearly half of the country) Sarath Fonseka is above politics. He is not a candidate of this part or that party. He will unite the entire nation under a single flag.

Finally, the bitterness Tamils having with Sri Lanka Army. Whatever they are irrespective whether they are true or not, I frankly think this is the time to bury the hatchet and forget differences. We all should think as a nation. True, Sarath Fonseka, just like Rajapaksa, primarily represent Sinhalese. Yet, given his team I firmly believe he will do more for Tamils interests than Rajapaksa. What matters is future and not past. Sorry for being blunt.

SARATH FONSEKA IS THE FUTURE OF SRI LANKA NATION. I AM SURE YOU ALL WILL AGREE.

අපේ මහරජා, ගුණකඳ වනමු සිරි සොඳා!!

අපූරු වැඩක් නෙවැ! දැන් බලාගෙන යනකොට සියල්ල සිදුවී ඇත්තේ මෙසේය!

1. වේලුපිල්ලෙයි ප්‍රභාකරන්ගේ LTTEය පැරදවිය හැකි බව නියත වශයෙන් දැන, යුද සංග්‍රාමයන් පිළිබඳව මළපොතේ අකුරක්වත් නොදැන පවා LTTEයට එරෙහිව කෙරෙන යුද හමුදා, නාවුක හමුදා, ගුවන් හමුදා ප්‍රහාර සියල්ලක් කම්පියුටරයක් මෙන් සැලසුම් කළේ කවුරුද?

අපේ සත්වැනි මහින්ද මහරාජෝත්තමයානන් වහන්සේය! (උන්නැහේ සුපිරි කම්පියුටරයක් නෙවැ! කොහොමද ටිකිරි මොළේ?)

2. වසර තිහක් තිස්සේ විවිධ යුද හමුදාපතිවරුන් යටතේ LTTEයෙන් ලද පරාජයන් සතයකට මායිම් නොකරමින්, හරිහැටි යුද්ධ කිරීම තුළින් යුද්ධය ජයගත හැකිය යන විශ්වාසය හමුදා භටයින්ගේ සිත් තුළට කාවද්දමින් හමුදා භටයින්ගේ චිත්ත ධෛර්යය නැංවූයේ කවුරුද?

අපේ සත්වැනි මහින්ද මහරාජෝත්තමයානන් වහන්සේය! (යුද්ධ කරලම තියෙයි එතුමා නොහිටියනං!)

3. LTTEයේ මරාගෙන මැරෙන කොටි කෙල්ලකගේ බෝම්බයකින් මාරාන්තික තුවාල ලබා, ඒ මත දමා සේවයෙන් විශ්‍රාම ගැනීමට හොඳින්ම හැකියාව තිබියදී, රට වෙනුවෙන් තමන්ගෙන් ඉටුවිය යුතු සේවය නොපිරිහෙළා ඉටු කරමින් වීරෝදාර ලෙස හමුදාව ජයග්‍රහණය කරා ඉදිරියට ගෙනගියේ කවුරුද?

අපේ සත්වැනි මහින්ද මහරාජෝත්තමයානන් වහන්සේය! (අනේ, අපි නොදන්නවයැ!)

4. අවවාදයෙන් නොව ආදර්ශයෙන් නායකත්වය සපයමින් , දැඩි ස්වයං විනයක් පවත්වා ගැනීම තුළින්, ලෝකයේ හොඳම හමුදා හා සංසන්දනය කළ හැකි ආකාරයේ විනය ගරුක හා කාර්යශූර යුද හමුදාවක් ගොඩ නැංවූයේ කවුරුද?

අපේ සත්වැනි මහින්ද මහරාජෝත්තමයානන් වහන්සේය! (නාවුක හමුදාවට දානවය කියල පොතක් දාල පුතාව හොර පාරෙන් රට යැව්වෙ නං වෙන රටක ජනාධිපති කෙනෙක්.)

5. කොළඹ සීත කාමරයක සිට නොව, උතුරු නැඟෙනහිර රණබිමේ අව් වැසි, සුළං පීඩා විඳිමින්, කවර මොහොතේ මරණය තමන් කරා පැමිණෙන්නේදැයි නොදැන, රට වෙනුවෙන් තම ජීවිතය පරදුවට තබා සටන් වැදුණේ කවුරුද?

අපේ සත්වැනි මහින්ද මහරාජෝත්තමයානන් වහන්සේය! (බලන්නකො අර සාටකේ ඔළුවෙ ඔතාගෙන, සරමත් උස්සගෙන, අගල්වල බැහැල යන ලස්සන තුවක්කුවත් කරේ තියාගෙන! මොන තරම් ධෛර්‍ය සම්පන්න සෙබළෙක්ද?)

6. ප්‍රභාකරන්ගේ හමුදාවන් ප්‍රති ප්‍රහාර එල්ල කරද්දී ඒ වෙඩි හඬ මැදින් ජීවිතය පිළිබඳ සියළු ආශා අතහැර, ගිණි අවිය පමණක් ආරක්ෂාවට අත ඇතිව, බඩ ගාමින් නිර්භයව ඉදිරියට ඇදුණේ කවුරුද?

අපේ සත්වැනි මහින්ද මහරාජෝත්තමයානන් වහන්සේය! (කොච්චර කැපවීම තියෙන්න ඕනැද ඒකට?)

7. පැරදවිය නොහැකි යැයි පූර්ව විශ්වාසයක් වූ ප්‍රභාකරන්ගේ හමුදාව හා නිර්භයව ගැටෙමින්, ඒ සුණු විසුණු කරලමින් අවසානයේ ද්වන්දව සටනකින් ප්‍රභාකරන් පරාජය කළ, තමන්ම හෙන්චයියන් ලවා කාඩ්බෝර්ඩ් කටවුට් ගහගන්නා බොරු වීරයින් මැද, රට එක්සේසත් කිරීමට මුල් වූ සැබෑ වීරයා කවුරුද?

අපේ සත්වැනි මහින්ද මහරාජෝත්තමයානන් වහන්සේය! (හික්. හික්. කටවුට් ගැහුවෙ ප්‍රේමදාසනෙ!)

අනේ මගෙ කට. මොකට කියනවද?

(ඉලෙක්ට්‍රොනික තැපෑල මාර්ගයෙන් සංසරණයවන පණිවිඩයකි. කර්තෘ අඥාතය.)

ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකාට ‘ඕඩර්’ දෙන්නට නිමල් වෙල්ගමට ඇති අයිතිය කුමක්ද?

ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා - යුගයේ අභියෝගය පිළි ගැනීමට සූදානම්ව

”රජුට ද්‍රෝහී වුවද රටට ද්‍රෝහී නොවනු” (දිවයින කතුවැකිය – නොවැම්බර් 04, 2009)

මේ අණ කිරීමකි. විධානයකි. නැතිනම් ඕඩරයකි. ‘ආදායකයාගේ ගිණුමට රුපියල් පන්දහසක් ගෙවනු’ වැනිම වූ ඕඩරයකි. ඕඩරය කරනු ලබන්නේ (නමින් කියා නැතද) අපේ රටේ ආරක්ෂක හමුදා ප්‍රධානි, හිටපු හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකාටය. කියන්නේ ඇමරිකානු බලධරයන් සමඟ කතා නොකරන ලෙස විය හැකිය. (පළ කෙරුණු දිනය අනුව මෙය ලියැවෙන්නේ ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා මහතා ඇමෙරිකාවෙන් පිටත්වීමට මත්තෙනි.) තම බත් බැලයන් ලවා ලියවාගෙන දිවයින නැමැති තම ජාතිවාදී පඩංගුව මාර්ගයෙන් මේ විධානය කරනු ලබන්නේ උපාලි විජේවර්ධන අතුරුදන් වූවායින් පසුව ඔහුගේ වැන්දඹුව විවාහ කොටගෙන විජේවර්ධන විසින් ගොඩ නැඟූ ව්‍යාපාර ජාලයට, ඉත්තෑවාගේ ගෙට කබල්ලෑවා රිංගා ගත්තාක් සේ රිංගාගෙන තමන් ලොකු මිනිහෙකැයි සිතා ඉන්නා නිමල් වෙල්ගමය.

මේ නිර්ලජ්ජිත ක්‍රියාව මාර්ගයෙන් නිමල් වෙල්ගම තමාගේ හා තම ස්වාමියාගේ සෙළුව කිහිප ආකාරයකින් ප්‍රකාශ කරයි. පළමුව ඔහු මෙරට රජෙක් විසින් ආණ්ඩු කරන්නේයයි සිතයි. මහ රජාණන්ගේ සුවච කීකරු බලු ගැත්තන් වන නිමල් වෙල්ගම වැන්නන්ට කොයිතරම් සුවදායී හැඟීමක් වුවද සිංහලේ අවසාන රජු ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ මැරී ගොස් දැන් බොහෝ කල්ය. නිමල් වෙල්ගමලා පිළි ගැනීමට අකැමැති වුවද දැන් මෙරට ඇත්තේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යයකි. තමන් දේශයේ රජයැයි සිතා සිටින මෝඩයින් කතිර පහරින් ගෙදර යවන්නට නොපැකිළෙන ජනතාවක් ඇති ප්‍රජාතන්ත්‍රීය රාජ්‍යයකි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යයක බලයේ පවත්නා ආණ්ඩුව සමඟ එකඟ වීමට හෝ නොවීමට ජනතාවට පූර්ණ අයිතියක් ඇත. එය ඔවුන්ගෙන් උදුරාගත හැකි නොවේ. රජුට ද්‍රෝහීවීම ගැන නිමල් වෙල්ගමලා බයිලා කියන්නේ රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිගැනීමට ඇති නොකැමැත්ත නිසාය. හෙට තමන්ගේ මහලොකු රජා ජනතා ඡන්දයෙන් පරාජය වී ගෙදර යා හැකිය යන භයානක සිතිවිල්ල ඔහු සිත පෙළනවා විය හැකිය. තම පුවත්පත් මාර්ගයෙන් ජනතාව මුළාකොට, බිය ගන්වා රජුට එරෙහිව වචනයක් හෝ දෙඩීම මහා අපරාධයකැයි යන සිතිවිල්ල පැතිරවීමට ඔහු උත්සුක වන්නේ එනිසා විය හැකිය.

දෙවනුව රටේ ආරක්ෂක හමුදා ප්‍රධානියාට මෙසේ විධාන කරන්නට නිමල් වෙල්ගමට ඇති අයිතිය කුමක්ද? මෙරට LTTE ත්‍රස්තවාදයෙන් නිදහස් කරන ලද්දේ ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා මහතාගේ නායකත්වයෙන් යුතු යුද හමුදාවය. නිමල් වෙල්ගම හා ඔහුගේ අතවැස්සන් එකල කළේ යුද්ධය හා දේශප්‍රේමය වවාගෙන කෑම තුළින් තම ජාතිවාදී පුවත්පත් (දිවයින හා The Island) විකිණා ගැනීමය. යුද්ධයෙන් සදාචාරාත්මක නොවන ලෙස විශාල ආර්ථික ප්‍රතිලාභයක් ලද මේ පත්තර මුදලාලි දැන් ඒ යුද්ධයේම නියමුවන්ට පල් පාට් දාන්නට පටන් ගෙන ඇත්තේය. ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා මහතා නොවන්නට තමන් හා තම පත්තර කොම්පැණියද ඒ යුද්ධයේම කොටසක්ව නැති භංගව යන්නට ඉඩ තිබුණු බව මේ මිනිසා විසින් මෙතෙක් පහසුවෙන් අමතක කරන ලද්දේද?

තෙවනුව නිමල් වෙල්ගම කිසිම හිරිකිතයක් නැතිව දේශපාලන විචාරකයින් විසින් කුණු මාළු කෑල්ලක් ලෙසින් ඉවත දැමිය යුතුය සිතන විධායක බලය වෙනුවෙන් පෙනීසිටී. (මෙහිදී ඔහුගේ අරමුණු පැහැදිළිය. තම ලොක්කාට වැඩි බලතල ලබෙන්නේ නම් තමන්ටද වැඩි බලතල ලැබෙන බැව් ඔහු දනී.) මේ පුවත්පතකැයි සමහරුන් තවමත් වරදවා සිතා සිටින ඔහුගේ ජාතිවාදී පඩංගුවෙන් උපුටා ගත් වචනය.

”යුද්ධය නිමව ඇති නිසා විධායක බලතල තවදුරටත් මොකටදැයි සමහරු ප්‍රශ්න කරති. ධාරානිපාත වැස්‌සක්‌ වැස පෑවූ සැනින් මිනිසුන් මඟට බසින්නේ නැත. යළි ඇතිවිය හැකි වර්ෂාවෙන් ආරක්‍ෂා වීම සඳහා ඔවුහු කුඩයක්‌ ගෙන මඟට බසිති. ශ්‍රී ලංකාවේ කොටි බලය වැනසී ගිය ද කොටින්ගේ ජාත්‍යන්තර ජාලය තවමත් නිමාවට පත්වී නැත. එම ජාලයේ ප්‍රධානියා වන කුමාරන් පද්මනාදන් වමාරන තොරතුරුවල හැටියට ප්‍රභාකරන් තව පරම්පරා හතකට ප්‍රමාණවත් කොටි ජාලයක්‌ හදා ඇත. ඒ නිසා තවත් කලකට මේ බලතල පවත්වාගෙන යා යුතු බව ඉතා කෙටියෙනුත් පැහැදිලිවත් කියමු. රජුට ද්‍රෝහී වුවද රටට ද්‍රෝහී නොවන ලෙසට පැරණි සිංහල කියමනක්‌ තිබේ. මේ වෙලාවේදී සේනාධි නායකයා පළවා හැරීමට කරන උත්සාහයන් නිර්වචනය කළ හැක්‌කේ රටට ද්‍රෝහී වීමක්‌ ලෙස ය.”

අපි නිමල් වෙල්ගමට මෙසේ කියමු. බංකොළොත් දේශපාලකයින්ගේ වල්ගයේ එල්ලී ඔවුන්ට බැල මෙහෙවර කරමින්, තම පඩංගු ඔවුන්ගේ ඡන්ද ව්‍යාපාරය වෙනුවෙන් නිර්ලජ්ජිව, කිසිම සමබරතාවයක් නැතිව යොදවමින් කඩේ ගියාට කම් නැත. රට වෙනුවෙන් මහඟු මෙහෙවරක් කළ මිනිසුන්ට විධාන කිරීම නවතනු. ඔවුන්ට තමන්ගේ රාජකාරිය, දෛවය විසින් තමන් වෙත පවරා ඇති යුගයේ අව්ශ්‍යතාවය සපුරා ලීමට ඉඩ දෙනු.

රනිල්ගේ තරම නොදන්නෝ

(2009 අප්‍රේල් මස 16 වැනිදා “ලංකාදීප” පුවත්පතේ පළවූ උපුල් ජෝශප් ප්‍රනාන්දුගේ “ගුරුදා විග්‍රහය” ලිපිය)

බැරි වෙලාවත් ප්‍රභාකරන්ට මොනවා හරි වුණොත් ප්‍රභාකරන්ගෙන් පසු එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය ඉස්සරහට අරගෙන යා යුතු ආකාරය ගැන ජාත්‍යන්තර කොටි ජාලය තුළ දැනටමත් සාකච්ඡා ආරම්භ කොට ඇත. මෙම සාකච්ඡාවලදී ගැමෝම කතාබහ කරන මාතෘකාවක් වී ඇතැයි කියන්නේ 2005 ජනාධිපතිවරණයේ දී රනිල් පරද්දන්න ප්‍රභාකරන් ගත්ත තීරණයයි.

“එතැන ලොකු වැරැද්දක් කර ගත්තා නේද…?”

සමහරු එහෙම අහද්දී කොටි ජාලයට සමීප සම්බන්ධකම් ඇති අය ඉදිරිපත් කරනවාය කියන්නේ වෙන විග්‍රහයකි.

“නැහැ. රනිල් වික්‍රමසිංහ දිනුවා නම් කරුණා වගේ තවත් අය ප්‍රභාකරන්ගෙන් කැඩෙනවා. අපේ සංවිධානය සී සී කඩ යනවා. අද දරුණු පරාජය අමුවේත් ප්‍රභාකරන් එක්ක නායකයෝ එකට ඉන්නවා. පිටරට ඉන්න අප හැමෝම එකට ඉන්නවා. හෙට ප්‍රභාකරන් මැරුණත් අපි සංවිධානය නැති කරන්න දෙන්නේ නැහැ. ප්‍රභාකරන්ගේ ලේ අපිට සංවිධානය ඉස්සරහට ගෙන යන්න ශක්තියක්. වැටුණු සංවිධානයට ඒකෙන් ඔක්සිජන් ලැබෙනවා. හැබැයි රනිල් වික්‍රමසිංහ දිනල සංවිධානය දෙකට තුනට බෙදිල විනාශ වුණා නම් ආපසු ගොඩගන්න බැහැ. අද අපිට නැතිවෙලා තියෙන්නේ භූමිය. අපේ නායකයෝ කීප දෙනෙක් කාඩර්ස්ලා නැති වෙලා තියෙනවා. ඒත් අපේ මතය නැති වෙලා නැහැ. සටන නැතිවෙලා නැහැ. රනිල් දිනල සාමය බෙදාගන්න බැරිව අපේ නායකයන් කුළල් කා ගන්න ගත්තා නම් අපිට අපේ මතයයි සටනයි දෙකම නැතිවෙනවා. එහෙම වුණා නම් අපිට තමිල්නාඩුව අවුස්සන්න පුළුවන්ද? ලෝකය මේ විදිහට අවුස්සන්න පුළුවන්ද? එහෙම වුණා නම් ලෝකයම ඉන්නේ රනිල් එක්ක…”

ඒ ඔවුන්ගේ විග්‍රහයය.

“ඒක හරි හතර බීරි කතාවක්නේ. සටන් විරාමයෙන් මේ රට දෙකට කඩල තිබුණ කියලනේ ආණ්ඩුව කියන්නේ. රනිල් දිනුවා නම් අදටත් රට දෙකට වෙලානේ. ඉතින් ඒකනේ ප්‍රභාකරන්ට ඕන. රනිල් දිනුවා නම් ප්‍රභාකරන්ට මේ විදියට වන්නියේ හැංගිලා මර බයේ දුක් විඳින්න වෙනවායැ…”

අර විග්‍රහය ගැන කිව්වාම යුරෝපයේ පදිංචි සිංහලයෙක් කියා තිබුණේ ඔවැනි කථාවකි.

ඇත්තටම බැලූ බැල්මට ඒ කතාව පේන්නේ හරි වගේය. හැබැයි ප්‍රභාකරන් අදටත් හිතන්නේ ඔහු විනාශ කළේ රනිල් වික්‍රමසිංහ කියලාය.

අරගෙන කියවන්න මෙන්න මේ පොත

“ඇයි එහෙම හිතන්නේ”

රනිල් කියන්නේ කවුද කියලා මේ රටේ සිංහල මිනිස්සු තියා යූ.ඇන්.පී. කාරයන්වත් නොදන්නවා වුණාට ප්‍රභාකරන් හොඳ හැටි දනී.

“රනිල් වික්‍රමසිංහ සාම වෙස් මූණ දමාගත්තෙත් පස්සෙනේ. අපි එයා දන්නේ 1990 ප්‍රේමදාස එක්ක සාකච්ඡා කරන කාලෙ ඉඳන්. ප්‍රේමදාස ඝාතනය වෙලා 1993 රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැති වුණ හැටියෙම හමුදාවේ ලොකු ප්‍රතිසංවිධානයක් කළා. ඒක කළේ රනිල්. එහෙම කළේ නැගෙනහිර මුදවාගෙන යාපනය අල්ලා ගන්න. ඊට කලින් යූ.එන්.පී. ආණ්ඩුව වැටුණා. පොදු පෙරමුණ ඇවිත් ඒකේ ප්‍රයෝජන ගත්තා…”

මේ කොටි න්‍යායාචාර්ය බාලසිංහම් 2005 නොවැම්බර් 28 ලන්ඩනයේ දී රනිල් පරද්දන්න ප්‍රභාකරන් තීරණය කළේ ඇයිද යන්න හේතු සාධක සහිතව ඔප්පු කරමින් කළ දේශනයෙන් උපුටාගත්තකි.

බාලසිංහම් කී කතාව හරිය. ඔහු කී කතාව හරි යැයි කීවේ ප්‍රකට ආරක්‍ෂක විශ්ලේෂකයෙකි.

“අරගෙන කියවන්න ලංකාවේ හමුදාවට පනස් වසරක් පිරෙන කොට හමුදාව ගැන හමුදාව විසින්ම ප්‍රකාශයට පත් කළ පොත. ඒකෙ නම් 50th of Ceylon Army ඒ පොතේ ඩී. ඇස්. හමුදාව හැදුවාට පස්සේ හමුදාව ඇතුළේ ලොකු වෙනසක් කරපු දේශපාලනඥයෙක්ගේ නමක් තියෙනවා. ඒ රනිල්ගේ නම. ඒ පොතේ හමුදාව රනිල්ට ස්තූති කරලා තියෙනවා. ඔහු හමුදාව වෙනස් කරන්න කළ සේවය ගැන.”

ඔහු කීවේය. ඔහු කිව්වා හරිය. හමුදාවට වසර පනහක් පිරෙන කොට හමුදාව ප්‍රකාශයට පත් කළ පොතේ රනිල්ට ස්තූති කරල තියෙනවා කියලා යූ.එන්.පී. කාරයන් තියා රනිල් දන්නවාද කියාවත් දන්නේ නැත. ඒත් ප්‍රභාකරන් පොත කියනව්වේවත් නැතිව ඒ බව දනී. එම පොත ප්‍රකාශයට පත් කළේ 1998 චන්ද්‍රිකාගේ පොදු පෙරමුණු ආණ්ඩු කාලයේය. ඒ පොදු පෙරමුණු ආණ්ඩුව රනිල්ට කොටියා කියලා ගහන කාලයේය. එකල හිටියේ චන්ද්‍රිකා පත් කළ හමුදාපතිවරුන් සහ ආරක්‍ෂක ලේකම්වරයෙකි. ඒත් හමුදාව ඒ පොතෙහි රනිල්ගේ සේවය අගය කළේ මෙලෙසය.

“හමුදා ප්‍රතිසංවිධානය සහ පුහුණුව සම්බන්ධයෙන් රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ අති මහත් වූ සහය, ධෛර්ය සහ සහයෝගිතාව සම්බන්ධයෙනුත් මෙහිදී විශේෂයෙන් සඳහන් කළ යුතුය. සෑම පැත්තක්ම ආවරණය වන පරිදි සිදු කළ පුහුණු කටයුතු සිදු කිරීමට ඔහුගේ මැදිහත්වීම සහ මෙහෙයවීම හේතු විය. එසේම ඔහු පෞද්ගලිකව ම එම වැඩ කටයුතු නිරීක්‍ෂණය කිරීමෙන් පමණක් නොව පුහුණු මධ්‍යස්ථානවලට පෞද්ගලිකවම ගොස් අඩුපාඩු සොයා බැලීම හමුදා පුහුණුකරුවන්ගේ සහ පුහුණුව ලබන්නන්ගේ චිත්ත ධෛර්යය නංවනු ලැබීය. එය ඔවුන්ගේ ආත්ම විශ්වාසය දැඩි කිරීමට ද අවශ්‍ය විනය පවත්වාගෙන යාමට ද හේතුවක් විය…”

50th of Ceylon Army
පිටු අංක, 503
ශ්‍රී ලංකා හමුදාව

මෙම පොතෙහි පිටු අංක 500, 501, 502, 503, හි සඳහන් වන පරිදි රනිල්ගේ මෙහෙයවීමෙන් සිදුවූ පුහුණුවට ඇතුළත් වී ඇත්තේ හමුදාවේ කණිෂ්ඨ නායකයින් 10,000 ක් පමණ ඉන්දියාවේ සහ පකිස්ථානයේ සහය ඇතිව පුහුණු කිරීම, කැලැබද ප්‍රදේශවල සටන් සඳහා විශේෂ කණ්ඩායම් පුහුණු කිරීමද රාත්‍රී මෙහෙයුම් සහ රාත්‍රියේ එල්ල වන ප්‍රහාර සඳහා විශේෂ පුහුණුවක් ලබා දීම, කුඩා කණ්ඩායම් වශයෙන් ගෙන ප්‍රහාරක ඒකක පුහුණු කිරීම, දුරදිග විහිදුම් බළකායක් පුහුණු කිරීම, සාමාන්‍ය හමුදා භටයන් පුහුණු කාලය සති හතරේ සිට සති 14 දක්වා වැඩි කිරීම යනාදියයි.

මේවා පොත්වල තිබුණාට වඩා හොඳින් ප්‍රභාකරන්ගෙයි බාලසිංහම්ගෙයි හිතේ තිබුණි.

“සටන් විරාම කාලය තුළ රනිල්ගේ ආණ්ඩුව රජයේ හමුදා ශක්තිමත් කළා. විදේශ රටවල් සමඟ ආරක්‍ෂක ගිවිසුම් අත්සන් කළා. ඔහුගේ ආණ්ඩුව සාමයට අවංකව කැප වූයේ නැහැ. අප අවංකවම සාමයට කැප වුණා. මේ නිසා සටන් විරාමයෙන් අප සංවිධානය දුර්වල වුණා…”

වේළිපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් මහවිරුදින කතාව
ටැමිල්නෙට්
2008.11.27

2005 ජනාධිපතිවරණයෙන් රනිල් පරාජය කළාට පසු හැම මහ විරු දින කතාවකදීම ප්‍රභාකරන් රනිල් පරද්දන්න තමන් ගත් තීරණය හරි යැයි දමිල ජනතාව ඉදිරියේ සාධාරණීකරණය කරන්නේ සටන් විරාමය රනිල් හමුදාව ශක්තිමත් කිරීමට ප්‍රයෝජනයට ගත්තා යැයි චෝදනා කරමින් ය. පරාජය හමුවේ ඇද වැටී මහවිරු දින කතාව කළ 2008 දීත් ඔහු එය මතක් කරන්නේ තමන් විනාශ කළේ රනිල් බවත්, ඔහුට සමාව නොදෙන ලෙසත් දමිළ ජනතාවට මතක් කර දෙමිනි.

සටන් විරාම කාලය තුල රනිල් හමුදාව ශක්තිමත් කළා යැයි ප්‍රභාකරන් නගන චෝදනාව හරිය. රනිල් 2001 ආණ්ඩුව භාර ගන්නා විට හමුදාවේ තත්ත්වය හිටපු ආරක්‍ෂක ලේකම් ඔස්ටින් ප්‍රනාන්දු ඔහුගේ “මයි බේලි ඊස් වයිට්” ග්‍රන්ථයේ සඳහන් කරන්නේ මෙසේය.

“මා ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශය භාර ගන්නා විට හමුදාවේ පුහුණුවීම් සඳහා වෙඩි තියන්න උණ්ඩවත් නිතිබූ බව වත්මන් හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකා සාක්‍ෂි දරනු ඇත. ඔහුත් දියතලාවේ පුහුණු මධ්‍යස්ථානයේ නිළධාරීනුත් නොකඩවා කළ ඉල්ලීමකට අනුව පළමුව උණ්ඩ මුලදී ගැනීමට මම කටයුතු කළෙමි…”

ඔස්ටින් ප්‍රනාන්දු
පිට – 143

එපමණක් නොව උතුරු – නැගෙනහිර තුනෙන් දෙකක් පමණ වූ භූමිය එල්.ටී.ටී.ඊ ය අල්ලාගෙන හමුදාව සිටියේ යාපනය ඇතුළු ප්‍රදේශ කිහිපයක් පමණී. රනිල් අත්සන් කළ එකකි. ඔවුන් එය සකස් කළේ සටන් විරාම ගිවිසුම චන්ද්‍රිකා සහ කදිරගාමර් රනිල් බලයට ඒමට පෙර සකස් කළේ ආර්ථිකය බිංදුවට ගොස් යුද්ධ කරන්න සල්ලි නැතිකමත්, කොයි මොහොතේ හෝ එල්.ටී.ටී.ඊ ය යාපනයත් අල්ලාගෙන හමුදා ජීවිත අනතුරට හෙලනු ඇතැයි යන බියෙන් ය.

චන්ද්‍රිකා සහ කදිරගාමර් සකස් කල සටන් විරාම ගිවිසුමට අත්සන් කළ රනිල් සටන් විරාමය ප්‍රයෝජනයට ගෙන තමන්ට යුද්ධ කිරීමට බැරි වන සේ සටන් විරාම වගන්තිවලින් තම අතපය බඳ රටේ ආර්ථිකයත් හමුදාවත් ගොඩනගන්න කටයුතු කළ බව ප්‍රභාකරන්ට නොතේරුණා නොවේ.

ප්‍රභාකරන් 2003 අප්‍රේල් සාම සාකච්ඡාවලින් ඉවත් වූයේ ඒ නිසාය.

ඒ වනවිට රනිල්, චන්ද්‍රිකාගේ ආණ්ඩු කාලයේ ශ්‍රී ලංකාවට ආයුධ සැපයීම ලංකාව සමඟ ආරක්‍ෂක කටයුතු සම්බන්ධයෙන් ගනුදෙනු කිරීම තහනම් කරමින් ඇමෙරිකාව, ඉන්දියාව, බ්‍රිතාන්‍ය පනවා තිබූ තහනම ඉවත් කරවා ගන්නට කටයුතු කළේය. ඔහු 2002 ජුලි මාසයේ ජනාධිපති බුෂ් හමුවී හමුදාව ශක්තිමත් කරන්න උදව් ඉල්ලා සිටියේය. බුෂ් ශ්‍රී ලංකාවේ හමුදාවේ වත්මන් තත්ත්වය සහ එය දියුණු කිරීමට කළ යුත්තේ කුමක්දැයි යන්න පිළිබඳ වාර්තාවක් ලබාගැනීමට ඇමෙරිකානු සහකාර ආරක්‍ෂක ලේකම් පීටර් රොඩ්මාන් එව්වේය. 2002 නොවැම්බර් 22 වාර්තාව ලැබුණි. බුෂ්-රනිල් සාකච්ඡාවල ප්‍රථිඵලයක් වශයෙන් ලංකාවට මුහුදු ආරක්‍ෂක යුද නැවක් තෑගි ලැබුණි. 2007 දී කොටි ආයුධ නැව් විනාශ කළ හැකි වුණේ එම ඇමෙරිකානු නැව නිසා යැයි මහින්දම කී බව පත්තරවල පළ විය. එසේම ඇමෙරිකානු ඔත්තු සේවා කොටි ජාත්‍යන්තර ආයුධ මිලදී ගැනීමේ ජාලය කැඩුවේ රනිල්ගේ ආණ්ඩු කාලයේ ඇමෙරිකානු සහ ශ්‍රී ලංකා ඔත්තු සේවා ඒකාබද්ධව කටයුතු කරන්න පටන් ගැනීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසය.

එසේම 2003 ඔක්තෝම්බර් ඉන්දියා අගමැති වජ්පායි හමුවූ රනිල් ඉන්දියාවේ ආයුධ හුවමාරු කර ගැනීමටත් හමුදා ආධාර ලබා ගැනීමටත් ආරක්‍ෂක ගිවිසුමක් අත්සන් කිරීමට පෙර ඇති කරගත් එකඟතාව ඉක්මන් කරන්න සාකච්ඡා කළේය. ඉන්දියාව ලංකාවට ආරක්‍ෂක උපකරණ දීමට එකඟ වූයේ හමුදා පුහුණුවට එකඟවූයේ මෙම සාකච්ඡාවල ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ය. අද එල්.ටී.ටී.ඊ ය පමණක් නොව තමිල්නාඩුව ද ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවට යුද්ධයට උදව් කරනවා යැයි චෝදනා කරන්නේ රනිල් වික්‍රමසිංහ වජ්පායි සමඟ සාකච්ඡා කොට ඇති කරගත් එකඟතා අද ක්‍රියාත්මක වන නිසාය.

එසේම බ්‍රිතාන්‍ය අගමැති ටෝනි බ්ලෙයාර් හමුවී පෝක්ලණ යුද්ධයේ වීරයකු වූ ජෙනරාල් මයිකල් රෝස් ගේ සහය ලංකාවේ හමුදාව ශක්තිමත් කිරීමට යොදවා ගන්න අවසර පැතූ රනිල් වික්‍රමසිංහ හමුදාවට අවශ්‍ය පුහුණුව සහ උපකරණ ලබා ගැනීමට සමත් විය.

ශ්‍රී ලංකාවට ඇමෙරිකානු යුධ ආධාර ලැබෙන අවසන් සාකච්ඡා වටය 2003 නොවැම්බර් දී බුෂ් සහ රනිල් හමු වූ විට පැවැත්‍වීමට නියමිතව තිබුණි. ඉන්දියාවේ යුද ආධාර ලැබෙන ආරක්‍ෂක ගිවිසුම් 2003 ඔක්තෝම්බරයට පසු රනිල් සහ වජ්පායි හමුවන විටදී අත්සන් කිරීමට නියමිතව තිබුණි.

චන්ද්‍රිකා 2003 නොවැම්බරයේ ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශය පවරා ගැනීමෙන් ඒ සියල්ල විනාශ විය. ඉන්පසු ඇමෙරිකාව, ඉන්දියාව හෝ බ්‍රිතාන්‍ය සන්ධාන ආණ්ඩුව සමඟ ඒ ගැන කතා කළේවත් නැත.

මෙම යුධ ආධාර සහ ආරක්‍ෂක ගිවිසුම් නතර කිරීමය ප්‍රභාකරන්ට ලොකු වුවමනාවක් තිබුණි. ඔහු චන්ද්‍රිකා ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශය පවරාගත් විට නිහඬව සිටියේත් 2005 දී රනිල් ජනාධිපතිවරණයෙන් පැරැද්දුවේත් ඒ නිසාය.

ප්‍රභාකරන් ජීවත්ව සිටිනා තුරු රනිල් යළි රජ කරන්න ඉඩ දෙන්නේ නැති බව එල්.ටී.ටී.ඊ ය පිටිපස්ස කසා ගන්න නියපොත්ත නැති තරමට ඇද වැටිලා ඉන්නැද්දීත් 2005 රනිල් පරද්දන්න ගත්ත තීරණය හරි යැයි කියන කීමෙන් පැහැදිලිය. ඉතින් මහින්ද ප්‍රභාකරන් ඉවර කරනවා නම් මහින්ද කරන්නේ රනිල්ට උදව්වකි.

රටට හානියක් වේ නම් මම යුනිෆෝම් එකෙන් ඉවත් වී රට ආරක්ෂා කරනවා – ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා වොෂින්ටනයේදී

ශ්‍රී ලංකාවේ ස්වෛරීභාවයට හෝ ජනතාවට හානියක් වේ නම් යුනිෆෝමය ගලවා දමා හෝ එය වැළැක්වීමට තමන් මොහොතකටවත් නොපැකිළෙන බව ආරක්ෂක හමුදා ප්‍රධානි ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා වොෂින්ටනයේ බෞද්ධ විහාරයේදී ප්‍රකාශ කළ බැව් ලංකා ඊ නිව්ස් පුවත් අඩවිය වාර්තා කරයි.

දැන් නම් හුඟ දෙනක් යුද්ධය ඉවර කිරීම ගැන කතා කරනවා. යුද්ධයේ අවසාන දින දහය තුළ අපේ හමුදාවේ සෙබළු 5,000කට ආසන්න පිරිසක් අපට අහිමි වුනා. සියල්ලටම පළමු අප මේ වීරෝධාර සෙබළුන්ගේ කැපවීම හා වීරත්වය අගය කළ යුතුයි. ජනරාල් ෆොන්සේකා පවසා ඇත.

දැන් යුද්ධය අවසානයි. දෙමළ ජනතාවට අප නිදහසේ ජීවත්වීමේ අයිතිය ලබා දිය යුතුයි. නැවත ප්‍රභාකරන් කෙනෙකු නිර්මාණය වන පරිසරයක් ඇතිවීමට අප ඉඩ නොතැබිය යුතුයිද ඔහු කියා තිබේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ ඇමෙරිකානු තානාපති ජාලිය වික්‍රමසූරියද, ආරක්ෂක කටයුතු පිළිබඳ මේජර් ජනරාල් සමන්ත සූරියබණ්ඩාරද මේ අවස්ථාවට සහභාගි වී නොමැති බැව් වාර්තා වේ.

මේ අතර ලංකාදීප පුවත් අඩවිය වාර්තා කළේ තායිලන්තයේ සිටින විපක්ෂ නායක රනිල් වික්‍රමසිංහ හා ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා අතර දීර්ඝ දුරකථන සංවාදයක් පැවති බවයි.

Prof. Rajiv Wijesinha speaks to Channel 4

Tissainayagam case: Sinhala Bloggers Show Solidarity

While Sinhala print and electronic media, with the rare exception of the Sinhala weekly Ravaya, showing either indifference or the endorsement of the twenty year rigorous imprisonment sentence given to journalist J. S. Tissainayagam for two articles he has written and purely based on his ‘confession’, some of the Sinhala bloggers have taken a hundred and eighty degree approach by expressing their solidarity and in some cases censure.

Beyond Frame, arguably the most popular Sinhala blogger, in his own way expresses the anguish – in verse. “Tissa, why didn’t you swim downstream (like everyone else)?” asks Beyond Frame. “Why you swam upstream? Then why you had to be a Tissainayagam, not a Tissanayake?” The two are slightly different Tamils and Sinhala versions of the same name.

W3Lanka, the first Sinhala blogger to discuss the issue, obviously taking a certain amount of risk gets an interesting comment. “In 1989, Tissainayagam translated some documents on the human rights violations of then regime for (now President) Mahinda Rajapakse, a key human rights activist of the day, to be taken to Geneva. He was a hero then, but now a villain. Is this because then he was fighting for rights of the Sinhalese and now for Tamil rights?” Asks the commentator Pathum.

Two more popular Sinhala bloggers ‘Taboo Subjects’ and ‘Makabass’ innovatively use published Sinhala verses and songs in place of their comments. Taboo Subjects use a verse by poet Dayasena Gunasinghe, while Makabaas gets the best use of Nanda Malini’s popular ‘Nidahas Bailava’ – with its catchy line “This is the great country with the freedom to write, speak and reprimand” as his title. Their reluctance to comment further is understandable as not everyone is certain about the legal implications.

Ramachandra, a keen political analyst blogger goes a step ahead by questioning if Tissainayagam were to be imprisoned for twenty years what should be the punishment for Gunadasa Amarasekera, who had made worse racist remarks about the Tamils, for not voting for Rajapakse regime. Ramachandra asks why Amarasekera were not punished for equating Tamils to cows in an article to a racist Sinhala weekly.

Meanwhile some pro-Rajapakse and pro-Sinhala extremist bloggers have posted approving the judgment.

Sri Lanka’s abuse of press freedom: Kurakkan maama’s ‘amude’ is showing

Winston Churchill wrote in his history of the Second World War that the first trait required of victors was “magnanimity.” The Sri Lankan government would do well to remember that lesson in its treatment of its Tamil minority, whose insurgents it mercilessly crushed this past spring to end a 26-year civil war.

So far, the government in Colombo has shown little if any magnanimity toward the vanquished Tamils. More than a quarter of a million of them remain in refugee camps from which foreign aid workers and international journalists are barred. Conditions in some of these camps are “desperate,” according to the United Nation’s High Commission on Refugees.

Then on Monday, a Tamil journalist — the quiet, slight J. S. Tissainayagam — was sentenced to 20 years hard labour for alleged violations of Sri Lanka’s Prevention of Terrorism Act.

While he is accused of having taken money from the outlawed (and brutal) Tamil Tigers to operate a website providing the Tamil version of facts about the civil war, Mr. Tissainayagam’s main crime seems to have been writing two articles in the now-defunct Northeastern Monthly magazine in 2006 and 2007 criticizing the Sri Lankan persecution of the Tamils, who were seeking an independent homeland in the north-east corner of the island nation.

Mr. Tissainayagam criticized wartime tactics employed by Sri Lankan leaders, including the alleged withholding of food, medicine and other essential items from Tamil areas as a way to strike back at the Tigers. He also complained that the Sri Lankan army was conducting extrajudicial executions — murdering civilian Tamils as a warning to the Tigers that Colombo was not to be messed with and a caution to ordinary Tamils not to abet the Tigers.

For this, the Sri Lankans — who are mostly ethnic Sinhalese, not Tamil– charged Mr. Tissainayagam with “causing communal disharmony,” a serious offence under anti-terrorism laws there. His supporters, along with Amnesty International and the Asian Human Rights Commission, claim the evidence that he purportedly co-operated with the Tamil Tigers was fabricated.
They claim he is a political prisoner and that the criminal charges against him were trumped up in order to silence his anti-government views.

Sri Lanka has an abysmal record of press freedom. Not only is it keeping international reporters from its 30, soldier-guarded refugee camps for Tamil civilians, but over the course of the quarter-century-long civil war, at least 20 journalists critical of Colombo disappeared in a practice that became known as “white vanning.” A white van would pull up next to a target as he walked down the street. Masked men would jump out, throw the journalist inside and he would never be seen again. The International Committee to Protect Journalists ranks only Iran, Sierra Leone, Somalia and Colombia as worse in their mistreatment of reporters.

Throughout the final years of Sri Lanka’s civil war, this newspaper was broadly sympathetic to the Sri Lankan government’s goal of confronting and subduing the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), also known as the Tamil Tigers. While the Tamil people had legitimate gripes against the Sinhalese majority government, nothing could justify the Tigers’ tactics.

The LTTE murdered civilians, including Tamils, to strike terror into the hearts of the Sinhalese and compel obedience from ordinary Tamils. They perfected the use of suicide bombers long before Palestinians employed the tactic against Israel. Tigers threatened the lives of Tamil families effectively held hostage within Tiger-held areas in Sri Lanka in order to extract war funds from expatriates worldwide.

Still, it is clear the Tamils have been persecuted since Sri Lanka was granted its independence in 1948. The ruling caste when Britain ruled the island, the Tamils have since been legally denied government jobs and places in business merely because of their ethnicity. In 1983, hundreds of innocent Tamils were murdered by roving Sinhalese mobs in what became known as Bloody July.

The U. S. State Department has urged Colombo to release Mr. Tissainayagam. U. S. President Barack Obama even singled him out for mention in his Press Freedom Day speech in May.

Now that it is at peace again, Sri Lanka has an obligation to honour freedom of the press and of speech.

Source: National Post: http://www.nationalpost.com/opinion/story.html?id=1948907&p=1

සිංහල ජීවිතයක වටිනාකම ලක්ෂ පහකි. දෙමළ ජීවිතයක් සත පහක් වත් නොවටින්නේද?

මිය ගිය දෙමළ දියණියන් දෙදෙනාගේ දෙමාපියන්. මේ මිනිසුන්ද අපේ රටේම පුරවැසියන් බව අපි කවරදාක නම් අවබෝධ කරගනිමුද?

මේ රටේ වර්තමාන ආණ්ඩුව හා සමාජය බහුතර සිංහලයන්ට හා සුළුතරයන්ට සැලකීමේ ඇති පරස්පරය දෛවය විසින් අපට පෙන්වනු ලබන්නේ පුදුමාකාර විදියටය.

කෲර ලෙස ඝාතනය කරන ලද අහිංසක සිංහල තරුණයන් දෙදෙනකුගේ සිරුරු අඟුලානේ තිබී හමුවන්නේ සති කිහිපයකට පෙරය. දැන් මේ සිද්ධිය ඉතිහාසයට එක්වී හමාරය. වරදකරුවන්ට නිසි දඬුවම් ලැබුනේය අපි නොකියමු. එහෙත් මේ සිද්ධියෙන් පසු යම් පියවර ගන්නට ආණ්ඩුවට සිදුව ඇත. සිද්ධියට සම්බන්ධ පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරයා තම සගයන්ද සමඟ රිමාන්ඩ්ය. සිංහල ජන මාධ්‍ය හැමෙකක්ම සිද්ධිය ගැන පිටු ගණන් කතා කොට ඇත. රටේ ජනාධිපතිවරයා මේ සිංහල ජීවිතයක් මිළ කරන්නේ රුපියල් ලක්ෂ පහකටය.

ඊට සතියකට පසු දෙමළ තරුණියන් දෙදනකුගේ සිරුරුද කොළඹ බෞද්ධාලෝක මාවතේ කුණු ඇලක තිබී හමුවේ. වයස අවුරුදු 13 හා 14 වයසේ මේ දැරියන් කොළඹ පැමිණ ඇත්තේ වැඩකාරකමටලු. පොලිසියට අනුව මේ මරණ ‘සිය දිවි නසා ගැනීම්ය’. අඟුලානේ තරුණයින් පාතාලයට සම්බන්ධ බව කීවේද පොලීසියමය. මාසයකට පමණ ඉහත අවාසනාවන්ත අන්දමින් මියැදුනු කාවින්දි අනුත්තරා දියණියගේම වයසේ මේ දෙමළ දියණියන් දෙදෙනා එකවිට දිවි නසා ගන්නට බෞද්ධාලෝක මාවතේ කුණු ඇළට ආවේ කොහොමදැයි පොලිසිය කියන්නේ නැත. ඔවුන් සිංහල බෞද්ධ නොවන නිසාදෝ සිංහල ජන මාධ්‍යවලට මේ නොවැදගත් ප්‍රවෘත්තියකි. එය වාර්තා කරන්නේද සන්ඩේ ටයිම්ස් බඳු මාධ්‍ය අතළොස්සක් පමණි.

සිංහල තරුණයන්ගේ මරණ වෙනුවෙන් කඳුළු හෙලූ, යළි එවැන්නක් සිදු නොවන්නේ යැයි මූණ ඉච්චාවට හෝ පොරොන්දු දුන්, රටේ ජනාධිපතිවරයාට මේ දෙමළ දියණියන් දෙදෙනාගේ මරණ ගැන කිසිම කැක්කුමක් නැත. උන් දෙමළනේ, ඔහු සිතනවා ඇත.

විහිළුව මේ සියල්ල මෙසේ සිදුවෙද්දීත් මේරටේ අන්ත වාර්ගික කොටස් දෙමළාට කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැතැයි පුන පුනා කීමය. මේ රටේ සුළුතර ජන කොටස් හඬක් නැගීමට නොහැකි කමින් පීඩනයට බඳුන්වන ආකාරය ඉතාම ලෙහෙසියෙන් “ඕවා සිංහලයන්ටත් වෙනවාය” ආත්මාර්ථකාමී ලෙස ඕනෑකමින්ම සැඟවීමය.

ඇත්ත. මේ රටෙ සිංහලයන්ටද කිසි විටෙක සම්පූර්ණ සාධාරණය ඉටු වන්නේ නැත. අඟුලානේ තරුණයින් වෙනුවෙන් ලක්ෂ පහක් වත් ලැබෙන්නේද ගම් වැසියන් ඒ වෙනුවෙන් මහ හඬක් නැඟූ පසුය. නැතිනම් ඒ පවා විහාගයක් නැතිව යට යන්නට තිබුණේය. නමුත් හඬක් ඇති සිංහල බහුතරයටද එසේනම් හඬක් නැති දෙමළ සුළුතරයට මේ රජයෙන් සහනයක් ලැබේ යැයි අපි කෙසේ නම් සිතමුද?